VII SAB/Wa 149/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie postępowania odwoławczego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu J. K.z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. UZASADNIENIE J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W skardze tej wniesiono o stwierdzenie wielokrotnego naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako: k.p.a.) przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, o wymierzenie mu stosownej grzywny oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów przedmiotowego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Dnia 2 listopada 2021 r. skarżący złożył do Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wniosek o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na terenie wpisanym do rejestru zabytków. Organ ten dnia 1 grudnia 2021 r. nie pozwolił na prowadzenie takich robót. Skarżący odwołał się od ww. decyzji do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który decyzją z dnia 3 marca 2022 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie decyzją z dnia 29 listopada 2022 r. Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków nie pozwolił na instalację urządzeń fotowoltaicznych na elewacjach wolnostojącego domu nie będącego zabytkiem, znajdującego się w drugiej linii od ulicy z niewidocznymi od niej elewacjami, w związku z niemożliwością posadowienia tych urządzeń na dachu budynku przy ul. K., [...], dz. ew. [...], obręb [...], zgodnie z zakresem i sposobem zawartym w programie prac pt.: "Program robót budowlanych w formie opisowej i rysunkowej" z 22 marca 2021 r. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia 2 lipca 2023 r. utrzymał w mocy skarżoną decyzję. Skarga na decyzję z dnia 2 lipca 2023 r. została oddalona wyrokiem z dnia 30 listopada 2023 r. Następnie skarżący złożył 8 stycznia 2024 r. wniosek o zmianę ww. decyzji. Decyzją z dnia 22 maja 2024 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił zmiany decyzji ostatecznej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 lipca 2023 r. Poczynając od dnia 14 lutego 2022 r. skarżący złożył do Prezesa Rady Ministrów liczne ponaglenia dotyczące prowadzenia postępowania przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a także dotyczące prowadzenia postępowania w przedmiocie skargi przez Prezesa Rady Ministrów. Przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy jest skarga na Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zarzucająca mu bezczynność w związku ze sposobem prowadzenia przez niego postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego, tj. dotyczącego ogółu wniesionych do tego organu ponagleń. Za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Wr 468/23). Zgodnie z aktami postępowania administracyjnego znak: DOZ-APN.650.6.2024.AB, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego dnia 22 maja 2024 r. wydał decyzję kończącą te postępowanie. Zatem przedmiotową skargę na bezczynność ministra wniesioną po wydaniu przez niego decyzji należy uznać za niedopuszczalną ze względu na brak istnienia przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Warunkiem rozpatrzenia skargi jest dopuszczalność jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie mamy natomiast do czynienia z sytuacją opisaną w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. czyli niedopuszczalnością wniesienia skargi ze względu na wyżej wymienione okoliczności. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.