II SA/Sz 31/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi L. J. i T. J. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 28 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Decyzją z 16 października 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., zwanej dalej: "p.b.") oraz na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. zwanej dalej: "k.p.a.) Starosta G. (zwany dalej: "Organem I instancji"), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwanym: "Inwestorem"), obejmujące stację bazową telefonii komórkowej wieży typu M. wraz z instalacją elektryczną, na terenie działki nr [...], obręb geodezyjny nr [...] miasta G., realizowaną wg projektów budowlanych w decyzji wskazanych. 2. L. J. (zwana dalej: "Stroną") wniosła odwołanie od ww. decyzji Organu I instancji. Strona zarzuciła Organowi, że wydana decyzja nie odnosi się w żadnym stopniu do uciążliwości obiektu (jakim jest 53 metrowa betonowa wieża telekomunikacyjna wraz z serwerownią/stacją trafo), zlokalizowana zaledwie 3 metry od płotu Strony i ok. 10 m od domu. Taki obiekt, wpłynie negatywnie na architekturę w tym regionie, ale również na stan zdrowia mieszkańców. Według Strony, nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne, które zakłada Inwestor. Wskazała, iż z akt sprawy nie wynika, aby dla przedmiotowej inwestycji przeprowadzono stosowne obliczenia w zakresie kumulacji promieniowania na tym samym sektorze, celem dokonania odpowiedniej kwalifikacji prawnej inwestycji pod względem oddziaływania na życie i zdrowie ludzi. Strona załączyła również do odwołania zdjęcia przedstawiające obecny teren jej działki, jak i jej wizualizację w przyszłości z posadowioną już wieżą. 2. Decyzją z 28 listopada 2023 r., nr AP-2.7840.258.2023.MJ(1), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 p.b., Wojewoda Zachodniopomorski (zwany dalej: "Organem II instancji") utrzymał w mocy ww. decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Organ II instancji przedstawił następujące ustalenia stanu faktycznego sprawy. W dniu 20 czerwca 2023 r. Inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji opisanej na wstępie. Do wniosku załączono trzy egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Postanowieniem z 4 lipca 2023 r. Organ I instancji nałożył na Inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. obowiązek usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości występujących w projekcie, zakreślając termin 30 dni na ich usunięcie. W terminie wskazanym Inwestor uzupełnił braki. Organ I instancji decyzją z 3 sierpnia 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Organ II instancji decyzją z 21 września 2023 r., uchylił w całości decyzję Organu I instancji z 3 sierpnia 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ odwoławczy, nakazał Organowi I instancji poprawnie określić krąg stron niniejszego postępowania i uwzględnić w nim właścicieli działek znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Organ I instancji, zawiadomieniem z 28 września 2023 r., poinformował wszystkie strony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z zamierzeniami wnioskodawcy oraz składania ewentualnych wniosków i zastrzeżeń. Organ I instancji wydał decyzję z 16 października 2023 r., zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji, rozszerzając jednocześnie krąg stron postępowania i wskazując, że są nimi właściciele działek o nr: [...], [...] i [...] z obr. [...], miasta G.. Rozpatrujący sprawę Organ II instancji wskazał, że objęta przedmiotem wniosku Inwestora jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży wolnostojącej o konstrukcji słupowej i wysokości całkowitej wynoszącej 52,3 m n.p.t. Wszystkie anteny wchodzące w wyposażenie stacji zawieszone będą na wysokości 49,7 m n.p.t. Wieża zlokalizowana będzie w zachodnim narożniku działki nr [...]. Podstawa wieży w jej najszerszym miejscu wynosi ok. 1,5 m. Sama wieża składa się z 6 segmentów, zwężających się ku górze (tj. każdy kolejny segment jest węższy od poprzedniego). Wizualizacja wieży o średnicy podstawy 5 m, przedstawiona przez Stronę na zdjęciu dołączonym do treści odwołania, mocno odbiega od rzeczywistości. Ponadto Organ II instancji ustalił, że Strona jest współwłaścicielką działki nr [...], graniczącą z działką inwestycyjną od strony północno-zachodniej. Z załączonej do projektu analizy występowania pól elektromagnetycznych wynika, iż zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej wartości dopuszczalnych, w płaszczyźnie poziomej, dla poszczególnych pasm wynosi od 6,90 m do 9,3 m od wieży słupowej. Zaś sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych od środka anten w płaszczyźnie poziomej wynosi 19,0 m i występuje na wysokości minimalnej 45,7 m (w odniesieniu do działki nr [...] na wysokości 45,8 m, przy czym sumaryczny zasięg 19 m kończy się przed budynkiem mieszkalnym na działce nr [...]). Podstawa wieży zlokalizowana jest w odległości 3,4 m od granicy z działką nr [...]. Z uwagi na powyższe właściciele działki nr [...] zostali uznani za strony niniejszego postępowania. Z podobnych względów za stronę uznano właściciela działki nr [...]. Organ II instancji uznał, za niezasadny zarzut odwołania dotyczący braku przeprowadzenia stosownych obliczeń w zakresie kumulacji promieniowania, celem dokonania odpowiedniej kwalifikacji prawnej inwestycji pod względem oddziaływania na życie i zdrowie ludzi. Wskazał, że analiza występowania pól elektromagnetycznych stanowi załącznik do zatwierdzonego projektu budowlanego i sporządzona została w odniesieniu do przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448 ze zm., zwanego dalej: "rozporządzeniem z 17 grudnia 2019 r."). Przeprowadzone wyliczenia, dowodzą, że pola elektroenergetyczne o wartościach gęstości mocy większych/równych zróżnicowanym wartościom określonym w wyżej cytowanym rozporządzeniu, a pochodzące od anten sektorowych, występują wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla ludzi oraz spełniać będzie wymagania określone w wyżej wymienionym rozporządzeniu. Organ powołał się przy tym na art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U z 2022 r., poz. 2556 ze zm., zwanej dalej: "p.o.ś."). Ponadto Organ II instancji wyjaśnił, że w związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1071), od dnia 4 czerwca 2022 r. przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też instalacja taka (bez względu na jej parametry) nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a co się z tym wiąże, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ II instancji wspomniał też, zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, zwanego dalej "rozporządzeniem"), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. We wskazanym obszarze zabudowa taka, nie występuje (pola elektromagnetyczne o poziomach wyższych od dopuszczalnych wartości, występować będą wyłącznie w przestrzeni niedostępnej dla ludzi). Przedmiotowa inwestycja nie pozbawi też dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi stosownie do § 13 tego rozporządzenia. Zdaniem Organu II instancji, realizacja inwestycji nie zakłóci także korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych zgodnie z art. 144 Kodeksu cywilnego, w tym nie pozbawi kogokolwiek dostępu do drogi publicznej. Nie będzie źródłem hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych, promieniowania (nie będzie emitowała pól elektromagnetycznych, w miejscach dostępnych dla ludności, wyższych niż określone w rozporządzeniu). Planowana inwestycja nie wpłynie na jakość powietrza, jakość wód i nie pogorszy standardów jakości gleby. Nadto Organ II instancji podkreślił, że dla inwestycji Burmistrz Gminy G. wydał w dniu 26 września 2022 r., decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której określił warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Organ prowadząc postępowanie w zakresie lokalizacji inwestycji również nie ustalił niezgodności planowanej inwestycji z jakimikolwiek przepisami prawa. Żaden zaś z obecnie obowiązujących przepisów prawa nie sprzeciwia się lokalizacji inwestycji stacji bazowej telefonii komórkowej ze względu na emisję przez anteny nadawcze pola elektromagnetycznego. Dalej Organ II instancji podniósł, m.in., że związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oznacza, iż organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Organ budowlany nie jest uprawniony do dokonywania wykładni powyższej decyzji czy ustalania innej jej treści. Wskazał ponadto na charakter związany decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.) 3. L. J. i T. J. (zwani dalej: "Skarżącymi"), wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Organu II instancji z 28 listopada 2023 r. