II SA/Op 142/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 27 lutego 2023 r., nr 3/KADR/2023 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie nieprzyznania funkcjonariuszowi grupy zaszeregowania oddala skargę. UZASADNIENIE A. S. (dalej też jako: "skarżący", "strona"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej również: "organ odwoławczy" lub w skrócie: "KWP"), z dnia 27 lutego 2023 r., nr 3/KARD/2023, działającego na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.), dalej w skrócie: K.p.a., stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej również: "organ I instancji" lub w skrócie: "KPP") z dnia 27 grudnia 2022 r. informującego o tym, że z dniem 1 stycznia 2023 r. nie zostanie przyznana skarżącemu grupa 6 zaszeregowania z mnożnikiem 2,208. Wyżej wymienione postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. KPP w dniu 15 marca 2022 r. sporządził na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2022 r. poz. 580), dalej jako: "rozporządzenie zmieniające", imienny wykaz funkcjonariuszy, zgodnie z którym A. S. wyznaczony został termin uzyskania wyższej 6 grupy zaszeregowania na dzień 1 stycznia 2023 r. Równocześnie strona została poinformowana, że termin ten może ulec zmianie w przypadku wystąpienia przesłanek negatywnych ujętych w powołanym rozporządzeniu. Z opinii służbowej z dnia 18 marca 2022 r. wynika, że skarżący nie wywiązuje się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej. Od powyższej opinii strona wniosła odwołanie, po którego rozpatrzeniu KPP w dniu 27 maja 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżoną opinię i dołączył ją do akt osobowych A. S. W konsekwencji pismem z dnia 27 grudnia 2022 r. organ I instancji poinformował skarżącego, iż przyznanie stronie 6 grupy zaszeregowania nie nastąpi z dniem 1 stycznia 2023 r. oraz podał, że uzyskanie wyższej grupy jest możliwe z dniem upływu okresu jednego roku od dnia wydania ostatecznej opinii służbowej. Pismem z dnia 3 stycznia 2023 r. strona wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o udzielenie informacji dotyczącej powodu nieprzyznania wyższej 6 grupy zaszeregowania zgodnie ze sporządzonym wykazem, tj. z dniem 1 stycznia 2023 r. W odpowiedzi KPP wyjaśnił ponownie, że w sprawie ziściła się przesłanka, o której mowa w § 10 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego i z tego powodu przyznanie wyższej 6 grupy nastąpić może nie wcześniej niż z dniem upływu jednego roku od dnia wydania ostatecznej opinii służbowej, o której mowa w cytowanym przepisie. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się skarżący i pismem z dnia 18 stycznia 2023 r. wniósł odwołanie do KWP za pośrednictwem KPP, o ponowne przeanalizowanie aktów prawnych i prawidłową interpretację przepisów dotyczących zasad otrzymywania wyższych grup zaszeregowania wynikających z wyżej wymienionego rozporządzenia zmieniającego. Na wezwanie organu I instancji o doprecyzowanie czy pismo z dnia 18 stycznia 2023 r. stanowi odwołanie, skargę czy pismo informacyjne, pełnomocnik skarżącego wyjaśnił w odpowiedzi z dnia 16 lutego 2023 r., iż stanowi ono "odwołanie od pisma informacyjnego od Komendanta Powiatowego Policji w [...], który wydał niesłuszną decyzję o nieprzyznaniu 6 grupy zaszeregowania dla funkcjonariusza A. S". Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 lutego 2023 r. KWP stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji szczegółowo omówił stan faktyczny i prawne aspekty dopuszczalności odwołania, jak i przesłanki niedopuszczalności tego środka zaskarżenia. Kontynuując organ odwoławczy powołał art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 171, ze zm.), dalej jako: "ustawa o Policji", który stanowi, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat, stosownie do art. 101 ust. 1 tej ustawy. Następnie KWP przypomniał, że grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej określone zostały w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie". Kontynuując podał organ, że z dniem 1 stycznia 2022 r. dokonano zmiany, w oparciu o powołane już rozporządzenie zmieniające z dnia 4 marca 2022 r., w ten sposób, że wskazani w nim policjanci uzyskują między innymi z dniem 1stycznia 2022 r. wyższe grupy zaszeregowania, na zasadach określonych w rozporządzeniu zmieniającym. KWP wyeksponował, że na tej podstawie właściwe organy Policji dokonują obliczenia wysokości uposażenia zasadniczego przysługującego policjantowi biorąc pod uwagę uzyskaną grupę zaszeregowania. Jednocześnie wskazał organ, że