II SA/Sz 637/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu zarejestrowanego pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty S. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego J. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], Starosta [...] na podstawie art. 104mb pkt 2, art. 140n ust. 1 i ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r., poz. 110), nałożył na J. P. karę pieniężną w kwocie [...]zł za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty, w terminie nieprzekraczającym 30 dni, o zbyciu pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...]. Jak wynika z uzasadnienia opisanej wyżej decyzji, w dniu [...] marca 2020 r. J. P. złożył w Starostwie Powiatowym w S. zawiadomienie o sprzedaży pojazdu będącego jego własnością. Do zgłoszenia dołączył umowę sprzedaży samochodu marki [...], numer rejestracyjny [...], rok produkcji [...], zawartą w dniu [...] lutego 2020 r. pomiędzy sprzedającym J. P. a kupującym P. K.. Powołując się na art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, organ wskazał na obowiązek dotychczasowego właściciela pojazdu – zawiadomienia starosty w terminie nieprzekraczającym 30 dni o zbyciu pojazdu. Zdaniem organu, ponieważ skarżący zawiadomił o sprzedaży pojazdu w 32 dniu od dnia transakcji sprzedaży, zatem doszło do uchybienia terminu ustawowego o dwa dni. Starosta dodał, że skarżący złożył w dniu [...] marca 2020 r. wyjaśnienie, z którego wynika, iż "próbował pobrać bilet przez dwa dni ale były niedostępne, umówił więc wizytę przez internet". W ocenie organu powyższe okoliczności nie należą do tych, które mogłyby wpłynąć na odstąpienie od nałożenia kary. Ustawodawca przewidział na zgłoszenie zbycia pojazdu termin 30 dni, przy czym oprócz osobistej wizyty w urzędzie istnieją inne możliwości zgłoszenia zbycia pojazdu za pośrednictwem platformy e-PUAP, listownie za pomocą poczty, złożenie zgłoszenia z kserokopią umowy w kancelarii ogólnej starostwa lub upoważnienia osoby trzeciej. Organ wziął pod uwagę, że stwierdzone naruszenie jest pierwszym jakiego dopuścił się J. P., zaś nie dopełniając obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu, którego był właścicielem nie osiągnął żadnej korzyści majątkowej. W odwołaniu od powyższej decyzji J. P. podniósł, że organ nakładając na niego karę, wskazanych powyżej okoliczności nie uwzględnił. Dodał, że nie ponosi też winy w uchybieniu ww. terminu. Dochował należytej staranności w zgłoszeniu zbycia pojazdu poprzez podjęcie wielokrotnie próby uzyskania numerku w biletomacie w dniach 6 lutego 2020 r. i 7 lutego 2020 r. Nie otrzymał biletu w tych dniach z powodu braku miejsc. W tym samym czasie przed budynkiem organu stały osoby, które sprzedawały bilety do kolejki. W dniu 10 lutego 2020 r. zarejestrował się do kolejki drogą internetową na pierwszy możliwy termin tj. [...] marca 2020 r. godz. 12.15. W tym dniu zgłosił sprzedaż i wyrejestrował samochód. W ocenie skarżącego, to nieprawidłowa organizacja pracy organu przyczyniła się w znacznym stopniu do tego, że uchybił terminowi o 2 dni. Argumenty podnoszone przez organ, że mógł zgłosić zbycie pojazdu przez platformę e-PUAP lub w kancelarii organu również nie są przekonujące. Zwrócił uwagę, że obywatele w Polsce nie mają obowiązku posiadania komputera, dostępu do internetu oraz platformy e-PUAP. Zdaniem strony, twierdzenia organu o możliwości złożenia zawiadomienia na poczcie czy też w kancelarii starostwa wraz z kopią umowy sprzedaży nie polegają na prawdzie. Obsługa kancelarii organu informuje bowiem, że aby złożyć stosowne dokumenty należy pozyskać w pierwszej kolejności numerek w biletomacie i następnie załatwić sprawę w okienku. Skarżący zwrócił uwagę, że zmiany w ustawie Prawo o ruchu drogowym dotyczące możliwości nakładania kar za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w terminie 30 dni o zbyciu pojazdu, wprowadzone zostały w celu poprawy warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów. Ze stanu faktycznego sprawy nie wynika aby jego czyn w jakikolwiek sposób zagroził legalnemu obrotowi samochodami w Polsce. Samochód, zbyty przez niego nie został wycofany z eksploatacji jak również nie był przez niego importowany. Wymierzona mu kara nie osiąga zatem celu dla jakiego zostały wprowadzone zmiany w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 140 mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że J. P. nie zawiadomił starosty "o nabyciu pojazdu" marki [...] w terminie określonym