II SA/Łd 136/24

SENTENCJA Dnia 24 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.), , Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2024 roku sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28 grudnia 2023 r. znak: KO.440.121.2023 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M.R. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu Z. S. z urzędu. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 28 grudnia 2023 r. znak: KO.440.121.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu odwołania Z. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z 31 października 2023 r. nr PS.4102.1718.2023 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów opłacenia składki KRUS wraz z opłatą pocztową. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 15 września 2023 r. Z. S. zwrócił się do Burmistrza S. o przyznanie zasiłków celowych na pokrycie kosztów: prywatnej wizyty u ortopedy, prywatnej wizyty u reumatologa, prywatnej wizyty u nefrologa, prywatnej wizyty u kardiologa, prywatnej wizyty u okulisty, zakupu leków, zakupu okularów, prywatnej rehabilitacji, prywatnej operacji złamanej nogi, zakupu energii elektrycznej, opłacenia składki KRUS wraz z opłatą pocztową, zakupu butli gazowej, zakupu odzieży, zakupu opału, zakupu posiłku, zakupu środków czystości, zakupu paliwa na dojazd do lekarzy, na rehabilitację oraz do urzędu. Decyzją z 31 października 2023 r. Burmistrz S. odmówił Z. S. przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów opłacenia składki KRUS wraz z opłatą pocztową, powołując się na brak dostarczenia przez wnioskodawcę dokumentów potwierdzających opłacanie składki KRUS oraz zaświadczenia, że [...] uniemożliwia wnioskodawcy podpisywanie dokumentów, odmowę podpisania wywiadu środowiskowego, odmowę złożenia oświadczenia o stanie majątkowym oraz oświadczenia o jednorazowym dochodzie. W odwołaniu od powyższej decyzji oraz innych decyzji z 31 października 2023 r., Z. S. wyraził swoje niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia. Jego zdaniem, z winy Burmistrza [...], jego jedyny dochód, z którego utrzymywał się od lat. Stwierdził, że nie występował do MOPS-u w S. o żadną pomoc, tylko do Burmistrza S., który w jego ocenie, nie dopełnił obowiązków służbowych i celowo naraził go na utratę dochodu jako [...]. Odwołujący dodał, że do tej pory prywatnie leczył się za pieniądze z [...], a teraz urzędnik rozkazuje mu jak ma żyć, gdzie się leczyć i nie wywiązuje się z obowiązków służbowych. Strona posiada nagrania z kamery z całego przebiegu wywiadu środowiskowego, które przedstawi po wezwaniu go na rozprawę. Powołaną na wstępie decyzją z 28 grudnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a."), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ drugiej instancji przytoczył art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, ust. 3-4, art. 4, art. 11 ust. 2, art. 39 ust. 1-3, art. 107 ust. 5, ust. 5b-5d ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 901 - dalej w skrócie "u.p.s."), a następnie wyjaśnił, że co do zasady prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 776 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" (art. 8 ust. 1 pkt 1 w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej - Dz. U. z 2021 r. poz. 1296) - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 u.p.s. lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Według Kolegium, Z. S. jest co do zasady osobą uprawnioną do przyznania wsparcia w formie zasiłku celowego, ponieważ spełnia tzw. kryterium dochodowe. Z akt sprawy wynika, iż w związku z wnioskiem złożonym 15 września 2023 r. o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego na wskazane potrzeby, 27 września 2023 r. miała miejsce pierwsza próba przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania wnioskodawcy, jednak po przybyciu na miejsce w domu nikogo nie zastano. 2 października 2023 r. wnioskodawca zadzwonił do MOPS-u w S. celem ustalenia innego terminu przeprowadzenia wywiadu, ponieważ jak stwierdził 4 października 2023 r. nie będzie go w domu. Wobec tego termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustalono na 5 października 2023 r. Skarżący odmówił jednak podpisania wywiadu, który odczytał pracownik socjalny. Odmówił także podpisania oświadczenia majątkowego, ponieważ jak stwierdził, [...]