II GZ 340/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia 1) T. O., 2) P. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2011/21 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi 1) T. O., 2) P. O. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 14 maja 2021 r. nr DPS-DPSZPO.456.13.2020.AM w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA" lub "Sądem pierwszej instancji"), postanowieniem z 15 września 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2011/21, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. O. i P. O. (dalej zwanymi "skarżącymi") na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z 14 maja 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze do WSA skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strony podniosły, że obaj skarżący są osobami posiadającymi liczne zobowiązania przekraczające w skali miesięcznej otrzymywane przez nich dochody z tytułu świadczenia pracy. Dodatkowo, obaj skarżący nie posiadają żadnego majątku o znacznej wartości. Wskazali, że egzekucja pogłębi jeszcze bardziej ich zadłużenia i uniemożliwi im pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków służących zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. WSA w Warszawie uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie dołączyli dokumentacji, która pozwalałaby na dokonanie prawidłowej oceny ich aktualnej sytuacji finansowej, a tym samym nie wykazali istnienia okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej zwanej "p.p.s.a."). Sąd pierwszej instancji zaznaczył także, że dokumenty złożone do Sądu w związku z wnioskami o przyznanie prawa pomocy, rozpatrywanymi w maju i w lipcu 2022 r. - w przypadku T. O. - ograniczają się do umowy o ustanowieniu rozdzielności majątkowej zawartej pomiędzy skarżącym a jego małżonką, zeznań podatkowych za rok 2020 i 2021 oraz zaświadczenia o wysokości przeciętnego wynagrodzenia w ramach zatrudnienia w M. S.A. w W. na stanowisku dyrektora generalnego w wysokości 600,16 zł netto. Zawarte w piśmie z 9 marca 2022 r. i w sprzeciwie wyjaśnienia w zakresie pomocy udzielanej przez "rodzinę" są nieprecyzyjne, nieudokumentowane i sprzeczne z treścią oświadczenia złożonego we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponadto, skarżący nie przedstawił żadnego wyciągu z rachunku bankowego. Analogiczna sytuacja występuje w przypadku skarżącego P. O., który w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy przedstawił umowę o ustanowieniu rozdzielności majątkowej zawartą pomiędzy skarżącym a jego małżonką, zeznanie podatkowe za rok 2021, zaświadczenie o wysokości przeciętnego wynagrodzenia w ramach zatrudnienia w M. S.A. w W. na stanowisku dyrektora ds. logistyki w wysokości 600,16 zł netto oraz wezwań do zapłaty z 17 stycznia 2021 r. i z 28 lutego 2022 r. wraz z informacjami o zakupie wierzytelności z 7 grudnia 2021 r. i z 14 grudnia 2021 r. Zawarte w piśmie z 9 marca 2022 r. i w sprzeciwie wyjaśnienia w zakresie pomocy udzielanej przez "rodzinę" są nieprecyzyjne, nieudokumentowane i sprzeczne z treścią oświadczenia złożonego we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Również ten skarżący nie przedstawił żadnego wyciągu z rachunku bankowego. Zdaniem WSA, mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji skarżący powinni wykazać wysokość osiąganych dochodów, jak też wysokość posiadanych środków pieniężnych a także przedłożyć stosowne dokumenty potwierdzające te dane. Skarżący złożyli zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zaskarżyli je w całości i wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie w całości wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z 15 września 2022 r. w przedmiocie nałożenia na nich kar pieniężnych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto, wnieśli o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i dowolne uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z 15 września 2022 r. w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych na skarżących. W dniu 7 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w sprawie wyrok, którym oddalił skargę P. i T. O. na ww. decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z 14 maja 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 oraz art. 197 § 2 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem I instancji wydaniem wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku. Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie zażalenie podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z dnia: 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 363/18; 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1514/17). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 oraz art. 197 §1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. ----------------------- Sygn. akt II GZ 340/23 1