II SA/Kr 175/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2022 r. znak WI-I-7840.5.10.2022.SM w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. kwotę 500 złotych (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 grudnia 2022 r., znak: WI-I.7840.5.10.2022.SM, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkańców ul. [...] (strona skarżąca, inwestor) od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr AU-960/6743/2021 z 29 grudnia 2021 r., znak: AU-01-7.6743.2020.2021.DCK, wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako montaż 4 sztuk balkonów, ul. [...] w K., działka nr [...] obr[...] jedn. ewid. P., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Dnia 13 grudnia 2021 r. do Urzędu Miasta Krakowa wpłynęło zgłoszenie inwestora -Wspólnoty Mieszkańców ul. [...], dotyczące ww. inwestycji. Prezydent Miasta Krakowa decyzją Nr AU-960/6743/2021 z 29 grudnia 2021 r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (p.b.) oraz art. 104 k.p.a., wniósł sprzeciw do tego zamierzenia, podnosząc, że zgłaszana inwestycja narusza przepisy art. 29 ust. 4 pkt 1 p.b. Organ I instancji rozpatrując powyższy wniosek i analizując załączone dokumenty, stwierdził, że przedmiotowe roboty budowlane będą polegały na dobudowie w poziomie parteru ww. budynku 4 balkonów. Jak wynika z załączonych dokumentów (rysunków elewacji) balkony lokalizuje się przy istniejących oknach typu porte-fenetre. Każdy z balkonów o wymiarach - długość 330 cm, głębokość 130 cm, projektuje się w konstrukcji stalowej na wspornikach wklejanych kotwami do istniejących w poziomie stropu nad piwnicą wieńców żelbetowych. Zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 1 (z zastrzeżeniem ust. 7) p.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie: budynków, których budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz budynków mieszkalnych jednorodzinnych z wyłączeniem przebudowy przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych. Wskazane roboty budowlane zgodnie z art. 3 pkt 7a p.b. stanowią przebudowę budynku w zakresie zmiany parametrów technicznych oraz użytkowych jego elementów konstrukcyjnych oraz elewacji (przegrody zewnętrznej), dlatego też robót tych nie można zakwalifikować jako zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a także jako robót których realizacja nie wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zatem zgodnie z art. 28 ust. 1 cytowanej ustawy, inwestor jest zobowiązany przed przystąpieniem do realizacji ww. robót budowlanych, do uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. W odwołaniu strona skarżąca podała, że wykazane w zgłoszeniu roboty budowlane nie stanowią przebudowy przegród zewnętrznych ani drzwi zewnętrznych. Elewacja nie jest przegrodą zewnętrzną. To ściana zewnętrzna stanowi przegrodę spełniającą stosowne parametry techniczne. Nadto drzwi w ścianie nie będą wymieniane ani przebudowywane. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca przestawiła argumentację prawna swojego stanowiska. Wojewoda w uzasadnieniu własnego rozstrzygnięcia (decyzja opisana na wstępie) podzielił wszystkie ustalenia faktyczne, jak również ich ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Wskazano, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, właściwy do rozpatrzenia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, zobowiązany jest do oceny zamierzenia pod względem przyporządkowania zgłaszanej inwestycji do katalogu robót zwolnionych z obowiązku pozwolenia na budowę, bądź stwierdzenia, że zgłaszane roboty wykraczają poza zakres wyjątków, a także oceny przedsięwzięcia z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jak również prawa miejscowego. Organ odwoławczy po szczegółowej analizie całości akt sprawy, również w kontekście zawartych w odwołaniu argumentów, stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem. Działka inwestycyjna nr [...] znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr CXII/1698/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Dz.Urz.Woj.Małop.2014.4096) - dalej