. W trakcie wywiadu Z. S. włączał telefon celem nagrywania pracowników socjalnych podczas wykonywania czynności służbowych. Pracownik socjalny zwrócił uwagę na fakt, iż strona składa wnioski o pomoc, które opatrzone są jego własnoręcznym podpisem z imieniem i nazwiskiem, jak również odbiera kierowaną do niego pocztę, gdzie na potwierdzeniu odbioru widnieje jego czytelny podpis. Dlatego w sprzeczności pozostaje powód odmowy podpisania dokumentów niezbędnych do przyznania wnioskowanego świadczenia. Pracownik socjalny w trakcie wywiadu poinformował również, że z uzyskanych telefonicznie w przeddzień wywiadu informacji z Przychodni [...], mieszczącej się przy ul. [...], czas oczekiwania na wizytę u [...] w ramach NFZ to ok. 1 miesiąc, jednak Z. S. powiedział, że nikt nie będzie mu mówił gdzie ma się leczyć i czy mają to być wizyty w ramach NFZ czy prywatne. Wnioskodawca został również poproszony o przedstawienie dokumentów potwierdzających, że wizyty u lekarzy: [...], jednak dokumentów takich nie przedstawił. Podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego uczestniczyła była żona Z. S., która oświadczyła, że nie będzie utrzymywała wnioskodawcy i nie będzie opłacała za niego energii oraz ogrzewała pomieszczeń, które zajmuje. Poproszona o przedstawienie dokumentów lub napisanie oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, w jakiej wysokości Z. S. partycypuje w kosztach, M. S. nie przedstawiła żadnego dokumentu, nie napisała też oświadczenia. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że Z. S. [...]. [...] i z tego tytułu pobiera zasiłek stały w wysokości 719 zł. Dzierżawi także gospodarstwo rolne o powierzchni 0,7742 ha przeliczeniowego, które - jak twierdzi - nie przynosi zysków. W wyznaczonym terminie wnioskodawca nie przedłożył dokumentów, o których przedstawienie został poproszony. Skarżący pismami z 6 października 2023 r. został przez organ pierwszej instancji, działający na podstawie art. 79a § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., poinformowany o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od doręczenia pisma. Poinformowano go również o możliwości przedłożenia dodatkowych dowodów celem wykazania spełnienia przesłanek, w wyżej wskazanym terminie oraz, że niewykazanie przesłanek zależnych od strony może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z jego żądaniem. Skarżący z powyższej możliwości nie skorzystał. W ocenie organu odwoławczego, pasywna postawa skarżącego, który nie wyraził zgody na podpisanie wywiadu środowiskowego, podpisanie oświadczenia o dochodach, odczytanie oświadczenia przez pracownika, które mógłby podpisać, przedstawienia żądanych dokumentów, świadczy o tym, że nie współpracuje on z pracownikiem socjalnym. Odmowa udzielenia wskazanych przez pracownika socjalnego informacji, uniemożliwia organowi pomocowemu dokonanie oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej, rodzinnej i bytowej osoby ubiegającej się o świadczenie, co może stanowić o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy w świetle art. 11 ust. 2 u.p.s. Wątpliwość budzi też fakt, iż podczas wywiadu środowiskowego Z. S. oświadczył, że [...]. Kolegium odnosząc się do treści odwołania przytoczyło art. 110 ust. 1 i 7 u.p.s., z którego wynika, że zadania pomocy społecznej w gminach wykonują jednostki organizacyjne - ośrodki pomocy społecznej lub centra usług społecznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na regulacje art. 106 ust. 1 i 4, art. 107 ust. 1, ust. 3-4a, art. 119 ust. 1 i 2, art. 121 ust. 2 u.p.s., wedle których przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej, którą wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Wyjaśnił również, że szczegółowe kwestie dotyczące sposobu i terminów przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu i wzoru oświadczenia o stanie majątkowym określa rozporządzenie Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 8 kwietnia 2021 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz.U. z 2021 r., poz. 893). Z rozporządzenia tego wynika m.in., że pracownik socjalny, przeprowadzając wywiad, bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby samotnie gospodarującej lub osób w rodzinie, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej im pomocy, w ramach przeprowadzonego wywiadu pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji danej osoby lub rodziny i formułuje wnioski z nich wynikające, stanowiące podstawę planowania pomocy. Pracownicy MOPS w ramach obowiązków służbowych muszą podejmować niezbędne czynności w celu ustalenia - wyjaśnienia rzeczywistej sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby (lub rodziny) występującej o pomoc społeczną. Następuje to w formie wywiadu środowiskowego (bądź jego aktualizacji), który wymaga czynnego udziału takiej osoby. Odwołujący swoim zachowaniem skutecznie uniemożliwił pracownikom socjalnym zebranie