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji z 16 października 2023 r. Nadto wnieśli o nakazanie Organowi dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu pól elektromagnetycznych. Wydanej decyzji Skarżący zarzucili naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten Organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego tj. nie ustalenie lub niewłaściwe ustalenie kręgu działek znajdujących się w obszarze oddziaływania niniejszego obiektu budowlanego, niezebranie całości materiału dowodowego oraz podjęcie ustaleń bez zbadania negatywnego wpływu obiektu na jakość życia mieszkańców (szczególnie poprzez brak ustaleń w zakresie występowania pól elektromagnetycznych a ich wpływem na mieszkańców i środowisko), 2) art. 35 ust. 1, 2 i 3 p.b., poprzez nie przeprowadzenie przez Organ analizy dokumentacji przedłożonej przez Inwestora, w tym nie zweryfikowanie zgodności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z ww. przepisami, 3) art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p"), poprzez brak prawidłowego ustalenia obszaru rzeczywistego oddziaływania obiektu budowlanego, 4) art. 53 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., poprzez brak prawidłowego zakwalifikowania obiektu budowlanego do przedsięwzięcia oddziałującego znacząco na środowisko, a co za tym idzie, jako - wymagającego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz nie przeprowadzenie przez organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o pozwoleniu na budowę - analizy warunków i zasad zagospodarowania temu i jego zabudowy, 5) art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p., poprzez brak uwzględnienia wymagań ładu przestrzennego w sytuacji, gdy przedmiotową inwestycją jest stacja bazowa telefonii komórkowej, która ma być zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie z zabudowaniami domkami jednorodzinnymi, 6) art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 p.o.ś., poprzez nieudowodnienie, iż poza terenem, co do którego inwestor nie posiada tytułu prawnego, "nie wystąpią jakiekolwiek uciążliwości w zagospodarowaniu terenów w zakresie takim jak przysługują inwestorowi", 7) art. 39 i art. 43 k.p.a., poprzez niedoręczenie przez organ administracji publicznej pisma skarżącemu ani innemu dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu. W uzasadnieniu decyzji Skarżący podnieśli kwestię oddziaływania pola elektromagnetycznego, zarówno bezpośrednio na organizm człowieka, jak i na materialne środowisko pracy, może być przyczyną licznych zagrożeń, które mogą prowadzić do utrudnień w wykonywaniu pracy, pogorszenia stanu zdrowia, jak i do wypadków śmiertelnych. Powołali się na art. 124 ust. 2 p.o.ś. Wskazali, że wiązka główna emitowana przez antenę nie może się znaleźć w żadnym punkcie swojego przebiegu niżej niż 2,0 m nad powierzchnią dostępną dla ludności, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (zwane dalej: "rozporządzeniem z 30 października 2003 r."). Według Skarżących, nie może też ujść uwadze Sądu fakt, iż Skarżąca jest osobą z rozpoznanym nowotworem złośliwym, a promieniowanie emitowane przez mającą powstać wieżę będzie bardzo negatywnie wpływało na jej stan zdrowia. Na poparcie powyższego dołączono dokumentację medyczną. Zdaniem Skarżących, mając na uwadze szereg zagrożeń dla zdrowia mieszkańców bezpośrednio sąsiadujących nieruchomości, należałoby przeprowadzić postępowanie w zakresie sprawdzenia czy przedmiotowy obiekt budowlany nie będzie stwarzał realnego zagrożenia dla mieszkańców i środowiska. W tym zakresie Organ I i II instancji nie poczyniły żadnych ustaleń, stwierdzając ikonicznie, iż "inwestycje jest bezpieczna", nie wskazując z czego wywodzą taki wniosek. Inwestor opierał się na wyliczeniach częstotliwości promieniowania elektromagnetycznego jedynie na podstawie danych dotyczących mocy jednej anteny, a nie sumy emisji anten zamieszczonych na stacji bazowej. Co więcej w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej obszar oddziaływania określa się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. Przy tego rodzaju inwestycjach ewentualne ograniczenie w zabudowie terenów sąsiadujących może wynikać z emitowanego promieniowania elektromagnetycznego, zatem stronami postępowania są podmioty znajdujące się wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych oraz pod obszarem wyznaczonym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 - zbadania tej okoliczności również brak w decyzjach organu I i II instancji. Skarżący powołali się na § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Powołując się na stanowisko judykatury argumentowali, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Według Skarżących, nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie niezbędne było zarówno rozważenie, czy organy dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, przy uwzględnieniu ilości anten i ich wzajemnego oddziaływania, jak i to, czy ustalenia w zakresie zasięgu oddziaływania inwestycji prawidłowo odniesiono do terenu, na który będzie ona oddziaływać, w szczególności miejsc dostępnych dla ludności. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że Organy z obowiązków tych nie wywiązały się należycie. Nie wyjaśniono w toku postępowania jaki wpływ na środowisko będzie dała planowana inwestycja jako całość. Brak jest niezbędnego wyjaśnienia, z którego wynikałoby w jaki sposób wartości oddziaływania wyliczono. Skarżący, zaznaczyli, że negatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem, nie poczyniono nie tylko w odniesieniu do zabudowy, która może powstać w oparciu o wydane decyzje o warunkach zabudowy, ale nawet w odniesieniu do zabudowań istniejących. Zarówno na załączonej do analizy środowiskowej mapie obrazującej zasięg oddziaływania przedmiotowej stacji jak i na mapie znajdującej się w aktach administracyjnych, stanowiącej załącznik do decyzji o lokalizacji celu publicznego obrazującej zasięg oddziaływania stacji widoczne są obiekty gospodarcze, które niewątpliwie mogą być uznane za miejsca dostępne dla ludności, które jednak nie były przedmiotem jakichkolwiek rozważań ani w przypadku Organu I instancji, ani w wypadku Organu II instancji. 5. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie. 6. W piśmie z 27 marca 2024 r. Uczestnik postępowania (Inwestor), zastępowany przez radcę prawnego wniósł o oddalenie skargi oraz o zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Według Uczestnika, argumentacja Skarżących jest całkowicie nietrafiona, a częstokroć stoi w jawnej sprzeczności z obowiązującymi przepisami. Dlatego skarga nie zasługuje na uwzględnienie i powinna zostać oddalona w całości. 7. Na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. Skarżąca podtrzymała skargę. Pełnomocnik Organu wniósł i wywiódł, jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. 8. Na wstępie przypomnieć należy, że art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), stanowi, że sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Mając na uwadze wskazany wyżej zakres kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 9. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. W pierwszej kolejności przywołać trzeba art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., zwanej dalej: "p.b."), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, Zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Z kolei art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b. wskazuje, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z definicją zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm., zwanej dalej: "p.o.ś."), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Ocena oddziaływania inwestycji na środowisko w sprawie podlegała rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), dalej "rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r.", natomiast ustalenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. po. 2448), dalej: "rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r.". 10. Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji Organu II instancji z 28 listopada 2023 r., utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji z 16 października 2023 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. " wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Oś sporu w sprawie stanowi dokonana przez Organy obu instancji ocena oddziaływania planowanego obiektu pod kątem występowania pól elektromagnetycznych i ich wpływu na mieszkańców na środowisko, w tym na nieruchomość Skarżących. Niesporne jest natomiast w sprawie, iż planowana inwestycja przewidziana jest do realizacji na terenie działki nr [...], obr. [...] m. G.. Skarżący są właścicielami działki sąsiadującej nr [...]. Dla przedmiotowej inwestycji Burmistrz G. G. wydał w dniu 26 września 2022 r., decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której określił warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Uwzględnić należy związanie organu zatwierdzającego projekt i wydającego pozwolenie na budowę decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 55 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., zwanej dalej: "u.p.z.p"). Oznacza, że organ architektoniczno- budowlany nie może kształtować warunków inwestycji odmiennie od ustalonych w decyzji lokalizacyjnej. Skarżący powołali się w skardze m.in. na § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednak przepisy te nie znajdowały zastosowania w sprawie. W wyniku zmiany dokonanej rozporządzeniem Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2022 r. poz. 1071), z dniem 4 czerwca 2022 r. uchylono § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r., dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Tym