zwane mpzp, oznaczonym symbolem MWi.1 tj. tereny zabudowy o podstawowym przeznaczeniu pod istniejące budynki mieszkalne wielorodzinne. Analiza całości przepisów planu dała podstawę do stwierdzenia, że zamiar rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zgłaszanym zakresie jest zgodny z zapisami mpzp. Działka nr [...] nie jest położona w obszarze ochrony konserwatorskiej, a budynek mieszkalny wielorodzinny znajdujący się na działce nr [...] nie został wpisany do rejestru zabytków. Wojewoda wyjaśnił podstawę prawną wniesionego przez Prezydenta Miasta Krakowa sprzeciwu, a to art 30 ust. 6 pkt 1 p.b. Następnie analiza przepisów prawa budowanego, a to: art. 29 ust. 3 pkt 1a oraz art. 30 p.b. doprowadziła organ odwoławczy do konkluzji, że zgłaszany montaż będzie w istocie rozbudową istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, gdyż budowa 4 balkonów o wymiarach 1210 mm na 3300 mm zwiększy kubaturę budynku brutto. Wojewoda podparł tę argumentację § 3 pkt 24a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225: dalej zwane warunkami technicznymi), zgodnie z którym wlicza się kubaturę balkonów obliczaną do wysokości balustrady, a co za tym idzie należy zakwalifikować zgłaszane roboty budowlane jako budowę 4 balkonów, a zatem wymagającą uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda stwierdził, że w opisie i na rysunkach załączonych do zgłoszenia wyraźnie widać, że istniejące balkony to tzw. balkony francuskie, czyli drzwi typu balkonowego z zamontowaną bezpośrednio przy nich balustradą, bez podestu balkonowego. Przedłożone do zgłoszenia rysunki nie posiadają stosownych wyliczeń określających jakie kotwiczenie należy zastosować, aby została zachowana prawidłowa nośność zgłaszanych balkonów, jak również zostały spełnione warunki bezpieczeństwa dla użytkowników tychże balkonów. Ważnym aspektem jest również zachowanie bezpieczeństwa konstrukcji budynku zgodnie z § 203 warunków technicznych. Warunki te będą spełnione, jeśli projekt rozbudowy zostanie wykonany przez projektanta posiadającego odpowiedzenie kwalifikacje. Wykonanie stosownych obliczeń będzie podstawą do określenia właściwego sposobu kotwiczenia przedmiotowych balkonów w ścianie zewnętrznej budynku, a nie tylko w elewacji. Reasumując, stwierdzono, że zgłoszona inwestycja nie mieści się w katalogu obiektów i robót budowlanych zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż stanowi rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, tym samym niedopuszczalna jest ich budowa w uproszczonym trybie na podstawie art. 30 p.b., lecz koniecznym jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28 p.b. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego. Zdaniem strony skarżącej wykazane w zgłoszeniu roboty budowlane nie stanowią przebudowy przegród zewnętrznych ponieważ, planowane prace nie zmieniają istniejących parametrów ścian zewnętrznych ani drzwi zewnętrznych. Elewacja nie jest przegrodą zewnętrzną. To ściana zewnętrzna stanowi przegrodę spełniającą stosowne parametry techniczne. Ponadto drzwi balkonowe nie będą wymieniane i przebudowywane. W ocenie strony planowane prace również nie zmieniają parametrów technicznych elementów konstrukcyjnych. Mocowanie samonośnego pomostu balkonowego nie zmienia parametrów technicznych żelbetowego stropu nad piwnicą. Wwiercenie lub wklejenie kotew nie pogarsza parametrów technicznych istniejącego budynku. Dozbrojenie żelbetowego stropu nie obniża bowiem jego nośności. Również za wadliwe uznano stanowiskiem organu II instancji, że planowane prace zmieniają charakterystyczne parametry techniczne budynku. Cztery balkony o pow.3,99 m2 zmieniają kubaturę brutto budynku, ale w sposób nieistotny czyli nie wymagający zmiany decyzji pozwolenia na budowę (art. 36 a p.b.). Budynek i ma kubaturę 3500 m2. Budowa 4 balkonów będzie stanowić zmianę kubatury o 0,5%, przy czym prawo budowlane dopuszcza zmianę wysokości, długości i szerokości budynku do 2%. Również powierzchnia zabudowy budynku nie zostaje w tym przypadku przekroczona o dopuszczalne przepisami 5% (art. 36a, ust.5 pkt 2a p.b.). Strona skarżąca nie zgodziła się również ze stwierdzeniem organów, że przedłożone do zgłoszenia rysunki powinny posiadać stosowne wyliczenia konstrukcyjne. Zmienione w 2021 r. prawo budowlane nie wymaga przedłożenia na etapie wdawania decyzji pozwolenia na budowę żadnego Projektu Branżowego w tym Projektu Konstrukcji. Projekt konstrukcji sporządzony przez projektanta posiadającego odpowiednie kwalifikacje jest częścią Projektu Technicznego, który nie podlega zatwierdzeniu przez urząd, obowiązek jego posiadania i okazania stosownym służbom spoczywa na inwestorze przed rozpoczęciem robót budowlanych. Skarżąca Wspólnota wniosła o uznanie złożonego zgłoszenia jako skutecznego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz.U z 2021, poz. 2351, ze zmianami, dalej jako p.b) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b. Oznacza to, że zasadą jest uzyskanie pozwolenia na budowę, zaś wyjątkiem od tej zasady możliwość rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie zgłoszenia, o ile właściwy organ nie wyraził sprzeciwu. W art. 30 ust. 6 p.b. określono przesłanki obligatoryjnego wniesienia sprzeciwu przez organ administracji. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Stosownie do art. 30 ust. 5 p.b. zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. W myśl art. 41 ust. 1 i 2 rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy. Pracami przygotowawczymi są: 1) wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie, 2) wykonanie niwelacji terenu, 3) zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów, 4) wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje: Przedmiotem zgłoszenia w przedmiotowej sprawie był zamiar wykonania robót budowlanych określonych jako montaż 4 sztuk balkonów, ul. [...] w K., działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P.. Istotą problemu jest to, czy tego rodzaju roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, czy też wystarczające jest dokonanie ich zgłoszenia. W ocenie organu II instancji wskazany w nazwie inwestycji "montaż" stanowi w istocie "rozbudowę" istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a nie przebudowę, gdyż budowa 4 balkonów o wymiarach 1210 mm na 3300 mm zwiększy kubaturę budynku, a takie zamierzenie wymaga już uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Tak więc budowa obiektu to wykonanie takich prac budowlanych w wyniku których powstanie nowy obiekt budowlany lub takich, w wyniku których obiekt już istniejący ulegnie rozbudowie lub nadbudowie. Pojęć rozbudowa i nadbudowa ustawa nie definiuje. Należy więc pojęcia te odnosić do znaczenia jakie nadają im definicje słownikowe czy rozumienie potoczne, ale przy uwzględnieniu pojęć już przez ustawę definiowanych w szczególności pojęcia przebudowy które zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy należy rozumieć jako, wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. W kontekście przytoczonego wyżej art. 3 pkt 7a p.b. rozbudowę należy rozumieć, jako wykonywanie robót budowlanych, na skutek których powiększeniu ulegnie obiekt budowlany tj. ulegnie zmianie (powiększeniu) jego kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, przy czym zwiększenie wysokości obiektu należy traktować jako nadbudowę. Istotą rozbudowy i nadbudowy obiektu budowlanego jest zmiana jego kubatury poprzez jej powiększenie a nadbudowy także zwiększenie wysokości. Terminu "kubatura" ustawa nie definiuje, aczkolwiek pojęciem tym posługuje się, także w art. 36a ust 5 pkt 2, tj. przepisie ustalającym zakres dopuszczalnych odstępstw od zatwierdzanego projektu budowalnego. Z przepisu tego wynika, że istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego jest między innymi odstępstwo w zakresie zmiany wielkości kubatury obiektu. Z kolei Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zmianami), w § 3 pkt 24 stanowi, iż ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kubaturze brutto budynku należy