I OSK 2028/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 12/22 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 12/22 oddalił skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2021r. nr [...] o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła J. B. zarzucając Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie: 1.prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej "p.p.s.a." w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, przez błędne uznanie, że pobieranie przez skarżącą świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawnym synem K. B. ; 2.przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 79a k.p.a. przez niepoinformowanie przez organ strony przed wydaniem decyzji o konieczności zawieszenia pobieranej przez skarżącą emerytury jako jedynej negatywnej przesłanki do przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie w całości złożonej skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego we Wrocławiu, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2023, poz. 1634 – dalej jako: "p.p.s.a." wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Na wstępie wskazać należy, że skoro w niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu Wojewódzkiego w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji rozpatrzeniu w pierwszej kolejności, co do zasady, podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Stanowisko skargi kasacyjnej jakoby w sprawie doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Podkreślić trzeba, że w sprawie nie ma sporu co do tego, że pismem z dnia [...] października 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zawiadomiło skarżącą, że pobieranie przez nią emerytury jest negatywną przesłanką do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie, Kolegium wskazało, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymywać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury. Skarżącą pouczono w jaki sposób może zrealizować wybór. Wyznaczając termin, organ wezwał skarżącą, reprezentowaną od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, do przedłożenia decyzji z ZUS o wstrzymaniu emerytury. Niesporne jest również, że w odpowiedzi na to pismo skarżąca kasacyjnie poinformowała, że złoży ona wniosek o zawieszenie świadczenia emerytalnego, ale dopiero po uzyskaniu pozytywnej decyzji w zakresie ustalenia prawa do świadczenia. Dokumentacja akt sprawy przeczy jakoby w toku postępowania administracyjnego skarżąca kasacyjnie dawała wyraz jakimkolwiek wątpliwościom, co do tego, że jedyną przeszkodą w przyznaniu jej świadczenia pielęgnacyjnego jest fakt pobierania emerytury. Istnieniu takich wątpliwości przeczy temu natomiast jednoznacznie odpowiedź jakiej skarżąca udzieliła na wezwanie organu. W tej sytuacji niezasadnie zarzucono Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 , art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 – dalej jako: "k.p.a."). Bezzasadnie również Sądowi Wojewódzkiemu zarzucono naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Przepis ten stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Z racji treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wynika jednoznacznie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane, gdy wnioskodawca jest w tym samym czasie beneficjentem świadczenia emerytalnego. Skarżąca kasacyjnie literalnie wyraziła wolę zawieszenia świadczenia przedemerytalnego dopiero po uzyskaniu pozytywnej decyzji w zakresie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Powyższa okoliczność, nie pozwalała w analizowanym stanie faktycznym na uwzględnienie jej wniosku. Dopóki bowiem skarżąca nie dokona rzeczywistego i bezwarunkowego wyboru świadczenia, które chciałaby otrzymywać, istnieje prawna przeszkoda w ewentualnym przyznaniu jej świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji należało uznać, że zarzut dotyczący naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. okazał się być niezasadny. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.