II SA/Kr 90/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 17 października 2023 r., znak SKO.OŚ/4170/193/2023 w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz V. Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją SKO.OŚ/4170/193/2023 z dnia 17 października 2023 r., działając na podstawie art. 115a w związku z art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U 2022.2556) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 14 marca 2023 r., Nr WS-08.6251.5.2022.AS, określającej dla zakładu należącego do V. sp. z o.o. z siedzibą w K. (strona skarżąca) dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska w rozumieniu terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców, położonych na północ wschód i południe od terenu zakładu w wysokości: LAeqD = 55 dB (równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia rozumianej jako przedział czasu od godz. do godz. 22°°), LAeqN = 45 dB (równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy rozumianej jako przedział czasu od godz. 22°° do godz. 6°°). Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach 24 października - 24 listopada 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa przeprowadził kontrolę obejmującą przestrzeganie wymogów ustawy Prawo ochrony środowiska w zakresie emisji hałasu do środowiska, powodowanego pracą instalacji wentylacyjnej i klimatyzacyjnej obiektu usługowego przy ul. [...] w Krakowie. Na podstawie ewidencji gruntów i budynków ustalono, że budynek wraz z terenem działki o nr ewid.[...] obręb 13 Podgórze należy do skarżącej spółki. Spółka jest właścicielem źródła dźwięku - instalacji klimatyzacyjnej i wentylacyjnej. Instalacja wraz z terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny stanowi definicję zakładu w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 3 pkt. 48), w związku z powyższym organ prowadził kontrolę w kierunku prawdopodobieństwa naruszenia art. 115 a ust. 1l Prawa ochrony środowiska w brzmieniu. W porze nocnej dnia 9 listopada 2022 r. przeprowadzono dowód w postaci pomiarów poziomu hałasu pochodzącego od ww. instalacji. Pomiary na zlecenie organu przeprowadziło akredytowane laboratorium należące do firmy T. K. Zakład Naukowo - Badawczy E. z siedzibą przy ul. [...]. Wyniki przedstawione w sprawozdaniu z badań nr 092H_2022_361 wskazują na przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, określonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.jedn.: Dz.U.2014.112). Równoważny poziom dźwięku A w porze nocnej podczas pracy instalacji jest większy od wartości 45 dB przyjętej dla terenu zabudowy w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tyś. mieszkańców (wg ww. rozporządzenia) o 3,4 dB (LAegN = 48,4 dB). Organ I instancji dokonał klasyfikacji terenu chronionego zgodnie z wymogami określonymi w ustawie Prawo ochrony środowiska, w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XC/1323/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 listopada 2013r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "STARE PODGÓRZE - LIMANOWSKIEGO" (Dz.Urz. Woj.Małop.2013.7001, m.p.z.p.). Zgodnie z ww. dokumentem planistycznym oraz faktycznym zagospodarowaniem na kierunku północnym, południowym i wschodnim od zakładu przy ul. [...] w Krakowie występują tereny zabudowy mieszkaniowe - usługowej zlokalizowane w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tysięcy mieszkańców, dla których dopuszczalny równoważny poziom hałasu powodowany przez pozostałe obiekty i działalności będące źródłem hałasu wynosi: w porze dziennej (6.00 - 22.00) - 55 dB, w porze nocnej (22.00 - 6.00) - 45 dB. Na zachód od zakładu znajdują się tereny zabudowy usługowej nie objęte prawną ochroną akustyczną. W związku z zaistniałym przekroczeniem poinformowano stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego (art. 115a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska - dalej POŚ) w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Spółka wniosła zastrzeżenia co do sposobu wykonania pomiarów w prze nocnej 9 listopada 2022 r., opierając się na opinii akustyka. Głównym zarzutem jest brak wyszczególnienia czasu pracy poszczególnych urządzeń w odniesieniu do jednej najmniej korzystnej godziny w ciągu nocy, w której wykonano pomiar. Organ I instancji uznał ten zarzut za niezasadny, bowiem w protokole nr 092H_2022_361 - na stronie nr 1 wyszczególniono wszystkie źródła hałasu pracujące w przedziale tp1, o którym mówi Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego, stanowiąca załącznik nr 7 do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (t.jedn. Dz.U. z 2023, poz. 1706). W przedziale czasu tp1 wyszczególniono pracę instalacji wentylacyjnej z dwiema centralami firmy Klimor, 12 sztuk dachowych wentylatorów wywiewnych firmy Brookwent, instalacji klimatyzacyjnej w skład której wchodzi 8 agregatów Mitsubishi. Następnie na stronie 4 protokołu odniesiono się do czasu trwania przedziału tpl w którym pracowały ww. urządzenia, czyli 3600 s, co stanowi pełną godzinę, najmniej korzystną w której przeprowadzono pomiar. W tym stanie sprawy Prezydent Miasta Krakowa orzekł jak na wstępie. Strona skarżąca w odwołaniu zarzuciła: - naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie, jako dowodu w sprawie, przedłożonego w dniu 12 września 2022 r. sprawozdania z badań emisji hałasu do środowiska pochodzącego od instalacji lub urządzeń z wyjątkiem hałasu impulsywnego nr ES/2022/035 z 1 września 2022 r. (dalej: "Opinia"), z którego wynikają okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. brak przekroczenia dopuszczalnych przepisami prawa poziomów hałasu, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji wyłącznie na podstawie dowodu ze sprawozdania z badań nr 092H_2022_361 (dalej: "Sprawozdanie"), - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez błędne ustalenie, że zakład należący do skarżacej przekracza dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska, podczas gdy w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym brak jest dowodów, na podstawie których ustalenie takiej okoliczności byłoby możliwe, a z Opinii wynika okoliczność przeciwna, - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w przyznaniu mocy dowodowej i wiarygodności Sprawozdaniu, pomimo, że Odwołujący kwestionował prawidłowość przeprowadzenia badania pomiaru hałasu, które było podstawą do sporządzenia Sprawozdania, co w konsekwencji doprowadziło do uznania za udowodnioną okoliczność, iż zakład przekracza dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska, - naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w ustaleniu, że zakład przekracza dopuszczalny w porze dziennej poziom hałasu emitowanego do środowiska, podczas gdy zarówno ze Sprawozdania, jak również Opinii nie wynika, że doszło do takiego przekroczenia, co skutkowało naruszeniem art. 115a ust. 1 p.o.ś. poprzez wydanie zaskarżonej Decyzji, - naruszenie art. 7 w zw. z 77 w zw. z 107 § 3 w zw. z 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez Organ całości stanu faktycznego i niepodjęcie przez Organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez zaniechanie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z dodatkowej opinii biegłego z zakresu akustyki na okoliczność ustalenia poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez zakład w porze nocnej i dziennej, pomimo iż przeprowadzone w sprawie badanie poziomu hałasu i opracowane na jego podstawie Sprawozdanie sporządzone zostało z naruszeniem przepisów prawa, - naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez Odwołującego w toku postępowania dowodu z dodatkowej opinii biegłego z zakresu akustyki na okoliczność ustalenia poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez zakład w porze nocnej i dziennej, pomimo iż przeprowadzone w sprawie badanie poziomu hałasu i opracowane na jego podstawie Sprawozdanie sporządzone zostało z naruszeniem przepisów prawa, - naruszenie art. 115a ust. 1 i 3 p.o.ś. poprzez wydanie przez Organ zaskarżonej Decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu oraz określenie dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład, podczas gdy z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że nie zostały przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, Wnioskodawca wniósł o: dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii akustycznej dotyczącej decyzji z 23 marca 2023 r. o dopuszczalnym poziomie hałasu oraz określenia dopuszczalnych poziomów hałasu, dopuszczanie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego akustyka na okoliczność ustalenia poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez zakład w porze nocnej i dziennej. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony SKO w Krakowie orzekło jak na wstępie. W uzasadnieniu swojej decyzji przytoczyło ustalenia organu I instancji i podzieliło ich ocenę prawną. Wskazało, że decyzja wydana na podstawie art. 115a p.o.ś ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnych poziomów hałasu. Do wydania decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia praw osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów. Ponadto przepis art. 115a ust. 1 obliguje organ właściwy do wydania decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu, w każdej sytuacji stwierdzenia ponadnormatywnej emisji. Przepis ten nie wskazuje na jakiekolwiek przesłanki umożliwiające odstąpienie od jego zastosowania, w tym na konieczność badania przyczyn wystąpienia nadmiernej emisji poziomu hałasu. Kolegium podało, że zasadniczo obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie wymaga indywidualizacji w formie decyzji administracyjnych. W praktyce może jednak występować przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, określonych rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dlatego w art. 115a p.o.ś. została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie natężenia hałasu. Mając powyższe na względzie Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, ponieważ pomiary wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu i na tej podstawie organ I instancji wydał decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu, działając zgodnie z art. 115a ustawy. Zdaniem Kolegium, organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ prowadzący postępowanie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. W szczególności dokonał wszechstronnej oceny okoliczności przedmiotowego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sformułowano zarzuty tożsame z wskazanymi w odwołaniu. Głównym zarzutem skargi jest naruszenie prawa materialnego: - art. 115a ust. 1 p.o.ś. poprzez utrzymanie przez Organ Decyzji I Instancji w mocy, w sytuacji, gdy Organ I Instancji bezpodstawnie określił dopuszczalne normy hałasu w porze dziennej, podczas gdy nie przeprowadzono w ogóle pomiarów w tej porze, a więc nie było w ogóle podstaw do określania dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego przez Zakład dla tej pory, co skutkuje tym, że zaskarżona Decyzja oraz Decyzja I Instancji jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.; - ewentualnie naruszenie art. 115a ust. 1 i 3 p.