II GZ 630/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 2682/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 września 2024 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2682/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. C. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (dalej: BFG) z dnia 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji. Sąd I instancji wskazał, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja BFG została wydana na podstawie ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2253 ze zm.; dalej: ustawa o BFG), która wprowadza szczególne – wobec przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) – zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, w tym siedmiodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji, który liczony jest od dnia ogłoszenia informacji o tej decyzji, jej przyczynach i skutkach, na stronie internetowej BFG. WSA wyjaśnił, że powyższa informacja została opublikowana na stronie BFG w dniu 30 września 2022 r., wobec czego siedmiodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 7 października 2022 r. Sąd I instancji stwierdził, że E.C. (dalej: skarżąca) wniosła skargę po upływie wskazanego terminu tj. 8 listopada 2022 r., co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 103 ust. 5 ustawy o BFG. Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że w sprawie nie doszło do przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia skargi albowiem prawomocnym postanowieniem z dnia 17 lipca 2024 r. Sąd odrzucił jej wniosek w tym przedmiocie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę lub uchylenie. W uzasadnieniu wyjaśniła, że jest osobą niepełnosprawną ze znacznym stopniem niepełnosprawności. Skarżąca wskazała również, że jest po operacji serca i tylko na leki wydaje ponad 800 zł miesięcznie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 11 ust. 6 ustawy o BFG przewiduje, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a., z wyłączeniem art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Przywołana regulacja prawna ma charakter szczególny w relacji do unormowań zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których w nim mowa, tylko w zakresie nieuregulowanym tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. Z kolei przepis art. 103 ust. 5 ustawy o BFG przewiduje, że od decyzji BFG rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją. Z powyższego wynika, że art. 103 ust. 5 ustawy o BFG ustanawia szczególne – w relacji do p.p.s.a. – zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego. NSA w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd, zgodnie z którym wskazana regulacja szczególna – gdy chodzi o określony nią termin – ma zastosowanie do każdego spośród wymienionych w niej podmiotów legitymowanych do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego, co oznacza, że przepis art. 103 ust. 5 ustawy o BFG ustanawia wymóg zachowania 7-dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, o której w nim mowa, tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem (por. np. postanowienia NSA z dnia: 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GZ 221/20; 8 października 2020 r., sygn. akt II GZ 296/20). Skrócenie do 7 dni podmiotowi, którego interes prawny został naruszony decyzją wydaną na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG, terminu na wniesienie skargi jest zgodne z celem ustawy, tj. potrzebą zapewnienia przyspieszenia weryfikacji prawidłowości decyzji o przymusowej restrukturyzacji przez sąd administracyjny (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji s. 88). W konsekwencji należy przyjąć, że przewidziany w art. 103 ust. 5 ustawy o BFG 7-dniowy termin do wniesienia skargi dotyczy również każdego, kogo interes prawny został naruszony decyzją wydaną na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG. Nie ma bowiem żadnej podstawy do twierdzenia, że ustawodawca dokonał zróżnicowania sytuacji prawnej wymienionych podmiotów w zakresie prawa do sądu i warunków dotyczących terminu do zainicjowania sądowoadministracyjnej kontroli legalności tej samej decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji. Zdaniem NSA Sąd I instancji zasadnie przyjął, że termin do wniesienia skargi powinien być liczony od dnia ogłoszenia decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wydania tej decyzji w sposób przewidziany w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG. Przepis ten przewiduje, że BFG publikuje na swojej stronie decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2, 4-8, 11, 12 i 17-26 ustawy o BFG lub informacje o przyczynach i skutkach wydania tych decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych. Użyty w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG spójnik alternatywy nierozłącznej "lub" oznacza, że ogłoszona może być tylko informacja o przyczynach i skutkach wydania decyzji. Tym samym ogłoszenie na stronie internetowej BFG informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji jest wystarczające do wypełnienia zawartego w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG obowiązku ustawowego nałożonego na BFG. Uwzględniając specyfikę procesu przymusowej restrukturyzacji ustawodawca nie nałożył na BFG obowiązku opublikowania decyzji lub jej doręczenia innym podmiotom aniżeli strona postępowania, którą – zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o BFG – jest wyłącznie podmiot w restrukturyzacji. W związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie informacja o przyczynach i skutkach wydania spornej decyzji z dnia 29 września 2022 r. ukazała się na stronie internetowej BFG 30 września 2022 r., to od tej daty powinien być liczony termin 7 dni do wniesienia skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony tą decyzją. Termin ten upłynął 7 października 2022 r. Natomiast jak wynika z akt sprawy, skarga została wniesiona 8 listopada 2022 r., czyli z uchybieniem terminu i dlatego, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu. Naczelny Sąd Administracyjny nie neguje trudnej sytuacji zdrowotnej skarżącej, jednakże okoliczności, które podnosi skarżąca w zażaleniu, nie mogą podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu. W takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje, czy w danej sprawie rzeczywiście nie został dochowany termin do wniesienia skargi, a w konsekwencji - czy Sąd I instancji zasadnie skargę odrzucił. W toku takiego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie bada natomiast tego, z jakich powodów doszło do uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Taka kwestia może być przedmiotem rozważań w odrębnym postępowaniu wpadkowym, zainicjowanym złożonym przez stronę wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca taki wniosek złożyła, jednak nie odniósł on zamierzonego skutku, ponieważ prawomocnym postanowieniem z dnia 17 lipca 2024 r. Sąd I instancji odrzucił wniosek skarżącej w tym przedmiocie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.