powołane rozporządzenie nie zmieniło dotychczasowych zasad ustalania uposażenia zasadniczego, bowiem nadal jego wysokość wynika wprost ze ściśle określonych w przepisach prawa wartości. Ustalenie wysokości uposażenia zasadniczego przysługującego policjantowi na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym - po zmianie - jest nadal czynnością o charakterze materialno-technicznym, która nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Polega ona wyłącznie na ponownym przeliczeniu stawki uposażenia o nowe mnożniki kwoty bazowej, wynikające z uzyskania wyższej grupy zaszeregowania. W dalszej części uzasadnienia KWP szczegółowo odniósł się do procedury zaszeregowania funkcjonariuszy wskazanej w § 9 ust. 1, ust. 2, ust. 3, § 10 rozporządzenia zmieniającego, akcentując przy tym, że jednym z jej elementów jest poinformowanie funkcjonariusza o terminie uzyskania przez niego wyższej grupy zaszeregowania, stosownie do § 9 ust. 4 rozporządzenia zmieniającego. Organ II instancji podkreślił, że ustawodawca podobnie nie przewidział trybu odwoławczego w odniesieniu do sytuacji, w której termin uzyskania wyższej grupy wskazany w wykazie ulega zmianie w przypadku zaistnienia którejkolwiek z okoliczności, o których mowa w § 10 rozporządzenia zmieniającego. Przypomniał ponownie, że wobec ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek, o których mowa w tym przepisie, uzyskanie przez policjanta wyższej grupy zaszeregowania następuje w terminie późniejszym. Zauważając, że regulacja nie zawiera obowiązku informowania o tym fakcie policjanta, z tych względów uznał organ, że nie przewiduje również możliwości wniesienia środka zaskarżenia. Kontynuując organ zaakcentował, że art. 32 ustawy o Policji reguluje jakie sprawy winny być załatwiane w formie decyzji administracyjnych. Natomiast nie wypowiedział się wprost w odniesieniu do rozstrzygania w pozostałych aspektach służby. Z tych względów uznał organ, że skoro uzyskanie wyższej grupy zaszeregowania w trybie i na zasadach określonych w analizowanym rozporządzeniu zmieniającym nie zmienia statusu policjanta, wynikającego z decyzji o mianowaniu na zajmowane stanowisko służbowe uznał, że nie jest ono decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 K.p.a., od której przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji. Organ podkreślił, że regulacje rozporządzenia zmieniającego odnoszą się do ustalenia uposażenia zasadniczego, wynikającego z uzyskania w odpowiedniej dacie 6 grupy zaszeregowania, co jest równoznaczne z uzyskaniem mnożnika przypisanego do tej grupy. Przepisy nie przewidują konieczności wykonania tej czynności w formie decyzji administracyjnej. Przypomniał organ, że rozkaz personalny, stanowiący właśnie takie rozstrzygnięcie, wydawany jest w sprawie mianowania na określone stanowisko służbowe, nie rozstrzyga on natomiast kwestii wysokości uposażenia zasadniczego należnego na tym stanowisku, ponieważ kwestia ta została rozstrzygnięta w odpowiednich przepisach prawa poprzez określenie jednowartościowych mnożników kwoty bazowej przypisanych obligatoryjnie do poszczególnych grup zaszeregowania oraz trybu uzyskiwania poszczególnych grup zaszeregowania, a także określenie jednej kwoty bazowej obejmującej wszystkich policjantów. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał również, że kwestionowane pismo nie zawiera elementów składowych rozkazu personalnego wskazanego w treści § 20 pkt 6 i 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1113, ze zm.). Z tych względów uznał KWP, że pismo to stanowi akt władczy o charakterze wewnętrznym, wynikający z podległości służbowej funkcjonariusza, niepodlegający zaskarżeniu w trybie administracyjnym ani sądowym. Z tych względów uznał niedopuszczalność odwołania. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się A. S., który w skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarzucił postanowieniu: 1. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 104 § 1 K.p.a. "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że pismo Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 9 stycznia 2023 r. sygn. [...] oraz pismo z dnia 27 grudnia 2022 r. nie spełniają wymogów decyzji administracyjnej, a jest to akt władczy o charakterze wewnętrznym, wynikający z podległości służbowej funkcjonariusza, niepodlegający zaskarżeniu w trybie administracyjnym ani sądowym"; b) art. 134 K.p.a. "poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek uznania, że odwołanie jest niedopuszczalne z uwagi na nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym)"; c) art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 2 w zw. z art. 11 K.p.a. "polegające na naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności i prawdy obiektywnej, zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych jak również pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności i zarzutów przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu z dnia 18 stycznia 2023 r., nie odniesienie się do wszystkich wypowiedzi i twierdzeń podnoszonych w odwołaniu, nieuwzględnienie wszystkich okoliczności koniecznych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji skutkowało nieprzyznaniem funkcjonariuszowi wyższej grupy zaszeregowania"; 2. błąd w ustaleniach faktycznych mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy "polegający na niewłaściwej interpretacji przepisów prawa w tym rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2022 r. poz. 580)". Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia nr 3/KADR/2023 KWP z dnia 27 lutego 2023 r. i zobowiązanie organu "do wydania w terminie tygodnia decyzji o przyznaniu A. S. od dnia 1 stycznia 2023 r. szóstej grupy zaszeregowania z mnożnikiem 2,208, przyznaniem wyższego dodatku służbowego wynikającego z 6 grupy zaszeregowania, z wyrównaniem świadczeń do czasu wydania decyzji". Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnianiu skargi, jej autor w pierwszej kolejności opisał dotychczasowy przebieg sprawy, a następnie wyeksponował, że w kwestionowanym rozstrzygnięciu organ II instancji powołał się wyłącznie na pismo KPP z dnia 27 grudnia 2022 r., pomijając pismo tego organu z dnia 9 stycznia 2023 r. Zdaniem strony skarżącej oba, a już szczególnie drugie z wymienionych, zawierając elementy decyzji z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. przytaczając stanowisko doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Zdaniem autora skargi organ "celowo uchylił się od wydania decyzji administracyjnego w sprawie nieprzyznania skarżącemu wyższej grupy zaszeregowania", wynikającej z rozporządzenia zmieniającego. Dalej podkreślił, że stanowisko organów wynika z faktu, że "skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, a następnie w związku z orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej w O. przebywał na świadczeniu w związku z orzeczoną trwałą niezdolnością do służby w trakcie którego wystosował raport do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zwolnienie go ze służby z dniem 24 lutego 2023 r.". W ocenie skarżącego doszło do naruszenia prawa, skutkującego nieprzyznaniem mu wyższej grupy zaszeregowania, skore doprowadziłoby do zwiększenia mnożnika kwoty bazowej uposażenia zasadniczego, a w konsekwencji podniesienia również dodatku służbowego. Autor skargi przytoczył również wysokość kwoty, którą skarżący otrzymałby od 1 stycznia 2023 r. do 24 lutego 2023 r., gdyby otrzymał wyższe zaszeregowanie, akcentując, że skutkuje to również zmniejszeniem świadczenia emerytalnego na którym przebywa strona. Zdaniem pełnomocnika organ I instancji miał obowiązek przyznania świadczenia, co wynika wprost z treści powołanego rozporządzenia zmieniającego z dnia 4 marca 2022 r., gdyż strona spełniała wszystkie przesłanki do jego otrzymania. Dalej podniósł, że organ II instancji w swoim rozstrzygnięciu pominął pismo z dnia 9 stycznia 2023 r., podkreślając, że KWP mógł zastosować w sprawie art. 138 § 2 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powielił argumentację zawartą w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie organu odwoławczego kończące postępowanie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Z uwagi na powyższe, sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie KWP z dnia 27 lutego 2023 r. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od pisma KPP z dnia 27 grudnia 2022 r., w którym organ ten poinformował skarżącego, iż w związku z negatywną opinią służbową przyznanie stronie grup zaszeregowania z mnożnikiem 2,2208 nie nastąpi z dniem 1 stycznia 2023 r. Swoje stanowisko organ ten zawarł również w treści pisma z dnia 9 stycznia 2023 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 134 K.p.a. obliguje organ odwoławczy do badania w pierwszej kolejności dopuszczalności wniesionego odwołania. Niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Do przyczyn niedopuszczalności odwołania o charakterze podmiotowym zaliczają się przypadki wniesienia tego środka przez osobę niemającą do tego legitymacji (przez osobę niebędącą stroną, np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. Natomiast do przyczyn niedopuszczalności odwołania o charakterze przedmiotowym zalicza się w szczególności brak możliwości wniesienia środka odwoławczego ze względu na nieistnienie ku temu podstawy prawnej, wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych, czy wreszcie brak przedmiotu zaskarżenia, to jest aktu administracyjnego, decyzji w znaczeniu prawnym. Ten ostatni przypadek zachodzi także w sytuacji, gdy złożony środek zaskarżenia dotyczy materialno-technicznych czynności organu niebędących decyzją. Odwołanie przysługuje bowiem - zgodnie z art. 127 K.p.a. - jedynie od decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji. Podkreślenia wymaga również, że organ odwoławczy, rozpatrując kwestię dopuszczalności odwołania (zażalenia), nie jest uprawniony do merytorycznej oceny sprawy, w której wniesiono to odwołanie (zażalenie). Ocena taka możliwa jest dopiero po stwierdzeniu, że odwołanie (zażalenie) jest dopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. I GSK 329/18, dostępne w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia ta jest istotna w niniejszej sprawie, bowiem strona skarżąca we wniesionej skardze domaga się zobowiązania organu do wydania w terminie tygodnia decyzji o przyznaniu skarżącemu od dnia 1 stycznia 2023 r. 6 grupy zaszeregowania z mnożnikiem 2,208, przyznaniem wyższego dodatku służbowego wynikającego z tej grupy i wyrównania świadczeń. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest wyłącznie ocena czy organ II instancji zasadnie wydał postanowienie w trybie art. 134 K.p.a. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania czy też nie. Nawet gdyby Sąd uwzględnił skargę, i uznał, że organ niezasadnie przyjął, że odwołanie było niedopuszczalne, procedura sądowoadministracyjna nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości zobowiązania organu do działań we wskazanym w treści skargi zakresie. Zgodnie z § 9 rozporządzenia zmieniającego policjant pełniący w dniu 1 stycznia 2022 r. służbę na stanowisku służbowym zaszeregowanym do grupy 5 albo pozostający w tym dniu w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych po zwolnieniu z takiego stanowiska uzyskuje 6 grupę zaszeregowania zgodnie z wykazem, o którym mowa w ust. 2 (ust. 1). Przełożony właściwy w sprawach osobowych sporządza w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia imienny wykaz obejmujący wszystkich policjantów pełniących w dniu 1 stycznia 2022 r. służbę na stanowisku służbowym zaszeregowanym do grupy 5 oraz pozostających w tym dniu w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych po zwolnieniu z takiego stanowiska. Wykaz jest sporządzany z zastosowaniem podziału policjantów na 4 grupy o takiej samej albo różniącej się o jedną wartość liczbie policjantów, przyporządkowując każdej grupie policjantów objętych wykazem różny termin uzyskania wyższej grupy zaszeregowania, o której mowa w ust. 1, wyznaczony odpowiednio na dzień 1 stycznia 2022 r., 1 stycznia 2023 r., 1 stycznia 2024 r. albo 1 stycznia 2025 r. (ust. 2). Podział policjantów objętych wykazem na grupy, o których mowa w ust. 2, następuje z uwzględnieniem ich stażu służby w Policji oraz oceny wywiązywania się przez nich z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem charakteru i zakresu tych zadań i czynności oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjantów kwalifikacji zawodowych (ust. 3). O terminie uzyskania przez policjanta wyższej grupy zaszeregowania wynikającym z wykazu, o którym mowa w ust. 2, przełożony właściwy w sprawach osobowych lub inny wskazany przez niego przełożony zawiadamia policjanta w terminie 30 dni od dnia sporządzenia wykazu (ust. 4). Powołana regulacja, która weszła w życie z dniem 12 marca 2022 r. przewidywała warunki, które muszą być spełnione, by funkcjonariusz mógł otrzymać wyższe zszeregowanie. Zgodnie z § 10 rozporządzenia zmieniającego uzyskanie przez policjanta wyższej grupy zaszeregowania, o której mowa w § 9, następuje nie wcześniej niż z dniem upływu okresu jednego roku od dnia wydania wobec niego ostatecznej opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 albo 3 albo art. 41 ust. 1 pkt 2 albo ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (pkt 1); prawomocnego zakończenia wszczętego przeciwko niemu postępowania w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe lub postępowania dyscyplinarnego (pkt 2); zatarcia wymierzonej mu kary dyscyplinarnej (pkt 3); upływu okresu jednego roku od dnia