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą ustaleniem dla skarżącej dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska z terenu zakładu na poziomie 55 dB w porze dnia (6“'*- 22") oraz na poziomie 45 dB w porze nocy (22"- 6"), w sytuacji gdy (i) pomiar w niniejszej sprawie dokonywany był wyłącznie w nocy, zaś dopuszczalny poziom hałasu może być przekroczony tylko w dzień, tylko w nocy, albo w ciągu całej doby, a w konsekwencji dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś, na które oddziałuje zakład mogą być formułowane tylko w takim zakresie czasowym w ujęciu dobowym, w jakim nastąpiło owo przekroczenie i tylko w takim zakresie dobowym, w jakim następuje ponadnormatywne przekroczenie hałasu organ może wydać decyzję określającą dopuszczalne poziomy hałasu; (ii) z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że nie zostały przekroczone dopuszczalne poziomy hałas emitowanego przez zakład do środowiska. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji wyznaczają przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz.U.2024.54), w szczególności art. 115a ust. 1 tej ustawy oraz przepisy regulujące postępowanie administracyjne. Zgodnie z powołanym art. 115a p.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostaje to, że tereny dla których dokonywano pomiarów to tereny chronione akustycznie w rozumieniu art. 113 ust. 2 u.p.o.ś. Stosownie do § 6 pkt 3 uchwały rady Miasta Krakowa nr XC 1323/13 z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze – Limanowskiego" 3) W zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku - przyporządkowuje się tereny wyznaczone w planie do poszczególnych rodzajów terenów określonych w przepisach odrębnych: a) teren MW.1- MW. 4 - do terenów zabudowy mieszkaniowej, b) teren MW/U.1 - MW/U.7, Uks.1 - do terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej, c) tereny Uo.1 - do terenów z budynkami związanymi ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, zlokalizowanych w "strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tysięcy mieszkańców". Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku równoważny poziom dźwięku A w porze nocnej wynosi 45 dB, a w porze dziennej 55 dB. Odnośnie do decyzji wydawanych na podstawie art. 115a u.p.o.ś. wskazuje się, że " (...) w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Oznacza to, że dopuszczalne poziomy hałasu formułowane są tylko w takim zakresie czasowym w ujęciu dobowym, w jakim nastąpiło przekroczenie. Wobec powyższego tylko w takim zakresie, w jakim następuje ponadnormatywne przekroczenie hałasu, organ może wydać decyzję określającą dopuszczalne poziomy hałasu" (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. II OSK 819/20). Z akt sprawy wynika, że zarzuty dotyczące przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu dotyczyły pory nocnej. W porze nocnej przeprowadzono także badania poziomu hałasu i stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Wobec tego decyzja organu I instancji określająca dopuszczalny poziom hałasu zarówno dla pory dziennej, jak i nocnej oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego, nie odpowiadają prawu. W tym zakresie zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego odnośnie do poziomu hałasu w porze nocnej stwierdzić należy, co następuje. Zastosowanie w tym zakresie znajdują ogólne regulacje kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego w sprawie wynikające z art. 7, art. 77, art. 107 i art. 80 k.p.a. W kontekście rozpoznawanej sprawy przypomnieć także należy, że postępowanie odwoławcze jest ponownym, merytorycznym rozpoznaniem sprawy, także w kontekście oceny materiału dowodowego.Sąd dostrzega, że organ I instancji podjął próbę oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś autor pomiarów w toku postępowania zajmował stanowisko. Jednakże przed wydaniem decyzji ponowiono zastrzeżenia co do prawidłowości pomiarów (pismo z dnia 24 lutego 2023 r.) przedstawiając opinie akustyczną oraz proponując ponowienie pomiarów pod kątem weryfikacji czasu pracy urządzeń. Bezpośrednio do tych pism oraz zawartych w nich wniosków dowodowych nie ustosunkował się ani organ I, ani organ II instancji. W uzasadnieniu decyzji zarówno organu I, jak i II instancji zabrakło także, na co zasadnie wskazuje skarżąca, oceny sprawozdania z badań emisji hałasu do środowiska z dnia 1 września 2022 r. nr ES/2022/035. W zakresie kompetencji organu jest ocena dopuszczalności dowodu, jego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, porównywalności danych w nim zawartych z danymi zawartymi w opinii, na której organ się oparł. Jeżeli w toku postępowania przedkładane są inne dowody, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. organ powinien dokonać ich oceny. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że "w sytuacji, gdy wyniki pomiarów zostaną z jakichś przyczyn zakwestionowane, organ ochrony środowiska jest w takiej sytuacji zobowiązany do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów. Tylko wówczas będzie można przyjąć, że w sposób wszechstronny wyjaśnił on okoliczności stanu faktycznego i rozpoznał wszystkie podnoszone zarzuty" (tak wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt II OSK 819/20). Ponownie rozpatrując sprawę organy rozważą czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, czy też z uwagi na dwie przedłożone przez skarżącą opinie konieczne będzie powtórzenie pomiarów, dokonując pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a także odniesie się do wniosków dowodowych sformułowanych w piśmie skarżącej z dnia 24 lutego 2023 r. oraz w opinii akustycznej z dnia 24 lutego 2023 r. Stosownie do wyników postępowania organy wydadzą decyzję w takim zakresie, w jakim zostanie stwierdzone przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu. W tym stanie sprawy, Sąd uchylił zaskarżone decyzje organu II i I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), c) p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 697 zł złożyły się: uiszczony wpis od skargi; koszty zastępstwa procesowego w kwocie określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) i opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa.