IV SA/Po 21/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński Protokolant sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Wojewody z dnia 11 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 11 grudnia 2023 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U.2022.1191 z późn. zm. dalej jako "u.e.l.") po rozpoznaniu odwołania R. O. od decyzji Burmistrza Ś. z 26 października 2023 r., nr [...], orzekającej o wymeldowaniu R. O. z miejsca pobytu stałego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte zostało 21 lipca 2023 r. na wniosek U. O.. Wnioskodawczyni wskazała, że były mąż dobrowolnie wyprowadził się w 2009 r., tj. trafił [...] do zakładu karnego, a po jego opuszczeniu nigdy nie powrócił do domu. Zabrał wszystkie swoje rzeczy, nie uczestniczy w kosztach utrzymania domu i zagrody oraz nie utrzymuje kontaktu z rodziną. Do wniosku dołączyła akt notarialny z 13 lutego 1998 r. Repertorium A numer: [...] umowa darowizny. Burmistrz Ś. decyzją z 26 października 2023 r. orzekł o wymeldowaniu R. O. z miejsca pobytu stałego w K. , ul. [...], uznając, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 35 u.e.l Organ II instancji na podstawie elektronicznej księgi wieczystej nr [...] potwierdził, że właścicielami nieruchomości są U. O. oraz R. O. (dział II). Jako osoby, którym przysługuje ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości wpisani zostali M. M. (dożywotnia służebność osobista oraz dożywotnie użytkowanie działki) oraz W. M. (prawo dożywocia), którzy już nie żyją. Wojewoda wskazał, że w myśl art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.e.l., wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 u.e.l., decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Ustawowymi przesłankami wymeldowania są opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Podniesiono, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l. jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Regułą jest, że opuszczenie lokalu powinno być konsekwencją zachowania samego wymeldowanego (wynikiem woli tej osoby) i nosić cechy dobrowolności. Pobytem stałym natomiast jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 u.e.l.). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie wziął pod uwagę zgromadzony w sprawie przez organ I instancji materiał dowodowy, z którego wynika, że R. O., jak sam oświadczył, od maja 2012 r. nie przebywa w domu przy ul. [...] w K. . We wrześniu 2009 r. trafił do Aresztu Śledczego w Ś., a po wyjściu na wolność w maju 2012 r. zabrał swoje rzeczy z domu w K. . Opuścił przedmiotowy lokal w wyniku konfliktu z wnioskodawczynią. Wskazał, że od tego czasu zamieszkał w mieszczącym się na terenie przedmiotowej nieruchomości biurze, w którym w 2018 r. odłączył prąd, a w 2019 r. wodę. Od 2018 r. pracuje jako kierowca i obsługuje tygodniowe, a czasem kilkumiesięczne trasy. Z tras nie zawsze zjeżdża do K. , czasem jedzie do ojca i u niego nocuje. Gdy nie nocuje w K. , to za każdym razem sprawdza co się tam dzieje. Najpotrzebniejsze rzeczy wozi ze sobą, a resztę rzeczy przewiózł do ojca. Od czasu kiedy zabrał swoje rzeczy w asyście Policji ani razu do budynku domu nie wchodził. Zawsze od razu udawał się do biura, gdyż chciał uniknąć konfliktów z byłą żoną. Nie zwracał się do sądu o przywrócenie utraconego posiadania. W domu przy ul. [...] w K. mieszka syn J. oraz była żona ze swoim bratem. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zeznaniu i informacjach świadków, które są rzeczowe, spójne i korespondują z treścią wniosku o wymeldowanie. W ocenie Wojewody z powyższego wynika, że R. O. od [...] r. w sposób stały, w miejscu stałego zameldowania, tj. w budynku nr [...] przy ul. [...] w K. nie realizuje swoich podstawowych funkcji życiowych, tj. w szczególności nie mieszka, nie nocuje, nie spożywa posiłków, nie wypoczywa, nie przechowuje rzeczy niezbędnych do codziennego funkcjonowania (żywność), nie przyjmuje wizyt członków rodziny lub znajomych, nie odbiera korespondencji. Odwołujący, jak podał, przed rozstrzygnięciem sprawy o wymeldowanie nie podejmował również działań prawnych przewidzianych kodeksem cywilnym w celu powrotu do spornej nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma wykazanie przez stronę, że przed rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej o wymeldowanie, podjęła skuteczne działania prawne i faktyczne celem wprowadzenia się do spornego lokalu, czy to poprzez próbę wejścia do lokalu i jego zasiedlenia, czy też poprzez wystąpienie z odpowiednim powództwem posesoryjnym lub petytoryjnym (windykacyjnym). Natomiast brak takiego działania należy traktować jako dorozumianą i następczą akceptację stanu trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Wymieniony takich działań nie podjął, a jedynie skuteczne wykorzystanie przez odwołującego przysługujących mu środków prawnych mogłoby skutkować uznaniem, że opuszczenie lokalu nie było dobrowolne oraz trwałe, a co za tym idzie brak byłoby podstaw do jego wymeldowania na podstawie art. 35 u.e.l. Również istniejący konflikt rodzinny, na który wskazuje odwołujący, stanowiący powód opuszczenia lokalu, nie powoduje podważenia oceny, że opuszczenie lokalu miało charakter trwały i dobrowolny. Nie traci bowiem, co do zasady, dobrowolnego charakteru wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeżeli ma ono na celu poprawienie komfortu życiowego strony przez uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem (wyrok NSA z 6 marca 2008 r. sygn. akt. II OSK 140/07). Materiał dowodowy zebrany w sprawie świadczy jedynie o sporadycznych pobytach R. O. na terenie przedmiotowej nieruchomości w celu jej "doglądania", czy zebrania owoców w sadzie, które nie są tożsame z zamieszkiwaniem odwołującego w miejscu stałego pobytu w rozumieniu art. 25 u.e.l. Organ odwoławczy nie kwestionuje, że odwołujący bywa na terenie posesji i korzysta tam z biura, jednakże nie mieszka w budynku mieszkalnym na stałe. Przebywanie odwołującego na terenie posesji, poza budynkiem mieszkalnym, nie może mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Odmowa wymeldowania wymienionego z przedmiotowej nieruchomości w której, nie przebywa w sposób trwały, stwarzałaby jedynie tzw. fikcję meldunkową i sprzeciwiałoby się ewidencyjnemu i rejestracyjnemu charakterowi zameldowania. Natomiast sama deklaracja zamiaru powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania w bliżej nieokreślonej przyszłości, nie jest przeszkodą do wymeldowania i nie może samoistnie przesądzać o braku przesłanek do wymeldowania. Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Sądu R. O.. Skarżący nie zgadza się z decyzją o wymeldowaniu, bo musiałby zmienić wszystkie dokumenty i pozwolenia, a na to go nie stać. Zdaniem skarżącego, była żona nie chce go wpuścić do domu, a biuro w którym mieszkał pozamykała na kłódki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełnym zakresie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej była w niniejszej sprawie decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Ś. z 26 października 2023 r. o wymeldowaniu Skarżącego z miejsca pobytu stałego w K. , ul. [...]. Materialnoprawną podstawę obu ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 25 ust. 1 u.e.l. "pobytem stałym" jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Obywatel polski, który opuszcza miejsce tak rozumianego pobytu stałego, obowiązany jest wymeldować się (zob. art. 33 ust. 1 u.e.l.). Jeżeli zaś tego nie uczyni, wówczas zastosowanie może znaleźć przepis art. 35 u.e.l. - który stanowił bezpośrednią podstawę prawną wydania kwestionowanych przez Skarżącego decyzji o jego wymeldowaniu. W świetle tego przepisu organ gminy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela albo innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu w tej nieruchomości, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Na gruncie przywołanych przepisów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie wskazuje się, że podstawowe znaczenie dla wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego ma przesłanka trwałości opuszczenia lokalu, przez którą należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Pierwsza z przesłanek jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest, co do zasady, dobrowolne. Chodzi zatem o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest zasadniczo wynikiem jej woli. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje jednak nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki NSA: z 6 grudnia 2022 r., II OSK 3780/19; z 13 grudnia 2022 r., II OSK 2075/21; z 21.02.2023, II OSK 579/20; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie orzeczenia przywoływane w niniejszym wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ze strony internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). W konsekwencji nie traci, co do zasady, dobrowolnego charakteru wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeśli ma ono na celu poprawienie komfortu życiowego strony przez uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem (zob. wyrok NSA z 5 kwietnia 2023 r., II OSK 1109/20; por. też wyroki NSA: z 6 marca 2008 r., II OSK 140/07; z 15 marca 2018 r., II OSK 2329/17). W tym miejscu wypada podkreślić - mając na uwadze okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy - że na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu należy traktować sytuację, w której opuszczenie lokalu takiego charakteru wprawdzie nie miało, ale strona nie podjęła kroków prawnych w celu przywrócenia stanu zgodnego z ewidencją ludności lub działania te okazały się nieskuteczne. Nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany podejmuje próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania (por. wyroki NSA: z 6 grudnia 2022 r., II OSK 3780/19; z 13 grudnia 2022 r., II OSK 2075/21; z 21.02.2023, II OSK 579/20). Z tym stanowiskiem koresponduje pogląd, zgodnie z którym "[w) sytuacji, w której niezamieszkiwanie pod danym adresem jest wynikiem zastosowania przemocy, istotne jest to, czy strona podjęła niezwłocznie skuteczne działania prawne zmierzające do przywrócenia jej utraconego posiadania. Wymóg dobrowolności i trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego nie może jednak podważać czysto ewidencyjnego charakteru instytucji zameldowania oraz prowadzić do utrzymywania tzw. fikcji meldunkowej, czyli sytuacji, w której strona faktycznie od dłuższego czasu nie zamieszkuje pod adresem stałego zameldowania. Kluczowe znaczenie z punktu widzenia instytucji wymeldowania ma to, czy dana osoba rzeczywiście wciąż zamieszkuje pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania" (zob. wyrok NSA z 5 czerwca 2023 r., II OSK 527/22). W okolicznościach kontrolowanej sprawy istotne znaczenie ma i ten pogląd prawny utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym przy ustalaniu spełnienia przesłanek do wymeldowania, przesłanka "dobrowolności" nie może być brana pod uwagę w sytuacji, gdy opuszczenie lokalu wynika ze zgodnego z prawem władczego działania organów państwa (zob. wyrok NSA z 12 marca 2020 r., II OSK [...]; por. też wyroki NSA: z 3 marca 2015 r., II OSK [...]; z 25 stycznia 2019 r., II OSK [...]; z 4 kwietnia 2019 r., II OSK [...]; z 22 czerwca 2020 r., II OSK [...]). Dlatego w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do członków rodziny). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w takiej sytuacji chęć strony skarżącej ponownego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania (tak m.in. wyroki NSA: z 21 kwietnia 2020 r., II OSK 2337/19; z 17 października 2019 r., II OSK 2418/18; z 18 czerwca 2019 r., II OSK 2025/17). Albowiem przy wykładni omawianych pojęć nie może ujść uwadze, że przepisy dotyczące zameldowania mają charakter rejestrowy, ewidencyjny, a zatem odmowa wymeldowania (utrzymywanie zameldowania) w takich przypadkach prowadziłaby do utrzymywania tzw. fikcji meldunkowej (zob. wyrok WSA z 13 maja 2021 r., IV SA/Po 1933/20), czyli do, co do zasady, nieakceptowanej rozbieżności pomiędzy rzeczywistym stanem rzeczy, a stanem zapisanym w ewidencji (por. wyrok NSA z 17 listopada 2022 r., II OSK 1878/21). Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że nie ma wątpliwości co do tego, iż Skarżący od wielu już lat nie zamieszkuje w nieruchomości, w której był zameldowany na pobyt stały. Wynika to jasno zarówno z całokształtu zgromadzonego przez organy administracji materiału dowodowego (w tym z zeznań świadków oraz pism właściwych organów), jak i z wyjaśnień oraz oświadczeń samego Skarżącego, złożonych w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. W szczególności Skarżący wskazał, że we [...] r. trafił do Aresztu Śledczego w Ś., a po wyjściu na wolność w [...] r. zabrał swoje rzeczy z domu w K. . Opuścił przedmiotowy lokal w wyniku konfliktu z wnioskodawczynią. Od tego czasu zamieszkał w mieszczącym się na terenie przedmiotowej nieruchomości biurze, w którym w 2018 r. odłączył prąd, a w 2019 r. wodę. Od 2018 r. pracuje jako kierowca i obsługuje tygodniowe, a czasem kilkumiesięczne trasy. Z tras nie zawsze zjeżdża do K. , czasem jedzie do ojca i u niego nocuje. Najpotrzebniejsze rzeczy wozi ze sobą, a resztę rzeczy przewiózł do ojca. Od czasu kiedy zabrał swoje rzeczy w asyście Policji ani razu do budynku domu nie wchodził. W konsekwencji należy uznać, że w kontrolowanej sprawie jest w istocie poza sporem, że Skarżący nie zamieszkuje w nieruchomości w K. , ul. [...]., gdyż miejsce to przed laty opuścił. W rzeczywistości spór między stronami dotyczy tylko tego, czy owo opuszczenie miało charakter dobrowolny - jak przyjęły organy administracji obu instancji - czy nie, jak utrzymuje Skarżący. W tym kontekście, nawiązując do wcześniejszych uwag ogólnych, wypada zauważyć, że w kontrolowanej sprawie jest niesporne, iż nieprzebywanie Skarżącego pod adresem stałego zameldowania było m.in. związane z jego pobytem w areszcie śledczym: w latach [...]. Zatem, jak to już wyżej wyjaśniono, najpóźniej z momentem umieszczenia Skarżącego w zakładzie karnym doszło do opuszczenia przez niego miejsca zameldowania na pobyt stały, w sposób, który już wówczas uzasadniał możliwość wymeldowania Skarżącego z tego miejsca. Fakt, iż po opuszczeniu zakładu karnego Skarżący, jak dotychczas, ponownie w domu rodzinnym nie zamieszkał, oznacza - bez względu na przyczyny tego stanu rzeczy - że zaistniałe najpóźniej z chwilą umieszczenia Skarżącego w areszcie w roku [...], przesłanki do jego wymeldowania z nieruchomości, utrzymywały się nadal. Skarżący nie może skutecznie powoływać się na "niedobrowolne" opuszczenie nieruchomości, także z tego powodu, że - jak trafnie wytknęły organy obu instancji - nie podjął on żadnych formalnych działań prawnych, który mogłyby doprowadzić do przywrócenie posiadania nieruchomości w jego ocenie bezprawnie naruszonego. Powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany podejmuje próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania. Z kolei przez trwałe opuszczenie miejsca stałego pobytu należy rozumieć przebywanie poza tym miejscem z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym (tak wyrok NSA z 30.01.2024 r., II OSK 1134/21, LEX nr 3709339). Sam zaś zgłaszany przez Skarżącego zamiar ponownego zamieszkania w Nieruchomości, nie mógł uzasadniać dalszego utrzymywania fikcji meldunkowej - co w sposób prawidłowy i w pełni przekonujący wyjaśniły organy. Na zakończenie wypada jeszcze zaznaczyć okoliczność - którą trafnie zaakcentowały też organy obu instancji - że wbrew "potocznej" opinii, zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie stanowią jedynie stwierdzenie pewnego faktu i nie wpływają w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw do nieruchomości lub lokalu mieszkalnego (por.: wyrok NSA z 10 lipca 2012 r., II OSK 824/11; wyrok WSA z 6 czerwca 2013 r., IV SA/Po 310/13). Zameldowanie nie służy zatem powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności (ewentualnie innego prawa) do określonego lokalu, zaś wymeldowanie w żaden sposób tego prawa nie niweczy. Celem decyzji o wymeldowaniu jest tylko doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania (por. wyrok WSA z 22 stycznia 2020 r., III SA/Łd 702/19). Mając wszystko to na uwadze, należy stwierdzić, że skoro organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż Skarżący do lat nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały w K. , ul. [...], to zasadnie orzekły o jego wymeldowaniu z tego miejsca, na podstawie art. 35 u.e.l. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.