samym ww. inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący nie mogli również skutecznie powoływać się w sprawie na przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, gdyż z dniem 1 stycznia 2020 r. rozporządzenie to utraciło moc, wskutek zmian wprowadzonych ustawą z 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1815). Należy przy tym zaznaczyć, że jeszcze na gruncie stosowania powoływanych przez Skarżących przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. zostało wypracowane stanowisko, z którego wynikało, że organy rozpoznając wniosek o pozwolenie na budowę są związane parametrami planowanej inwestycji określonymi we wniosku i załączonej do niego dokumentacji. Techniczna możliwość pracy anteny w maksymalnym zakresie i przy maksymalnej mocy nie oznacza, że organ powinien brać takie parametry przy ocenie inwestycji, która jak wynika z dokumentacji technicznej nie będzie funkcjonować w maksymalnych ustawieniach. Na potwierdzenie powyższego przywołać należy też uchwałę NSA z 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22, w uzasadnieniu której wprost wypowiedziano stwierdzenie, wedle którego nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten, niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej, a podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Zgodnie z przedłożonymi przez Inwestora opracowaniami do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, sporna stacja bazowa telefonii komórkowej została zaprojektowana tak, aby nie stanowiła przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Badając rzeczywiste oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej, dla której obowiązujące normy określa obecnie rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r. wyznaczające bezwzględnie obowiązujący normatyw – dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych mający charakter "techniczny" w tym znaczeniu, że na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy, bada się oczywiście nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania. Oczywistym jest, że kompetencje organu w tym przypadku sprowadzają się do oceny zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, przepisami budowlano-technicznymi oraz innymi aktami prawnymi, mającymi przy realizacji takiej inwestycji zastosowanie. Wśród przepisów, które obowiązują w przypadku realizacji inwestycji o takim charakterze, podstawowymi są rozporządzenia przywołane w pkt 9 uzasadnienia wyroku, które pozwalają wykazać, że pole elektromagnetyczne o wartości przekraczającej ustaloną normę występuje jedynie w miejscach niedostępnych dla ludzi. W analizowanym jednak przypadku pole elektromagnetyczne o gęstości mocy przekraczającej normę, jak wynika z ustaleń Organu, znajduje się poza wszelkimi miejscami dostępnymi dla ludności, w tym również potencjalnie. Zaś sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych od środka anten w płaszczyźnie poziomej wynosi 19,0 m i występuje na wysokości minimalnej 45,7 m (w odniesieniu do działki nr [...] na wysokości 45,8 m, przy czym sumaryczny zasięg 19 m kończy się przed budynkiem mieszkalnym na działce nr [...]). W dokumentacji przedstawiono zarówno typy anten, które zostaną wykorzystane, jak i dane dotyczące mocy promieniowania i jego zasięgu. Przedstawiono także obszar oddziaływania pojedynczych anten oraz sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych, zatem organ dysponował wszystkimi danymi, niezbędnymi dla oceny zamierzenia budowlanego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że należycie została zbadana kwestia oddziaływania planowanej decyzji oraz krąg podmiotów, którym przysługiwał status uczestników postępowania. Obliczenia analityczne znajdujące się w dokumentacji projektowej nie potwierdzają obaw zgłaszanych przez Skarżących. Zgodnie z ustaleniami Organu, prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych poziomom dopuszczalnym znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 124 ust. 2 p.o.