pełnych informacji koniecznych do załatwienia sprawy. Zwrócić należy przy tym uwagę, iż organ pierwszej instancji zgodnie z art. 79a k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. zapewnił stronie możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przedłożenia dodatkowych dowodów, istotnych dla wykazania zasadności żądania, z czego Z. S. nie skorzystał. W tej sytuacji organ pierwszej instancji uczynił zadość przepisom materialnym oraz k.p.a., tym samym odmowa przyznania stronie wnioskowanego świadczenia jest w pełni uzasadniona. Kolegium nadmieniło, że nie kwestionuje trudnej sytuacji skarżącego, jednakże oceniając sprawę organ rozważa całokształt okoliczności z nią związanych. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej organ winien brać pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielania pomocy. Winien on uwzględniać sytuację osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia, jej zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres udzielonej jej ze środków publicznych pomocy. Stopień pokrycia potrzeb osób uprawnionych jest bowiem zależny od poziomu ogólnej zamożności społeczeństwa i od stanu finansów publicznych. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy sytuacji bytowej określonej osoby. Zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ust. 1 u.p.s. spełnia taką właśnie funkcję. Przepis art. 3 u.p.s. nie dopuszcza zaś możliwości uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła dochodów, ani nie pozwala na udzielenie tej pomocy osobom, które dysponują możliwościami samodzielnego przezwyciężenia trudności na jakie napotkały, lub też realizowania tylko takiej formy pomocy jakiej strona subiektywnie oczekuje. Nie sposób uznać, że udzielenie skarżącemu wnioskowanej pomocy stanowi zaspokojenie jego niezbędnej potrzeby bytowej, a co za tym idzie, że zasadne jest udzielenie pomocy z przeznaczeniem na ten cel. Kolegium nadmieniło również, że zgodnie z ustawą z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2023 r., poz. 208 ze zm.), ubezpieczenie KRUS ma charakter zarówno obowiązkowy oraz na wniosek (art. 3 ust. 1). Tak jak wskazał organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, obowiązkowemu ubezpieczeniu z mocy ustawy podlega rolnik, którego gospodarstwo obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 1 ha przeliczeniowego lub dział specjalny (art. 7 ust. 1, art. 16 ust. 1). Z. S. dzierżawi gospodarstwo rolne o powierzchni przeliczeniowej 0,7742 ha, wobec tego opłacanie składki KRUS w przypadku wnioskodawcy nie jest obowiązkowe. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku o wezwanie odwołującego na posiedzenie, Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 17 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570), orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym bez udziału stron. Przepisy k.p.a. i u.p.s. nie przewidują w sprawach z zakresu pomocy społecznej posiedzeń z udziałem stron. Obowiązek przeprowadzenia rozprawy określono w art. 89 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki przeprowadzenia rozprawy, ponieważ zebrany w sprawie materiał dowodowy jest zupełny i nie budzi żadnych wątpliwości. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzono w zakresie pozwalającym na podjęcie rozstrzygnięcia. Nie doszło zatem do naruszenia zasad, określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wobec powyższego Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie Kolegium Z. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o przyznanie adwokata z urzędu do napisania skargi i reprezentowania przed Sądem, ponieważ [...], nie pozwala mu na samodzielne dochodzenie swoich praw. Skarżący powtórzył argumentację z odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Wniósł o wezwanie go na rozprawę sądową celem przedstawienia Sądowi nagrania z kamery z telefonu całego wywiadu środowiskowego jak i rozmowy Dyrektora MOPS-u. Na rozprawie skarżący chce złożyć obszerne ustne wyjaśnienia i zeznania co do niewłaściwych zachowań urzędników gminy S., Burmistrza S., Dyrektora MOPS-u i innych. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w motywach zaskarżonej decyzji oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Postanowieniem z 22 lutego 2022 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata. Postanowieniem z 12 kwietnia 2024 r. Sąd oddalił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i skierował sprawę do rozpoznania w trybie zwykłym na rozprawę. W piśmie procesowym z 25 kwietnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego poparł dotychczasowe stanowisko Z. S., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które nie zostały pokryte w całości ani w części oraz udostępnienie akt sądowych w portalu PASSA. Na rozprawie w dniu 24 maja 2024 r. stawił się skarżący wraz z pełnomocnikiem. Pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które nie zostały pokryte w całości ani w części. Wskazał, że skarżący nie tyle nie miał woli podpisania dokumentu, co [...]. Skarżący stwierdził natomiast, że zawsze był [...] i nie chciał korzystać z pomocy społecznej, ale był do tego zmuszony z uwagi na [...]. Skarżący wątpi w uczciwość urzędników organu. Swoją niepełnosprawność wywodzi z zaniedbań urzędników. Wszystkie problemy skarżący wywodzi z ataku dzików na swoją posesję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 28 grudnia 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza S. z 31 października 2023 r. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżący. Spór pomiędzy stronami postępowania sprowadza się do ustalenia, czy organy orzekające w sprawie zasadnie odmówiły Z. S. przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów opłacenia składki KRUS wraz z opłatą pocztową. Punkt wyjścia do rozpoczęcia rozważań w tym zakresie winien stanowić przepis art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 901), który definiuje przesłanki materialnoprawne przyznania zasiłku celowego. Przepis ten stanowi mianowicie, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne. Zasiłek celowy może być przyznany w formie biletu kredytowanego. Z przywołanego unormowania i użytego w nim zwrotu "może być przyznany" wynika, że świadczenie to ma charakter fakultatywny, nieobowiązkowy, co oznacza, że organ może, ale nie ma obowiązku przyznania zasiłku celowego. Decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku celowego ma charakter tzw. decyzji uznaniowej. To oznacza, że sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia w żądanej wysokości. Organ przyznając świadczenia z pomocy społecznej kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru tych świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnia potrzeby osób korzystających z pomocy, jeżeli odpowiadają one celom i możliwościom pomocy społecznej. Organ ma prawo, w ramach uznania administracyjnego, do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, prowadzonej w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na te świadczenia, które jako ograniczone muszą być rozdzielane pomiędzy wszystkie osoby wymagające wsparcia. Przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby ona zostać faktycznie zrealizowana. Niewątpliwie organ nie może zaspokoić wszystkich, choćby najbardziej uzasadnionych, potrzeb osób ubiegających się o pomoc, tym bardziej w żądanej przez nich maksymalnej wysokości. Zatem, nawet spełnienie przez wnioskodawcę ustawowych kryteriów, nie oznacza automatycznego obowiązku przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego i to w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z kolei pod pojęciem "niezbędnej potrzeby bytowej", dla zaspokojenia której przyznawany jest zasiłek celowy, należy rozumieć potrzebę usprawiedliwioną ze względu na zachowanie życia, zdrowia, a także odgrywania ról społecznych, możliwości zarobkowania i pełnienia funkcji członka rodziny. Jest to potrzeba uzasadniona podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę, z założenia konsumująca się jednorazowo, której zadość czyni zaspokojenie jej w minimalnym standardzie. Niezbędna potrzeba to taka, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, to potrzeba związana z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka i niezbędna do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2735/19, 27 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1291/18 - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to potrzeba uzasadniona podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę, z założenia konsumująca się jednorazowo (vide: wyrok NSA z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2926/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymienione w art. 39 ust. 2 u.p.s. potrzeby należą do najbardziej podstawowych i powinny być zaspokajane w pierwszej kolejności. Katalog potrzeb, które leżą w orbicie działań pomocy społecznej, jest otwarty, a ich ocena zawsze wymaga indywidualnej analizy sytuacji konkretnej osoby i rodziny. Przedmiotowe świadczenie przyznawane jest zawsze na określony cel, co podkreśla już jego nazwa (zob. I. Sierpowska, Pomoc społeczna. Komentarz, WKP 2017, Lex/el). Z treści komentowanego artykułu wynika, że zasiłek nie jest