I SA/Rz 494/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Tomasz Smoleń /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2023 r. spraw ze skarg B. spółka z o.o. z siedzibą w T. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2023 r. - nr 1801-IGC.4401.8.2023, - nr 1801-IGC.4401.9.2023, - nr 1801-IGC.4401.10.2023 w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego oddala skargi. UZASADNIENIE Przedmiotem skarg B. spółki z o.o. z/s w T. (dalej: Spółka/eksporter/skarżąca) są decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z 10 lipca 2023 r., nr: 1801-IGC.4401.8.2023, 1801-IGC.4401.9.2023, 1801-IGC.4401.10.2023, utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu (dalej: NPUCS) z 2 grudnia 2022 r., nr: 408000-408000-COC1.4401.5186.2022, 408000-408000-COC1.4401.5188.2022, 408000-408000-COC1.4401.5190.2022, w przedmiocie unieważnienia zgłoszeń celnych o nr: MRN 19[...], MRN 19[...], MRN 19[...]. Zaskarżone rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniach: 23 maja 2019 r., 12 czerwca 2019 r. i 3 lipca 2019 r. Ł.W. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "B2." Ł.W., działając na podstawie upoważnienia bezpośredniego, udzielonego przez Spółkę - przedstawiła celem objęcia procedurą wywozu towary różne według faktur z: 23 maja 2019 r., 11 czerwca 2019 r. i 2 lipca 2019 r. W zgłoszeniach celnych zgłaszający wskazał: - urząd wywozu - [...] (OC R.) - urząd wyprowadzenia - [...] (OC K.) - środek transportu - [...] - odbiorcę – A., ul. [...], L., Ukraina. Ww. zgłoszenia zostały zarejestrowane w systemie AES pod pozycją o nr: MRN [...], MRN [...], MRN [...]Towar zwolniono do wyprowadzenia, nie przeprowadzano kontroli. W dniach 27 czerwca 2019 r. i 10 lipca 2019 r. urząd wyprowadzenia [...] (OC K.) został zmieniony na [...] (M.) - komunikat IE524. W tych też dniach [...] przesłał komunikat IE518 zawierający wyniki kontroli - A2. Na tej podstawie 27 czerwca 2019 r. i 11 lipca 2019 r. urząd wywozu wygenerował komunikat IE599, potwierdzający wywóz towarów poza obszar UE. Pismem z dnia 25 kwietnia 2022 r. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) poinformował Izbę Administracji Skarbowej w R. o niepoprawnie wykonanych potwierdzeniach wyprowadzenia towarów przez funkcjonariuszy celnych z M. (Finlandia), dotyczących zgłoszeń wywozowych złożonych w Polsce. Do pisma dołączono wykaz zgłoszeń celnych, w odniesieniu do których stwierdzono nieprawidłowości oraz pismo Fińskiej Służby Celnej nr 33/04.06/2022 z 19 kwietnia 2022 r. W ww. piśmie Fińska Służba Celna poinformowała Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), że niektóre procedury wywozowe złożone w Polsce nie zostały właściwie zamknięte w Finlandii. W związku z tym, wyprowadzenie towarów z obszaru celnego UE nie może zostać udowodnione przez Fińską Służbę Celną pomimo tego, że zgłoszenia wywozowe złożone w Polsce zostały zamknięte w Finlandii przez urzędnika celnego. Podczas kontroli potwierdzeń wyprowadzenia towarów dokonanych w Finlandii zauważono, że niektóre potwierdzenia wyprowadzenia towarów dot. wywozów zgłoszonych w Polsce wykonano wobec alternatywnego dowodu. Zdaniem organu celnego, ta praktykowana procedura nie jest zgodna z kodeksem celnym Unii, który stanowi, że w takich przypadkach tylko urząd wywozu może poświadczyć wyprowadzenie towarów na podstawie alternatywnego dowodu. Zamiast potwierdzenia wyprowadzeń towarów Fińska Służba Celna powinna była poprosić podmiot przedstawiający alternatywne dowody o zwrócenie się do Polskiej Służby Celnej, ponieważ wywozy zostały zgłoszone w Polsce. W tych przypadkach Fińska Służba Celna nie posiada kompetencji do potwierdzenia wyprowadzenia towarów z UE. Anulowanie potwierdzenia wyprowadzenia towaru nie jest możliwe w Systemie Kontroli Eksportu (ECS). Pismem z 30 sierpnia 2022 r. NPUCS wezwał eksportera do nadesłania dowodów potwierdzających fakt opuszczenia obszaru UE przez towary objęte zgłoszeniami o nr: MRN [...], MRN [...], MRN [...] z 23 maja 2019 r., 12 czerwca 2019 r., 3 lipca 2019 r. W odpowiedzi eksporter przedłożył faktury sprzedaży, dowody wpłat oraz dowód wydania. Powiadomieniami z 27 września 2022 r. NPUCS zawiadomił eksportera o zamiarze wydania decyzji unieważniających zgłoszenia celne. Eksporter ponownie przedłożył faktury sprzedaży oraz wydruki komunikatu IE599 i wyjaśnił, że towar został odebrany