ś., przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Jak wskazał przy tym autor opracowania dokumentacji (k. 90 akt administracyjnych Organu I instancji), opracowanie to nie zwalnia inwestora ze spełnienia wymogów postawionych w tego rodzaju przedsięwzięciom w odrębnych przepisach prawa. W szczególności przed rozpoczęciem eksploatacji należy dokonać zgłoszenia instalacji radiokomunikacyjnej właściwemu organowi ochrony środowiska wraz z powiadomieniem państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, a bezpośrednio po uruchomieniu stacji należy przeprowadzić pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu gęstości mocy promieniowana elektromagnetycznego w otoczeniu stacji. Dopiero, gdy pomiary potwierdzą, że obowiązujące normy nie są przekroczone stacja bazowa będzie mogła być użytkowana. Powyższe stanowi dodatkowe gwarancje, możliwe do zweryfikowania po zrealizowaniu inwestycji, że zgodnie z opracowaniem inwestycja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń i uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zdaniem Sądu, Organ II instancji w sposób szczegółowy i prawidłowy przeanalizował kompletność oraz zgodność projektu z przesłankami, wynikającymi z art. 35 ust. 1 u.p.b. W toku postępowania ustalono, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco, ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedłożone przez Inwestora dokumenty potwierdziły, że projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska i będzie spełniać wymagania określone rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. Kontrola uzasadnienia zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że Organ zbadał spełnienie przez planowaną inwestycję wymogów stawianych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225). Sąd zauważa, że przepis art. 35 ust. 4 p.b., nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów. Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę ( por. wyrok NSA z 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2300/20). W zaistniałej sytuacji nie znajdują potwierdzenia stawiane skargą zarzuty naruszenia kwestionowaną decyzją przepisów prawa procesowego oraz art. 35 ust. 1-3 p.b. oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z ar. 135 p.o.ś. Na marginesie zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 39 i art. 43 k.p.a. nie został w uzasadnieniu skargi uszczegółowiony okolicznościami sprawy, Sąd nie będąc związany argumentacją skargi, nie stwierdził we wskazanym zakresie tego rodzaju naruszeń w kontrolowanej sprawie, które przemawiałaby za uwzględnieniem skargi. 11. Odnosząc się do zarzutu naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Sąd wyjaśnia, że na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę kwestię zachowania ładu przestrzennego weryfikuje się poprzez sprawdzenie zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o czym stanowi przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie dają organom administracji architektoniczno-budowlanej uprawnienia do stosowania wprost ww. przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym zarzut ich naruszenia jest pozbawiony podstaw. 12. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd wskazuje, że ustalenia Organu odwoławczego nastąpiły z poszanowaniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego w postaci dopełnienia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy (art. 7 k.p.a.), Organ bowiem zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) – przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a., a także uczynił zadość zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., jak i zasadzie pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.). Podkreślić bowiem należy, iż strona ma prawo otrzymać rzetelną, logiczną i konsekwentną co do rozstrzygnięcia i wywodów je uzasadniających wiedzę o motywach rozstrzygnięcia jej sprawy, dającą się posiąść na podstawie lektury uzasadnienia decyzji zawierającego rzeczywiste motywy działania organu i jego tok rozumowania w sprawie, a odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a. i z tego obowiązku Organ się wywiązał. Sąd nie uwzględnił wniosku Skarżących o nakazanie organowi dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu pól elektromagnetycznych. Tego rodzaju dokument, co do zasady, nie może stanowić przedmiotu uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu, albowiem celem postępowania, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok NSA z 22 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1310/23). Stosowna dokumentacja w zakresie zagadnienia podniesionego przez Skarżących została dołączona przez Inwestora do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Sądowa kontrola sprawy obejmowała zarówno przyjęte przez Organ ustalenia na podstawie tej dokumentacji, jak i obejmowała dokonaną przez Organ ocenę w zakresie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie jakichkolwiek naruszeń prawa. 13. Konkludując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, nie dostrzegając wad zaskarżonego rozstrzygnięcia uznał, że na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należy oddalić. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.