II SA/Ol 776/24

SENTENCJA Dnia 21 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia K. na zarządzenie Burmistrza Miasta M. z dnia 1 sierpnia 2023 r. nr 97/2023 w przedmiocie ustalenia ogólnych zasad dotyczących organizowania ogródków gastronomicznych na terenach będących własnością Gminy postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu Stowarzyszeniu K. 300 zł (trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Burmistrz Miasta M. zarządzeniem nr 97/2023 z dnia 1 sierpnia 2023r. ustalił ogólne zasady dotyczące organizowania ogródków gastronomicznych na terenach będących własnością Gminy. W skardze na te zarządzenie Stowarzyszenie K. zarzuciło, że została ono podjęte z naruszeniem prawa. Podało, że zarządzenie, jako akt wewnętrzny nie powinno nadawać uprawnień zewnętrznym podmiotom, a tak się stało poprzez wykorzystanie jego postanowień do nawiązania umowy dzierżawy ze wyspecyfikowaną spółką. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie - oddalenie. Stwierdził, że skarżący nie udowodnił naruszenia interesu prawnego, który umożliwiłby mu wywiedzenie przedmiotowej skargi, gdyż nie powołał się na swój interes prawny, a utożsamia możliwość zaskarżenia zarządzenia z celami Stowarzyszenia, m.in. kontrolą społeczną wszelkiej aktywności organów władzy publicznej oraz inicjowaniem i udziale w postępowaniach administracyjnych przed organami administracji publicznej, przed sądami administracyjnymi, a także zaskarżanie uchwał organów stanowiących samorządów terytorialnych do sądów administracyjnych (§ 2 ust. 1 regulaminu Stowarzyszenia). Powołując się na art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym i art. 25 ust. 1, ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 7a) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami wywiódł, że gospodarowanie zasobem komunalnym gminy należy do kompetencji burmistrza. Samo zaś zarządzenie ma charakter porządkujący. Zarządzenie nie jest także sprzeczne z przepisami prawa przetargowego, wszak umowa dzierżawy nieruchomości do lat 3 nie wymaga takiej formy jej zawarcia (art. 37 ust. 4 u.s.g.) . Reasumując uznał, że skarżący nie wykazał naruszenia jego interesu prawnego, a tym bardziej jakiegokolwiek naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Interes prawny wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Podkreślenia przy tym wymaga, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu w tym trybie powinien być bezpośredni i realny, o jego naruszeniu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego (zob. postanowienie NSA z 6.11.2024 r. II OSK 2194/24). Powyższe oznacza, że skarżący jest zobligowany wykazać, że kwestionowany akt, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawno-materialną. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi stowarzyszenie uczyniło zarządzenie Burmistrza Miasta M. z dnia 1 sierpnia 2023r. w prawie ustalenia ogólnych zasad dotyczących organizowania ogródków gastronomicznych na terenach będących własnością Gminy. Zaskarżone zarządzenie nie narusza bezpośrednio żadnego interesu prawnego skarżącego stowarzyszenia ani nie nakłada na niego żadnych obowiązków. Podkreślić należy, że skarżący nie wskazał takich okoliczności, a odwołał się wyłącznie do sprzeczności z obowiązującym prawem. Owa sprzeczność miałaby się wyrażać w wykorzystaniu postanowień zarządzenia do nawiązania umowy dzierżawy ze spółką prawa handlowego, z którą – jak podaje Burmistrz w odpowiedzi – skarżący pozostaje w konflikcie. Analiza rzeczonego postanowienia nie wykazuje, aby z niego wynikały jakiekolwiek uprawnienia dla stowarzyszenia. W szczególności takowego uprawnienia nie konstytuuje rozdział 2. i 3. Zasady porządkowe zarządzenia, które nie są źródłem roszczenia dla jakiegokolwiek przedsiębiorcy do zawarcia umowy cywilnoprawnej o zorganizowanie ogródka gastronomicznego. Jednocześnie nie stanowi także (w szczególności jego rozdział 4. Zasady funkcjonowania ogródka gastronomicznego) o jakimkolwiek obowiązku. W rezultacie interes prawny skarżącego Stowarzyszenia nie mógł - po myśli art. 101 u.s.g. - być naruszony, skoro uregulowania zarządzenia w ogóle nie są źródłem uprawnienia (obowiązku) mogącego statuować interes prawny dla stowarzyszenia. Akt ma wyłącznie charakter wewnętrzy, czego wyrazem są adresaci zarządzenia, tj. komórki organizacyjne Urzędu Miasta M., o czym stanowi wprost rozdział 5. Postanowienia końcowe specyfikujący adresatów wykonania tegoż zarządzenia. Reasumując, w sprawie brak jest przepisów prawa materialnego, z których wynika dla strony skarżącej jakieś uprawnienie lub obowiązek, których ochrony może dochodzić w postępowaniu sądowym, a które nadto zostały naruszone. W tym stanie rzeczy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jednocześnie, wobec faktu, że skarga została odrzucona, stronie skarżącej przysługuje zwrot uiszczonego wpisu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.