III OZ 474/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 100/24 odmawiające uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. II SAB/Wa 100/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przekazania akt postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 100/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, odrzucił skargę K. J. (dalej: "skarżący") na bezczynność Komendanta Głównego Policji (dalej: "organ") w przedmiocie przekazania akt. U podstaw odrzucenia skargi legło ustalenie Sądu, że skarżący zaskarżył bezczynność organu już po dokonaniu czynności przekazania akt. Odpis ww. orzeczenia z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem został doręczony skarżącemu 18 maja 2024 r. W dniu 26 maja 2024 r. skarżący nadał, za pośrednictwem ePUAP, pismo procesowe, w którym m.in. zawarł wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia "poprzez wyłączenie do odrębnego rozpoznania zawisłej przed sądem sprawy bezczynności skarżonego organu administracyjnego Policji w przekazaniu sprawy prawomocnie i merytorycznie osądzonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 roku sygn. akt II SA/Wa 1032/08 do załatwienia zgodnie z wiążącymi przepisami prawa i w zakresie ostatecznej, niepodważalnej wiążącej w administracji decyzji przyznającej stronie prawo do świadczeń pieniężnych równoważnika za brak lokalu mieszkalnego do odrębnego rozpoznania, albowiem ten zakres sprawy nie został rozpoznany, rozstrzygnięty i nie może być zawisłym wskutek orzeczenia częściowego i odnoszącego się w swoim zakresie wyłącznie do okoliczności podniesionych i świadczonych przez skażony organ administracyjny, a nie zakresu sprawy wniesionej do rozpoznania moją skargą sadowoadministracyjną". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 4 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 100/24, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przekazania akt, na podstawie art. 157 § 1 - § 3 w związku z art. 166 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej zwanej "p.p.s.a.", odmówił uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2024 r. sygn. II SAB/Wa 100/24. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że postanowienie z 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 100/24, nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a., gdyż zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W ww. postanowieniu, wbrew twierdzeniom skarżącego, rozpoznano w całości jego skargę na bezczynność organu w przedmiocie przekazania akt administracyjnych Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Krakowie. Sąd zaznaczył, ze skarga ta została odrzucona jako niedopuszczalna, gdyż do przekazania akt administracyjnych doszło kilkanaście lat przed złożeniem przez skarżącego skargi. Tym samym, zdaniem WSA w Warszawie, w niniejszej sprawie nie wystąpił żaden z dwóch przypadków uzupełnienia postanowienia – orzeczono bowiem o całości skargi, jak również nie ma podstaw do zamieszczenia w nim dodatkowego orzeczenia. Zdaniem Sądu I instancji, zamieszczony w piśmie z 26 maja 2024 r., a cytowany powyżej fragment, o który skarżący chciałby uzupełnić postanowienie Sądu z 30 kwietnia 2024 r., jest niezrozumiały w swej treści, a nadto pozwala przypuszczać, iż skarżący nie przyjmuje do wiadomości rozstrzygnięć, które nie odpowiadają z góry przyjętym przez niego przekonaniom czy założeniom odnośnie do sposobu załatwienia jego spraw sądowoadministracyjnych. Przedmiotowe żądanie skarżącego wykracza zatem poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Wniósł o jego uchylenie i stwierdzenie bezskuteczności. Stwierdził, że Sąd I instancji przyjął dowolnie inny zakres sprawy niż wniesiony do rozpoznania i rozstrzygnięcia sądowego jego skargą na bezczynność skarżonego organu administracyjnego Policji w działaniu celem załatwienia zgodnie z powagą rzeczy prawomocnie i merytorycznie osądzoną i w wiążącym zakresie z art. 153 p.p.s.a. uzasadnieniem prawnym, faktycznym i wskazaniom w nim zawartych, co do zakresu sprawy osądzonej, w tym szczególnego wskazania niepodważalnej i wykonalnej w administracji decyzji przyznającej stronie prawo do świadczeń pieniężnych równoważnika za brak lokalu mieszkalnego mimo zwolnienia ze służby czynnej w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 roku i prawa do policyjnej emerytury od dnia 1 maja 2005 roku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 100/24, o odrzuceniu skargi. Wyjaśnić należy, że w myśl art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku ma zastosowanie wówczas, gdy sąd albo nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, do zamieszczenia którego był zobowiązany. Złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku nie może natomiast prowadzić do żądania zmiany rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd. Tryb ten nie jest bowiem konkurencyjny wobec złożenia środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji. Kwestia ta jest jednolicie interpretowana w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11, LEX nr 1223946 i z 2 października 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14, LEX nr 1529076). Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień. W rozpatrywanej sprawie oczywiste jest, że wniosek złożony przez skarżącego zmierza do zakwestionowania rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 100/24. Skarżący tak we wniosku o uzupełnienie powyższego postanowienia, jak i w zażaleniu na postanowienie z 4 lipca 2024 r. podejmuje merytoryczną polemikę z postanowieniem odrzucającym skargę. W takim stanie rzeczy wniosek, jak i zażalenie K. J. są oczywiście bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.