w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia nabycia pojazdu, wobec czego nałożenie na niego kary pieniężnej było zasadne. Organ I instancji nałożył karę w minimalnej wysokości przewidzianej przez ustawodawcę, tj. [...] zł, po rozważeniu przesłanek rzutujących na wysokość kary – określonych w art. 140n ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ ten uwzględnił zatem zakres naruszenia, okoliczność, że jest to pierwsze naruszenie jakiego dopuściła się strona w badanym okresie oraz brak uzyskania przez stronę korzyści finansowej z tytułu naruszenia przedmiotowego obowiązku. W ocenie Kolegium, przytoczone przez skarżącego motywy zwłoki w realizacji ustawowego obowiązku nie przekonują o wystarczającej zapobiegliwości i staranności w jego wykonaniu. Chociaż skarżący poczynił starania, by uzgodnić termin wizyty w urzędzie, celem złożenia zawiadomienia osobiście, to jednak niewątpliwie nie skorzystał z prostej i dostępnej dla każdego możliwości nadania pisma w urzędzie pocztowym, bez konieczności uzyskiwania numerka, co pozwoliłoby na dochowanie daty zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu. Z tego względu wobec naruszenia jednego z podstawowych obowiązków spoczywających na właścicielu pojazdu w przypadku jego nabycia lub zbycia i to wynikającego wprost z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, powoływanie się na niemożność złożenia zawiadomienia nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w oparciu o art. 189f § 1 k.p.a. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przez J. P., który zarzucił jej: - obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie; - obrazę przepisów prawa procesowego – art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy co miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji; - obrazę "przepisów prawa materialnego" : - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli, zasady proporcjonalności, - art. 7a k.p.a. poprzez naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, - art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasady przekonywania obywatela; - niezastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, organ dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy co miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji. Z treści uzasadnienia decyzji Kolegium wynika, że skarżący nie zawiadomił w ustawowym terminie Starosty Powiatowego o nabyciu pojazdu marki [...] podczas gdy, z akt sprawy wynika, że wymieniony pojazd ten zbył. Skarżący nie zgodził się z oceną organu, że nie wykazał się zapobiegliwością i starannością w wykonaniu obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu w ustawowym terminie. Organ nie wskazał, na czym ta zapobiegliwość miałaby polegać, nie uzasadnił w sposób wystarczający co, jego zdaniem, miał zrobić skarżący w sytuacji braku dostępności biletów w obsłudze klienta w Starostwie Powiatowym w S. i braku możliwości załatwienia sprawy w ustawowym terminie. Skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji złej organizacji pracy Starostwa Powiatowego w S. . W jego ocenie, wymierzenie kary mogłoby nastąpić tylko w takiej sytuacji, gdyby bilety w obsłudze klienta były dostępne dla każdego zainteresowanego klienta, który zgłosił się do Starostwa celem zgłoszenia zbycia pojazdu. Tak jednak nie było. Podobnie miała się sytuacja z możliwością zarezerwowania wizyty za pośrednictwem strony internetowej. Najbliższa możliwa wizyta przypadała na [...] marca 2020 r. i z tej oferty Starostwa skarżący skorzystał. Z uwagi na okoliczności sprawy, nieznaczne uchybienie przez skarżącego terminu do zgłoszenia zbycia pojazdu, za co nie ponosi on winy, organ powinien na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu. W przedmiotowej sprawie waga naruszenia prawa jest znikoma, a skarżący zaprzestał naruszania prawa, gdyż zgłosił zbycie pojazdu w najbliższym możliwym terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] marca 2020 r. naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym na wniosek organu, który wydał zaskarżoną decyzję, któremu to wnioskowi nie sprzeciwił się skarżący (stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2020 r., nakładającą na skarżącego karę w wysokości [...] zł za naruszenie obowiązku zawiadomienia w terminie nieprzekraczającym 30 dni o sprzedaży pojazdu będącego jego własnością. Bezsporne jest przy tym, że skarżący w dniu [...] lutego 2020 r. sprzedał stanowiący jego wyłączną własność samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wobec czego wskazany w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r., poz. 110), trzydziestodniowy termin do zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu upłynął w dniu [...] marca 2020 r. Poza sporem pozostaje też, że wymieniony nie złożył stosownego zawiadomienia w powyższym terminie lecz uczynił to dwa dni po jego upływie, tj. w dniu [...] marca 2020 r. Organ nie kwestionuje przy tym, że strona podjęła kroki w celu złożenia wspomnianego zawiadomienia – udając się dwukrotnie, w dniach 6 i 7 lutego 2020 r. do Starostwa Powiatowego w Stargardzie, a następnie – z uwagi na brak dostępnych biletów - zarezerwowała drogą elektroniczną wizytę na pierwszy możliwy termin, tj. [...] marca 2020 r. Zdaniem Kolegium takie powody zwłoki w realizacji ustawowego obowiązku "nie przekonują o wystarczającej zapobiegliwości i staranności w jego wykonaniu". Skarżący nie skorzystał bowiem z prostej i dostępnej dla każdego możliwości nadania pisma w urzędzie pocztowym co pozwoliłoby na dochowanie terminu zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu. W ocenie organu, "wobec naruszenia jednego z podstawowych obowiązków spoczywających na właścicielu pojazdu w przypadku jego nabycia lub zbycia, i to obowiązku od lat wysłowionego wprost w przepisie ustawy Prawo o ruchu drogowym powoływanie się na niemożność złożenia zawiadomienia nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w oparciu o art. 189f § 1 k.p.a.". Zdaniem Sądu, o ile za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że w niniejszej sprawie konieczne było rozważenie możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, o jakiej mowa w art. 189f § 1 k.p.a., o tyle nie sposób zgodzić się z nim, że w tym wypadku brak było okoliczności uzasadniających jej zastosowanie. Zgodnie z treścią art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Natomiast w myśl art. 140mb pkt 2 tej ustawy, kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Cytowany powyżej art. 140mb pkt 2 wprowadzony został do ustawy Prawo o ruchu drogowym ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (art. 4 pkt 2) i wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. Ponieważ skarżący zobowiązany był zawiadomić Starostę [...] o zbyciu pojazdu w terminie od dnia sprzedaży pojazdu ([...] lutego 2020 r.) do dnia [...] marca 2020 r., zatem przepis ten niewątpliwie miał w tym wypadku zastosowanie. Jak słusznie zauważyło Kolegium, zastosowanie miał też jednak przepis art. 189f § 1 k.p.a., pozwalający na odstąpienie od wymierzenia kary w przypadkach w nim wskazanych. Organ prawidłowo przyjął, że skoro ani przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, ani też przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (do której odsyła art. 140n ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym), nie zawierają uregulowań dotyczących instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, zatem zastosowanie znajdują przepisy działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 189a § 1 i 2 k.p.a.). Zgodnie ze wspomnianym wyżej art. 189f § 1 k.p.a., organ administracji publicznej , w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zdaniem Sądu, dla oceny czy w danym wypadku waga naruszenia prawa jest znikoma niezbędna jest pełna analiza wszystkich okoliczności w jakich do tego naruszenia doszło. Przyjmując, że twierdzenia skarżącego dotyczące braku możliwości złożenia w terminie zawiadomienia o zbyciu pojazdu nie świadczą o wystarczającej zapobiegliwości i staranności w wykonaniu ciążącego na nim obowiązku ponieważ nie skorzystał z możliwości wysłania tego zawiadomienia pocztą, Kolegium z pewnością takiej analizy nie dokonało. Podkreślenia wymaga, że w okresie od [...] lutego do [...] marca 2020 r. (zanim zostały wprowadzone różnego rodzaju obostrzenia i ograniczenia związane z wprowadzeniem na terenie RP stanu epidemii) skarżący miał do wyboru kilka sposób złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu, a zatem nie tylko drogą pocztową ale także osobiście w siedzibie Starostwa Powiatowego w S. po uzyskaniu stosownego biletu potwierdzającego niejako jego miejsce w kolejce oczekujących. Organ nie kwestionuje przy tym twierdzeń skarżącego, że kiedy udał się do Starostwa w dniach 6 i 7 lutego 2020 r. nie było już dostępnych biletów, z uwagi na dużą ilość osób oczekujących na złożenia wspomnianego zawiadomienia. Nie przeczy także i temu, że elektroniczna rezerwacja (w dniu 10 lutego 2020 r.) wizyty w Starostwie w tym celu możliwa była dopiero na dzień [...] marca 2020 r. Argumentacja przywołana w uzasadnieniu decyzji Kolegium zdaje się sugerować, że skarżący nie powinien był korzystać z opisanych powyżej sposobów złożenia zawiadomienia bowiem nie gwarantowały one złożenia zawiadomienia w terminie. W ocenie Sądu, taka argumentacja organu na znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Nie wynika z nich bowiem w żadnym razie, że to na stronie spoczywa obowiązek poszukiwania spośród dostępnych sposobów prawidłowego wykonania danego obowiązku tego, który będzie najbardziej skuteczny. Organ niewątpliwie nie może przerzucać na stronę negatywnych konsekwencji braku należytej organizacji pracy bądź trudności kadrowych, które powodują, że nie jest w stanie obsłużyć dostatecznej ilości interesantów. Skoro udostępnił kilka sposobów wykonania obowiązku to zastosowanie któregokolwiek z nich powinno być tak samo skuteczne. Nie może wymuszać na stronie podejmowania dodatkowych kroków, jak również ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z nadaniem przesyłki drogą pocztową i to tylko dlatego, że sam nie jest w stanie zapewnić dostatecznej ilości pracowników do obsługi wszystkich osób zgłaszających zbycie lub nabycie pojazdu. Nie sposób mówić o braku należytej staranności w postępowaniu skarżącego, który trzy dni po sprzedaży pojazdu dwukrotnie udał się do siedziby Starostwa by osobiście złożyć zawiadomienie o zbyciu pojazdu, a gdy próby te nie powiodły się z uwagi na brak biletów, tydzień po sprzedaży samochodu zarezerwował wizytę w tej siedzibie elektronicznie. Należy też przyznać rację skarżącemu, że jego działanie nie pozostaje w sprzeczności z celem w jakim wprowadzono w ustawie Prawo o ruchu drogowym zmiany dotyczące możliwości nakładania kar za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w terminie 30 dni o zbyciu pojazdu. Jak wynika z uzasadnienia projektu wskazanej wyżej ustawy zmieniającej z dnia 19 lipca 2019 r., wprowadzone w jej art. 4 zmiany mają na celu poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów. Wprowadzone zmiany, w tym także określenie sankcji w przypadku niezarejestrowania lub wyrejestrowania pojazdu w wysokości do 1000 zł są wynikiem zarzutów formalnych Komisji Europejskiej dotyczących uchybienia zobowiązaniom transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, dotyczących m.in. braku sankcji za niezarejestrowanie importowanego pojazdu oraz niewyrejestrowanie pojazdu wycofanego z eksploatacji. Komisja uznała, że Rzeczpospolita Polska nie zapewniła skutecznego stosowania art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/53/WE, a tym samym uchybiła obowiązkom wynikającym z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej przez brak kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia obowiązków zarejestrowania pojazdu sprowadzanego do Polski oraz niepoinformowania właściwego organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu w terminie 30 dni. Wprowadzenie odpowiednich zmian do ustawy Prawo o ruchu drogowym, w ramach prac nad ustawą o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, miało pozwolić na dotrzymanie terminów wskazanych w przekazanym Komisji Europejskiej harmonogramie usunięcia ww. uchybienia i uniknięcia ewentualnego wystosowania wobec Polski uzasadnionej opinii oraz skierowania sprawy przeciwko Polsce do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zdaniem Sądu słusznie podnosi skarżący, że jego działanie w żaden sposób nie zagroziło legalnemu obrotowi pojazdami w Polsce. Samochód, który zbył nie został wycofany z eksploatacji, jak również nie został importowany. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, w ocenie Sądu wagę naruszenia prawa do jakiego doszło w tym wypadku należy uznać za znikomą, a przy tym niewątpliwie strona zaprzestała naruszania prawa składając zawiadomienie o zbyciu pojazdu w dniu [...] marca 2020 r. Podsumowując stwierdzić należy, że organ wskutek dokonania niewłaściwej oceny wagi naruszenia przez skarżącego prawa, dopuścił się zarzucanego skargą naruszenia przepisu art. 189f § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną przez Sąd argumentację, dotyczącą znikomej wagi naruszenia prawa przez skarżącego, z uwzględnieniem okoliczności, że strona zaprzestała naruszania prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzekł stosownie do art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.