przez odbiorcę i stał się jego własnością, wobec tego Spółka w dacie wywozu przestała być jego właścicielem. Zdaniem eksportera nie powinien on uczestniczyć w postępowaniu jako strona. Decyzjami z 2 grudnia 2022 r. NPUCS unieważnił przedmiotowe zgłoszenia wywozowe. Od powyższych decyzji eksporter wniósł odwołania, po rozpatrzeniu których, decyzjami z 10 lipca 2023 r. DIAS utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Organ stwierdził, że zgłoszenia celne zostały dokonane z wykorzystaniem automatycznego systemu eksportu AES, w którym dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest komunikat IE599 podpisany przez system AES przy użyciu klucza do bezpiecznej transmisji danych. Komunikat IE599 jest wysyłany do zgłaszającego przez urząd celny wywozu. W niniejszej sprawie towary miały być dostarczone do odbiorcy ukraińskiego - A., ul. [...], L.. Bezsporne jest, że urząd celny wywozu ([...]) otrzymał 27 czerwca 2019 r. i 11 lipca 2019 r. od fińskiego urzędu wyprowadzenia ([...]) komunikat IE518 (wynik kontroli) z kodem A2 (tj. uznano za zgodne), w konsekwencji system AES wygenerował komunikat IE599 wskazujący, że towar objęty zgłoszeniami celnymi opuścił obszar celny UE. Co do zasady procedura wywozu kończy się z chwilą otrzymania przez urząd celny wywozu stosownego komunikatu z urzędu celnego wyprowadzenia. Nie wyklucza to jednak ustaleń kontroli, że procedura wywozu towarów ujętych w zgłoszeniu celnym nie została zakończona, a komunikat elektroniczny "IE599" otrzymany przez eksportera nie odzwierciedla rzeczywistych operacji. W przypadku, gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że towar nie opuścił terytorium UE, komunikat IE599 nie może mieć przesądzającego znaczenia dla uznania wywozu towaru z terytorium UE. Co istotne, w odniesieniu do przedmiotowych zgłoszeń celnych Fińska Służba Celna poinformowała, że procedura wywozu nie została właściwie zamknięta w urzędzie wyprowadzenia ([...]). W konsekwencji brak jest dowodu na to, że towar opuścił obszar celny UE. Tym samym komunikat IE599 nie może stanowić dowodu na potwierdzenie wywozu towaru. Odnosząc się do mocy dowodowej przedstawionych przez eksportera dokumentów, organ stwierdził, że komunikat IE599 nie może stanowić dowodu na potwierdzenie wywozu towaru ponieważ potwierdzenie wywozu zostało wycofane przez fińskie organy celne, przedstawione faktury mogą, co najwyżej, potwierdzać zawarcie transakcji handlowej pomiędzy stronami tej transakcji, a dowody wpłaty i dowód wydania potwierdzają odpowiednio: zapłatę zaliczki oraz zwrot części zaliczki, lecz nie mogą stanowić dowodu na potwierdzenie, że towar zgłoszony do procedury wywozu opuścił obszar celny UE. Zdaniem organu, również przedłożone przez eksportera oświadczenia o otrzymaniu towaru przez odbiorcę, nie zawierające jakiejkolwiek adnotacji urzędowej związanej z realizacją wywozu, nie mogą stanowić dowodu dostatecznie przekonującego o dopełnieniu przez eksportera wymagań związanych z procedurą wywozową. Dokumenty przedstawione przez eksportera stanowią zatem potwierdzenie przeprowadzenia transakcji handlowych pomiędzy eksporterem, a ukraińskimi odbiorcami towarów, nie dowodzą natomiast fizycznego, faktycznego wyprowadzenia towarów poza obszar celny UE. W szczególności, że zmiana urzędu wyprowadzenia z OC K. ([...]) na fiński urząd celny ([...]) w znaczący sposób wydłużyła trasę przewozu towarów do miejsca przeznaczenia, czyniąc ją nieekonomiczną, co budzi uzasadnione wątpliwości w zakresie faktycznego wywozu towarów. Organ odwoławczy podkreślił, że to w interesie eksportera leży wykazanie, że towar objęty wywozowym zgłoszeniem celnym został wyprowadzony poza obszar celny UE i ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał/spoczywa na eksporterze. W realiach niniejszej sprawy dowodem potwierdzającym dokonanie wywozu mógłby być chociażby dowód odprawy celnej kraju trzeciego, czy dokumenty świadczące o tym, że towar znalazł się w obrocie towarowym na rynku kraju trzeciego. Takich dowodów eksporter nie przedstawił, dlatego zaistniały przesłanki do unieważnienia zgłoszenia celnego w trybie art.248 ust.2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/2446 z 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE.L 343 z 29 grudnia 2015r. – dalej: Rozporządzenie delegowane). W skargach do tut. Sądu na powyższe decyzje organu