przez to rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku: a) wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 października 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 865/20, które to stanowisko Sad w niniejszym składzie podziela, ustawa posługuje się terminem kubatura a rozporządzenie definiuje pojęcie kubatury brutto tj. pojęcie, którym ustawa się nie posługuje. Po drugie z samego przepisu wynika, że termin ten dotyczy jedynie rozporządzenia a nie ustawy – wyraźnie bowiem stanowi on, że "ilekroć w rozporządzeniu jest mowa". Nieuprawnionym jest zatem, przenoszenie tej definicji na inne akty prawne, zwłaszcza jeżeli akty te posługują się pojęciami nietożsamymi. Kubatura i kubatura brutto to niewątpliwie dwa pojęcia, jeżeli nawet nie całkiem różne to z pewnością nie pokrywające się w pełni. Przede wszystkim jednak niedopuszczalnym jest uznanie by akt niższego rzędu mógł definiować pojęcia zamieszczone w akcie wyższego rzędu. W wyroku tym zwrócono uwagę, że zgodnie bowiem z § 149 Zasad Techniki Prawodawczej zawartych w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), "w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych; w szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej". Jak zasadzie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2016 r. II OSK 101/15 każda definicja legalna ma określony zakres zastosowania, którym może obejmować jedną ustawę, ustawę wraz z aktami wykonawczymi do niej, kilka wskazanych ustaw, część ustawy, dział prawa lub cały system prawa. Zakres ten może być określony wprost w akcie prawnym, w którym została zamieszczona definicja legalna bądź wynika z miejsca aktu normatywnego, w którym definicję legalną zamieszczono w systemie wszystkich aktów normatywnych. Tak więc zakres stosowania definicji legalnej wynika w zasadzie z hierarchii źródeł prawa określonej w art. 87 Konstytucji RP (A. Malinowski, Polski język prawny. Wybrane zagadania, Warszawa 2006, s. 159 i n.). Analizując relacje pojęć kubatura w rozumieniu ustawy i rozporządzenia Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2014 r. II OSK 2020/12 wskazał, iż nie jest trafne stanowisko, według którego definicja kubatury brutto budynku zawarta w § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie ma także zastosowanie do terminu "kubatura" używanego w ustawie p.b.. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, w którym upoważniono właściwego ministra do określenia warunków technicznych dla budynków i związanych z nimi urządzeń, uwzględniających wymagania, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego. Właściwy minister nie został więc upoważniony do zdefiniowania pojęć używanych w ustawie Prawo budowlane. Zatem definicje określone w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie mają zastosowanie tylko do wyjaśnienia pojęć użytych w tym rozporządzeniu. Tak też jest sformułowany powołany przepis, który zaczyna się od zdania "ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o (...)". Brak zatem podstaw prawnych, aby termin "kubatura" używany w ustawie Prawo budowlane rozumieć w sposób określony w § 3 pkt 24 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. Skoro ustawodawca nie określił w ustawie definicji terminu "kubatura", to słowo to należy rozumieć tak jak w języku powszechnym (ogólnym). Należy więc wskazać, że definicja słownikowa tego słowa to "pojemność zbiornika lub pomieszczenia wyrażona zwykle w metrach sześciennych" (tak w Słowniku Języka Polskiego PWN pod redakcją Prof. Mieczysława Szymczaka, Warszawa 2002). W języku powszechnym słowo kubatura z reguły kojarzy się z bryłą. W budownictwie można więc bez żadnej wątpliwości mówić o kubaturze obiektu budowlanego, posiadającego przegrody budowlane (podłogę, ściany, sufit), które wydzielają go z przestrzeni. W języku powszechnym nie używa się słowa kubatura w odniesieniu do konstrukcji stanowiącej dach zainstalowany na podporach, gdyż brak w tym przypadku bocznych płaszczyzn wydzielających taki obiekt z przestrzeni. Na skutek