przyznawany na pokrywanie pełnych całomiesięcznych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą, lecz ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Podkreślić w związku z tym trzeba, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2021 r., poz. 1296), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 776 zł , zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Należy zwrócić uwagę, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 u.p.s.). Pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: sieroctwa; bezdomności; bezrobocia; niepełnosprawności; długotrwałej lub ciężkiej choroby; przemocy domowej; potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi; potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności; bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych; trudności w integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy, ochronę uzupełniającą lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego; alkoholizmu lub narkomanii; zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej; klęski żywiołowej lub ekologicznej (art. 7 pkt 2-15 u.p.s.). Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 u.p.s.). Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczenia, odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (art. 11 ust. 2 u.p.s.). Wydanie przez organ decyzji rozstrzygającej w przedmiocie zasiłku musi zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, którego elementem koniecznym, zgodnie z art. 106 ust. 4 u.p.s. jest wywiad środowiskowy, bądź jego uaktualnienie. Jak podkreśla się w judykaturze sądów administracyjnych, rodzinny wywiad środowiskowy jest szczególnym rodzajem dowodu przewidzianym w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i pełni on w sprawach pomocowych niezwykle ważną rolę. Przeprowadza się go w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin ubiegających się o świadczenia oraz korzystających ze świadczeń. Jest on ustawowo określonym sposobem zbierania informacji, rozmową z osobą starającą się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej (i jej rodziną), szczególnym rodzajem postępowania dowodowego. Rodzinny wywiad środowiskowy ma ukazać w sposób wszechstronny sytuację osoby i rodziny starającej się o przyznanie świadczenia lub korzystającej z pomocy. Na jego podstawie pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji określonego podmiotu i formułuje wnioski dotyczące planowania pomocy, które są podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzenie wywiadu środowiskowego jest obligatoryjną czynnością organu przed dokonaniem rozstrzygnięcia w sprawie w drodze decyzji administracyjnej przyznającej prawo do świadczenia z pomocy społecznej lub takiego prawa odmawiającej. Utrudnianie lub uniemożliwianie przez wnioskodawcę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji może być potraktowane jako brak jego współdziałania z pracownikiem socjalnym, a przez to może prowadzić do odmowy przyznania świadczenia. Nie można czynności wywiadu środowiskowego zastąpić innymi środkami dowodowymi, co oznacza, że strona musi się liczyć z koniecznością ścisłej aktywności podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 23 maja 2017 r., I OSK 3468/15, 5 października 2021 r., I OSK 502/21, 17 lutego 2023 r., I OSK 764/23, 29 maja 2020 r., I OSK 1966/19, 16 marca 2023 r., I OSK 939/22, 1 września 2023 r., I OSK 1800/21, 29 maja 2020 r., I OSK 1966/19, 16 lipca 2008 r., I OSK 1424/07 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający Sądu w sprawie niniejszej w pełni podziela powyższe stanowisko czyniąc je swoim. Wywiad środowiskowy jest zatem obligatoryjną formą postępowania wyjaśniającego, która wymaga od strony aktywności, bowiem z uwagi na charakter ustaleń odnoszących się do sfery ściśle osobistej, nie można go zastąpić innymi środkami dowodowymi. Waga tego dowodu wyraża się w treści art. 11 ust. 2 oraz art. 107 ust. 4 i ust. 5 u.p.s. Niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Jednocześnie pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy może domagać się od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia. Nie budzi wobec powyższego wątpliwości, że utrudnianie lub uniemożliwianie przez wnioskodawcę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji może być potraktowane jako brak jego współdziałania z pracownikiem socjalnym, a przez to może prowadzić do odmowy przyznania świadczenia. Z poczynionych na gruncie rozpatrywanej sprawy niewadliwych ustaleń faktycznych wynika, że Z. S. tańczyk wnioskiem z 15 września 2023 r. zwrócił się do Burmistrza S. o udzielenie pomocy w formie zasiłków celowych na liczne potrzeby, w tym opłacenie składki KRUS wraz z opłatą pocztową. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przeprowadzonego 5 października 2023 r. wywiadu środowiskowego wynika, że wnioskodawca jest co do zasady osobą uprawnioną do przyznania zasiłku celowego, spełnia bowiem kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, wynoszące 776 zł. Pobiera z MOPS zasiłek stały z tytułu [...] w wysokości 719 zł, posiada [...]. Z. S. jest [...]. Skarżący jest [...]. Utrzymuje się z [...]. W wywiadzie środowiskowym uczestniczyła była żona skarżącego, która stwierdziła, że nie będzie go dłużej utrzymywała i opłacała za niego rachunków za energię elektryczną i ogrzewanie. Odmówiła jednak przedstawienia dokumentu lub napisania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej poświadczającego w jakie wysokości były mąż partycypuje w kosztach utrzymania domu. Wnioskodawca odmówił podpisania kwestionariusza wywiadu środowiskowego, po jego odczytaniu przez pracownika socjalnego, odmówił także podpisania oświadczenia o jednorazowym dochodzie oraz odmówił złożenia oświadczenia majątkowego, twierdząc, że [...]. W trakcie wywiadu wnioskodawca nie okazał również dokumentów świadczących o opłacaniu składki KRUS. Takie postępowanie skarżącego, jak zasadnie oceniły organy orzekające, wyczerpuje przesłanki z art. 107 ust. 5, art. 4, art. 11 ust. 2 u.p.s. Dodać w tym miejscu trzeba, że na rozprawie 24 maja 2024 r. skarżący zaprzeczył jakoby [...]. Mając powyższe na względzie stwierdzić trzeba, że w sytuacji, z jaką mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy, gdy wywiad środowiskowy został przeprowadzony w dogodnym i uprzednio uzgodnionym ze skarżącym terminie, wnioskodawca winien zadbać o rzetelne i sprawne przeprowadzenie tego dowodu, które ma fundamentalne znaczenie w sprawie przyznania zasiłku celowego. W tym celu powinien uprzednio zgromadzić i przygotować stosowne dokumenty obrazujące jego sytuację majątkową, rodzinną i zdrowotną, które pozwoliłyby pracownikowi ocenić faktyczną sytuację wnioskodawcy i jego potrzeby, a przede wszystkim przygotować [...]. Skarżący winien aktywnie uczestniczyć w wywiadzie, udzielać odpowiedzi na zadane przez pracownika socjalnego pytania, jako że dowód z wywiadu środowiskowego pozwala organowi na poprawne ustalenie stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu. Jednocześnie podkreślić trzeba, że jeśli - jak twierdzi skarżący - nieprawdziwe jest twierdzenie pracownika socjalnego co do przyczyn odmowy podpisania przezeń wywiadu środowiskowego oraz niezbędnych oświadczeń, to nic nie stało na przeszkodzie by skarżący przedstawił własne pisemne zastrzeżenia do wywiadu środowiskowego bądź też na piśmie odniósł się do zaistniałej sytuacji, czego jednak na etapie postępowania administracyjnego ponad wszelką wątpliwość nie uczynił. Podkreślić w związku z tym trzeba, że organ na gruncie rozpatrywanej sprawy nie poprzestał tylko i wyłącznie na przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że pismem z 6 października 2023 r. (doręczonym skarżącemu 10 października 2023 r.), na podstawie art. 79a § 1 i 2 w zw. z art. 10 k.p.a., poinformował wnioskodawcę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania. Wskazał przy tym, że nie zostały wykazane przesłanki zależne od strony tj. nie przedstawiono faktury ani żadnego dokumentu potwierdzającego opłacenie składki KRUS, poinformował także o możliwości przedłożenia dodatkowych dowodów oraz, że niewykazanie przesłanek zależnych od strony może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Ponowne zawiadomienie w zasadzie o tożsamej treści organ wystosował 18 października 2023 r. Na żadne z zawiadomień skarżący nie zareagował, pozostając zupełnie biernym. Pasywna postawa skarżącego prezentowana na gruncie rozpatrywanej sprawy nosi ewidentnie znamiona braku współdziałania z organem pomocy społecznej, co prawidłowo skutkowało odmową przyznania wnioskowanej pomocy. Cechą wyróżniającą pomoc społeczną, w porównaniu do innych systemów świadczeniowych, jest brak roszczenia prawnego do świadczeń pomocy, a ustawodawca przewidział pewne kryteria umożliwiające uzyskanie świadczeń z pomocy społecznej, i każdy, kto chce otrzymać pomoc musi się im podporządkować (vide: wyroki NSA z 21 października 2021 r., I OSK 588/21, 30 października 2020 r., I OSK 1211/20). Nie bez znaczenia na gruncie rozpatrywanej sprawy jest również okoliczność, że w przypadku skarżącego opłacenie składki KRUS nie jest obowiązkowe. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2023 r. poz. 208) ubezpieczeniu wypadkowemu, chorobowemu i macierzyńskiemu podlega z mocy ustawy rolnik, którego gospodarstwo obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 1 ha przeliczeniowego lub dział specjalny, a zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy, ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu podlega z mocy ustawy: rolnik, którego gospodarstwo obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 1 ha przeliczeniowego lub dział specjalny. Zauważyć również trzeba, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 20 u.p.s., do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Jak wynika natomiast z art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561 z zm.), osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej a niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Zgodnie z art. 75 ust. 10 ww. ustawy osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 26 zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego ośrodek pomocy społecznej. Podmiot ten opłaca także składkę na ubezpieczenie zdrowotne osób pobierających zasiłek stały, co wynika z art. 86 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że z chwilą ostatecznego przyznania osobie pomocy w formie zasiłku stałego, beneficjent tego świadczenia staje się automatycznie podmiotem, na rzecz którego gmina (ośrodek pomocy społecznej) ma obowiązek opłacać składkę na ubezpieczenie zdrowotne, jeżeli nie podlega on obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Obowiązek opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne w przypadku beneficjenta zasiłku stałego wynika wprost z ustawy, jego źródłem nie jest decyzja administracyjna. Beneficjent zasiłku stałego nie ma potrzeby ubiegania się o przyznanie składki na ubezpieczenie zdrowotne, ponieważ jej opłacanie jest obowiązkiem ośrodka pomocy społecznej. Wobec powyższych okoliczności Sąd nie ma wątpliwości, że składka opłacona przez skarżącego nie stanowi niezbędnej potrzeby bytowej w rozumieniu art. 39 u.p.s. Odnosząc się następnie do treści skargi stwierdzić trzeba, że stawiennictwo strony na rozprawie nie jest obowiązkowe. Sąd może w trybie art. 91 § 2 p.p.s.a. w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy zarządzić stawienie się stron lub jednej z nich osobiście lub przez pełnomocnika. Jednak taka potrzeba na gruncie rozpatrywanej sprawy nie wystąpiła. Nadto, w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a., stanowiącego iż sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, przesłuchanie skarżącego czy też przeprowadzenie dowodu z nagranego wywiadu środowiskowego, jest niedopuszczalne na gruncie przepisów p.p.s.a. Podsumowując, Sąd na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że organ pierwszej instancji, a w ślad za nim organ odwoławczy prawidłowo odmówiły skarżącemu przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na opłacenie składki KRUS wraz z opłatą pocztową, nie naruszając tym samym granic uznania administracyjnego. Organ pierwszej instancji, a w ślad za nim organ odwoławczy zgodnie z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. podjął wszelkie czynności niezbędne celem prawidłowego rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, zebrał kompletny materiał dowodowym, który poddał wszechstronnej i wnikliwej analizie. Wybór rozstrzygnięcia i kryteria, którymi kierowały się organy obu instancji przy ich wyborze zostały przy tym prawidłowo i logicznie, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. umotywowane. Z tych wszystkich względów, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając ostatnie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego doszedł do przekonania, że w ramach wykładni prokonstytucyjnej należy pominąć regulację rozporządzenia z 2016 r. (do którego odsyła ustawa) tylko w tej części, która odnosi się do ustalenia stawek wynagrodzenia adwokata za świadczoną pomoc prawną z urzędu i zastąpić te stawki - stosownie do wartości przedmiotu zaskarżenia oraz rodzaju postępowania - stawkami wynagrodzenia (opłat), jakie prawodawca przewidział za takiego samego rodzaju prace (pomoc prawną) wyświadczone przez adwokata ustanowionego z wyboru. W konsekwencji w analizowanym przypadku zastosowanie wnioskowania z analogii (nota bene w taki sam sposób Trybunał Konstytucyjny postrzegał skutki swoich wyroków w sprawach o sygn. akt SK 66/19 oraz SK 78/21) oznacza przyznanie adwokatowi wyznaczonemu pełnomocnikiem skarżącego w niniejszej sprawie kwoty 480 zł, bo na taką właśnie kwotę prawodawca wycenił pomoc prawną adwokata z wyboru według § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 z późn.zm.). dj