uprawomocnienia się wydanego w stosunku do niego orzeczenia sądu o skazaniu lub warunkowym umorzeniu postępowania karnego (pkt 4). W powołanym stanowisku KPP przytoczył § 10 ust. 1 w związku z par. 9 rozporządzenia zmieniającego, jako podstawę braku zaszeregowania go do grupy 6. Rację ma KPW, że powołane rozporządzenie, które reguluje sposób zmiany zaszeregowania funkcjonariuszy nie przewiduje trybu odwoławczego od tej czynności. Gdyby intencją ustawodawcy była możliwość zakwestionowania tej czynności, wskazałby to wprost w treści rozporządzenia z dnia 4 marca 2022 r. Zgodzić się należy z organem, że przepisy regulujące stosunki służbowe funkcjonariuszy Policji są precyzyjne, jeżeli chodzi zakres możliwości zaskarżenia poszczególnych aktów. Często zawierają również tryby odwoławcze, od czynności niebędących decyzjami (tu rozkazami). Dla przykładu warto wskazać znajdującą się w aktach administracyjnych opinię przełożonego z dnia 18 marca 2022 r. o skarżącym. Strona nie zgodziła się z jej treścią i stosownie do § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1102), wniosła od tej opinii odwołanie do Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Redakcja przepisów w rozporządzeniu zmieniającym z dnia 4 marca 2022 r. jednoznacznie wskazuje, że czynność związana ze zmianą zaszeregowania funkcjonariusza ma charakter czynności technicznej, bowiem nabycie nowej grupy następuje od określonej w treści rozporządzenia zmieniającego daty, o ile nie wystąpią przesłanki negatywne wskazane w § 5 lub § 10 tego rozporządzenia. Wyeksponowania wymaga, iż zmiana lub brak zmiany w zakresie zaszeregowania nie jest wykonywane na podstawie decyzji administracyjnej (tu: rozkazu personalnego). Tym samym informacja o tym, że funkcjonariusz nie został zaszeregowany zgodnie z § 9 rozporządzenia zmieniającego nie stanowiła rozstrzygnięcia. W konsekwencji organ nie miał obowiązku wydania decyzji w tej sprawie, a w związku z tym do pisma z dnia 27 grudnia 2022 r., jak i z dnia 9 stycznia 2023 r., nie miały zastosowania przepisy procedury administracyjnej. Z tych względów nie można przyjąć, że pismo z dnia 27 grudnia 2022 r. (podobnie z dnia 9 stycznia 2023 r.) stanowiło decyzję z uwagi na posiadanie elementów wymienionych w art. 107 § 1 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez KWP w postanowieniu z dnia 27 lutego 2023 r. treści pisma KPP z dnia 9 stycznia 2023 r. wskazać należy, że okoliczność ta nie miała wpływu na ocenę zasadności stwierdzenia przez KWP niedopuszczalności odwołania. Sąd zwraca uwagę, że w powołanym piśmie (z dnia 9 stycznia 2023 r.) organ I instancji powtórzył informacje zawarte w treści pisma z dnia 27 grudnia 2022 r., uzupełniając je o informację dotyczącą znaczenia sporządzonej w sprawie opinii służbowej, w trybie art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji. Nieodniesienie się przez organ II instancji do tego pisma w postanowieniu z dnia 27 lutego 2023 r. – w treści uzasadnienia prawnego – nie mogło mieć wpływu na wydane w sprawie orzeczenie sądowe. Jak wskazano już powyżej, od pisma informacyjnego o przyczynach braku zmiany grupy zaszeregowania, nie przysługiwało odwołanie. Z tych samych względów wskazanych powyżej, również niezasadny był zarzut naruszenia art. 104 § 1 K.p.a. Przytoczona regulacja odnosi się bowiem do sprawy administracyjnej, która kończy się wydaniem rozstrzygnięcia. Natomiast zaskarżona czynność, związana ze zmianą zaszeregowania funkcjonariusza, nie stanowiła sprawy administracyjnej w odniesieniu do której możliwe było wniesienia środka zaskarżenia (tu: odwołania). W zaistniałej sprawie rozporządzenie zmieniające nie przewidywało możliwości wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy zaszeregowania, a tym samym skarżący nie miał uprawnienia do wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia od tej czynności. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia procedury wynikającej z art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 , art. 107 § 1 i § 2 w związku z art. 11 K.p.a. Informacja o nie zaszeregowaniu funkcjonariusza nie podlegała regulacjom zawartym w procedurze administracyjnej, tym samym organ nie mógł naruszyć przepisów K.p.a., w sytuacji, gdy nie prowadził postępowania administracyjnego. W zaistniałej sprawie KWP wydał postanowienie o niedopuszczalności odwołania, z uwagi na to, że przepisy prawa materialnego nie wymagały wydania decyzji przez organ I instancji i takiego aktu nie wydano. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.