wykonania takiej konstrukcji nie zwiększa się pojemność obiektu budowlanego rozumiana jako suma pojemności wszystkich jego pomieszczeń. Oczywiście nie stoi to na przeszkodzie, aby obliczyć kubaturę takiego obiektu budowlanego uwzględniając wyobrażalne płaszczyzny utworzone od krawędzi dachu do ziemi lub pomiędzy podporami dachu. Jednakże nie będzie to powszechne rozumienie słowa kubatura, a specjalne, które jest dopuszczalne tylko w przypadku istnienia normy prawnej nakazującej takie rozumienie tego słowa. Mając powyższe na uwadze rozbudowa będzie wiązała się ze zwiększeniem kubatury w rozumieniu ustawy wówczas, gdy zwiększy łączną "pojemność" wszystkich pomieszczeń obiektu budowlanego. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia z dnia 31 października 2017 r. II SA/Rz 849/17 wywodzi, iż wprawdzie w § 3 pkt 24 rozporządzenia o warunkach technicznych zdefiniowano pojęcie "kubatura brutto budynku" lecz nie ma podstaw prawnych aby utożsamiać je z ustawowym pojęciem "kubatura". Jedną z fundamentalnych zasad prawidłowej legislacji jest, iż w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenie pojęć z ustawy upoważniającej. Wskazać też można, że poza argumentacją, o której mowa wyżej, samo rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, definiuje pojęcie "kubatura brutto" a w tekście posługuje się pojęciami tak kubatura jak i kubatura brutto, co niewątpliwie świadczy, że inne znaczenie nadaje tym dwóm pojęciom – w przeciwnym razie zawsze posługiwało by się pojęciem zdefiniowanym. Dla przykładu o kubaturze mowa w § 132 ust 1, § 134 (tabela), § 150 pkt 7, § 172, § 176, § 183, § 221 ust 2. Pojęciem "kubatura brutto rozporządzenie posługuje się w przepisach § 209 ust 4, § 213, § 233 i § 282. Jak się wydaje przez mówiąc o kubaturze, rozporządzenie (ale też ustawa) nawiązuje do kubatury netto obiektu. W budownictwie przyjmuje się, że jest to iloczyn powierzchni kondygnacji i odległość pomiędzy powierzchnią posadzki a powierzchnią stropu (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2018 r. I OSK 2006/18). Takie też znaczenie w ocenie sądu w składzie poznającym niniejszą sprawę należy temu pojęciu nadać. Rozpoznając niniejszą sprawę należało odpowiedzieć zatem na pytanie, czy prace budowlane jakie w przedmiotowym obiekcie wykonano, zmieniły jego charakterystyczne parametry - w szczególności kubaturę. W ocenie Sądu odpowiedź na to pytanie jest negatywna. Nie każdy element obiektu budowlanego (np. balkon) wpływa na jego kubaturę – łączną pojemność obiektu wydzieloną ścianami i stropem. Na marginesie odnotować należy, że w świetle normy PN-70/B-02365 balkonu nie będzie się wliczać do powierzchni zabudowy, chyba, że jest to balkon podparty kolumnami albo balkon zabudowany. Balkony są tzw. elementami niezabudowanymi i podlegają rzutowaniu. Wprawdzie powyższe uwagi odnoszą się do balkonów w kontekście powierzchni zabudowy, ale wspierają argumentację, że w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane montaż 4 balkonów nie stanowi rozbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Montaż 4 balkonów na budynku mieszkalnym wielorodzinnym nie prowadzi bowiem do zwiększenia kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości ani liczby kondygnacji budynku. Wobec powyższego tut. Sąd stwierdził brak podstaw do utrzymania w mocy decyzji o wniesieniu sprzeciwu Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do uwag o których mowa wyżej. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi tut. Sąd pragnie wyjaśnić, że nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 36a p.b., bowiem nie powstaje kwestia wykonania budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego, tylko nowe zagadnienie montażu balkonów na już zrealizowanym zgodnie z projektem budowlanym budynku, stąd konieczność kwalifikacji tyc robót w świetle ustawy p.b. W tym stanie sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu II nstancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie złożył się uiszczony wpis od skargi w wysokości 500 zł.