odwoławczego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je rozstrzygnięć organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie : 1) art. 73 ust. 1 Prawa celnego przez dowolną ocenę materiału dowodowego i wskutek tego przyjęcie przez organ I instancji, że towar objęty zgłoszeniami celnymi o nr: MRN [...], MRN [...], MRN [...], nie opuścił terytorium UE, 2) art. 73 ust. 1 Prawa celnego niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, dokonaną w sposób dowolny, sprzeczny z doświadczeniem życiowym, zasadami logiki, bez powiązania z całokształtem materiału dowodowego, w szczególności przez: a) niewłaściwą ocenę znaczenia jako dowodu w sprawie komunikatu IE 518 i IE 599 w kwestii potwierdzenia wywozu towaru poza granice UE, gdy komunikaty te są dokumentami urzędowymi, komunikat IE599 został doręczony formalnie skarżącej Spółce i nie został do tej pory unieważniony wobec tego funkcjonuje w obrocie prawnym, a w świetle obowiązujących przepisów stanowią wystarczający dowód wywozu towaru poza obszar UE, b) błędną ocenę w kontekście zarzutu z pkt a) pozostałych dokumentów przedłożonych przez Spółkę tj. faktury, dowodów zapłaty, kopii zgłoszenia celnego, oryginału oświadczenia nabywcy towaru o jego wywozie na Ukrainę w sytuacji gdy dokumenty te są spójne, w sposób niewątpliwy identyfikują wywożony towar i jako dowody alternatywne każdy z nich został wymieniony w art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji UE nr 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczególne zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE serii L Nr 343 z dnia 20 grudnia 2015 r. – dalej: Rozporządzenie wykonawcze) i oświadczenie nabywcy potwierdza fakt wywozu towaru poza obszar UE i w konsekwencji uznania przez organ, że w/w dokumenty nie są wystarczające do uznania, że towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym został wywieziony poza teren UE w sytuacji sprzecznych informacji organów celnych Finlandii co do charakteru błędów ich urzędników celny przy wywozie tego towaru, c) błędną kontrolę zaskarżonej decyzji organu I instancji w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji dokonanie przez oba organy sprzecznych ustaleń co do powodów zakwestionowania faktu wywozu tych towarów przez fiński Urząd Celny, szczególnie co do informacji o wywozie towarów na podstawie alternatywnego dowodu wywozu, 3) art. 73 ust. 1 Prawa celnego przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zobowiązującej organy do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w tym wyjaśnienia jakiego rodzaju alternatywny dokument okazany fińskim służbom celnym stanowił podstawę do wysłania do polskich służb celnych komunikatu IE 518 i na jego podstawie wygenerowanie z systemu komunikatu IE 599, a ponadto błędnego przyjęcia, że wyłącznie na Spółce spoczywa obowiązek udowodnienia faktu wywozu towaru mimo otrzymania przez nią komunikatu IE599, 4) naruszenie art. 248 ust. 2 Rozporządzenia delegowanego oraz 333 i 340 Rozporządzenia wykonawczego przez błędne zastosowanie i w konsekwencji unieważnienie zgłoszeń celnych o nr: MRN [...], MRN [...], MRN [...], mimo że skarżąca wykazała dokumentami przewidzianymi w tych przepisach fakt wywozu towaru objętego ww. zgłoszeniami poza teren UE. W uzasadnieniach skarg podniesiono, że formalne naruszenie procedury celnej, przy jednoczesnym wygenerowaniu komunikatu IE599 z wynikiem kontroli A2 nie powinno doprowadzić do unieważnienia przedmiotowych zgłoszeń celnych, skoro UC w Finlandii ocenił za wystraczające alternatywne dowody wywozu towarów poza UE. Zdaniem skarżącej, polskie służby celne winny zwrócić się do fińskich organów celnych oraz do OLAF o udostępnienie dowodów alternatywnych aby je ocenić w kontekście wyprowadzenia towarów poza UE. Podkreślono, że Spółka nie ma możliwości faktycznych ani prawnych do kontroli przestrzegania przez służby celne krajów UE kodeksu celnego UE w kwestii prawidłowej procedury i potwierdzenia wywozu objętego jej zgłoszeniami celnymi w Polsce. Według skarżącej wygenerowany przez służby celne komunikat IE599 zawierający wynik kontroli A2 jest wystraczającym dokumentem wywozu. Ponadto z postępowania dowodowego wynika, że towar został faktycznie wywieziony poza UE, tyle że urzędnicy celni niewłaściwie to potwierdzili. Skoro organ nie wyklucza, że towar opuścił UE i bazuje jedynie na przypuszczeniach, że nie doszło do wywozu, a nie na wiarygodnych dowodach, to winien uwzględnić alternatywne dowody przedstawione przez skarżącą. Spółka nie powinna finansowo odpowiadać jeżeli podstawy unieważnienia przedmiotowych zgłoszeń celnych spowodował urzędnik celny. W odpowiedzi na skargi DIAS w Rzeszowie wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonych decyzji nie wykazała, aby zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu wymagającym zastosowania środków określonych w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: P.p.s.a.). Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem (legalności) działalności organów administracji publicznej. Sąd analizuje, czy organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a jego istotne naruszenia mogą stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego aktu albo stwierdzenia jego nieważności. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć stanowił przepis art. 248 ust. 2 Rozporządzenia delegowanego, zgodnie z którym, jeżeli po upływie 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu, procedury uszlachetniania biernego lub powrotnego wywozu urząd celny wywozu nie otrzyma informacji o wyprowadzeniu towarów, ani dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny Unii, taki urząd może unieważnić dane zgłoszenie Nie ulega wątpliwości w niniejszej sprawie, że choć w systemie eksportu AES wygenerowany został komunikat IE599 potwierdzający wywóz towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym poza terytorium UE, to późniejsze informacje uzyskane od fińskiej administracji celnej podważyły wiarygodność tego komunikatu. Należy zauważyć, że komunikat IE599, wskazujący, że towar objęty zgłoszeniem celnym opuścił obszar celny Unii, nie może mieć przesądzającego znaczenia dla stwierdzenia wywozu towaru, w sytuacji gdy istnieją wiarygodne dowody potwierdzające, że do takiego wywozu towaru poza obszar celny Unii nie doszło. Takim wiarygodnym dowodem w niniejszej sprawie były informacje uzyskane od fińskich służb celnych, opartych na wynikach dochodzenia Europejskiego Urzędu do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF. W tej sytuacji wygenerowany błędnie komunikat nie mógł stanowić dowodu na to, że towar opuścił obszar celny UE. W tych okolicznościach, wobec braku urzędowego dokumentu z urzędu wyprowadzenia zastosowanie mógł mieć drugi sposób potwierdzenia wywozu, a mianowicie przedstawienie dokumentów alternatywnych pozwalających na potwierdzenie wyprowadzenia towarów. Dowodami tymi, stosownie do treści art.335 ust.4 Rozporządzenia wykonawczego, mogą być w szczególności: a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii; b) dowód zapłaty; c) faktura; d) potwierdzenie dostawy; e) dokument podpisany lub uwierzytelniony przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii; f) dokument przetworzony przez organ celny państwa członkowskiego lub państwa trzeciego zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie w danym państwie; g) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na statki morskie, statki powietrzne lub instalacje morskie. W niniejszej sprawie towary miały być dostarczone do odbiorców ukraińskich. Strona przedstawiła dokumenty, które w jej ocenie fakty te potwierdzały. Organ jednak po szczegółowym zapoznaniu się z nimi wskazał, że nie jest przekonany, że są one dostateczne. W tym zakresie powołał się on na prywatny charakter tych dokumentów, bowiem wszystkie dołączone dokumenty pochodziły od strony lub od jej kontrahenta. Brak było jakichkolwiek dokumentów potwierdzonych urzędowo, z których wynikałoby, że towar rzeczywiście został wywieziony na Ukrainę. Jakkolwiek dokumenty prywatne (faktury, pisma) są wymienione w przepisie art. 335 ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego, które zastępczo mogą zostać przedstawione w miejsce urzędowego potwierdzenia wyprowadzenia towarów, to jednak do organu należy ich ocena i uznanie za dostateczne. Omawiany przepis na eksportera (zgłaszającego) nakłada obowiązek ich przedstawienia, do organu należy tylko ich ocena. Dla oceny zaś, czy przedstawiony dowód alternatywny jest wystarczający do uznania, że nastąpił wywóz towaru poza obszar celny UE, istotna jest wiarygodność dokumentu, który powinien mieć postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Dokument taki musi również pozwalać na identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, aby można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że dotyczy tego samego towaru, który został zgłoszony do procedury wywozu. Sąd podziela stanowisko DIAS, że ocena mocy dowodowej i wiarygodności danego dokumentu należy do organu celnego, który potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu, jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 335 ust.4 Rozporządzenia wykonawczego są dostateczne (art. 334 ust.1 lit.c). W rozpoznawanej sprawie organ uznał te dokumenty za nie spełniające wymogu dostateczności, bo faktury i potwierdzenia zapłaty w kasie mogą świadczyć o zawarciu transakcji handlowej, lecz nie dowodzą wywozu towaru poza obszar Wspólnoty. Natomiast przedłożone oświadczenia od odbiorców towaru nie wskazywały ani środka transportowego wywożącego towar na Ukrainę, ani miejsca przekroczenia granicy, ani nie zawierały żadnej adnotacji urzędowej związanej z realizacją wywozu. Eksporter nie przedstawił chociażby dowodu odprawy celnej kraju trzeciego lub dokumentów świadczących o tym, że towar znalazł się w obrocie towarowym na rynku kraju trzeciego. W ocenie Sądu, takie okoliczności mogą stanowić podstawę do odmowy potwierdzenia wyprowadzenia towarów. W odniesieniu do zarzutów skargi trzeba stwierdzić, że to eksporter odpowiada za prawidłowe dopełnienie obowiązków wywozowych, w tym śledzenie komunikatów celnych i monitorowanie, czy towar faktycznie opuścił obszar celny UE, zwłaszcza w sytuacji, gdy następuje niespodziewana zmiana urzędu celnego wyprowadzenia. W rozpoznawanej sprawie sytuacja ta wymagała wzmożonej czujności z uwagi na zmianę urzędu wyprowadzenia z OC K. na fiński urząd celny, co spowodowało znaczne wydłużenie trasy przewozu towarów na Ukrainę, czyniąc ją nieekonomiczną. To na eksporterze wreszcie ciąży obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów, przekonujących organ celny, że pomimo braku urzędowego potwierdzenia wywozu towar faktycznie opuścił obszar ceny Wspólnoty. Aby uznać dowody alternatywne za wystarczające, należy dowieść, iż zachowana jest tożsamość eksportowanych towarów z towarami, które znalazły się w obrocie handlowym na Ukrainie, co prowadzi do wniosku, że niezbędnym jest wykazanie powiązania pomiędzy: polskim zgłoszeniem wywozowym, ukraińskim zgłoszeniem przywozowym, dowodami na sprzedaż towarów na rynku kraju trzeciego. Z przedstawionych w postępowaniu odwoławczym dokumentów wynika jedynie, że eksporter podjął kroki w celu wywozu towaru na Ukrainę. Brak jednak dowodów, które pozwoliłyby stwierdzić, że wywóz taki miał faktycznie miejsce. W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione przez organy są jednoznaczne i wskazują, że brak jest dokumentów potwierdzających wyprowadzenie towarów objętych zgłoszeniem celnym poza obszar celny UE, a tym samym zaistniały podstawy do unieważnienia zgłoszeń celnych, stosownie do treści art. 248 ust. 2 Rozporządzenia delegowanego. Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Organy celne podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do rozpoznania sprawy co do istoty. Również ocena ustaleń dokonanych w świetle zasady swobodnej oceny dowodów odpowiada prawu. Organy celne według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania oceniły wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, rozpatrzyły przy tym poszczególne dowody nie tylko odrębnie, ale także we wzajemnej łączności. Spójność i kompatybilność zebranych informacji nadała im przymiot wiarygodności. Wbrew stanowisku skarżącej, nie doszło zatem do naruszenia art. 73 ust. 1 Prawa celnego przez niewłaściwą, dowolną ocenę materiału dowodowego i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Ponadto w ocenie Sądu, materiał dowodowy był kompletny, gdyż to na eksporterze (dokonującym zgłoszenia) ciąży obowiązek przedstawienia stosownych dowodów i obowiązkowi temu nie uczynił zadość. Nie miały zatem organy obowiązku poszukiwać dalszych dowodów - postępowanie opiera się na dokumentach, które powinien przestawić eksporter. Sąd nie dopatrzył się też innego rodzaju uchybień, które uzasadniałyby uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu i brak jest podstaw do kwestionowania ich legalności, a zarzuty skarg nie znajdują uzasadnionych podstaw. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargi.