III OSK 3493/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.) Protokolant asystent sędziego Marita Sikora po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 692/19 w sprawie ze skargi A.W. na zarządzenie pokontrolne Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 19 września 2019 r. nr DBP.DI.7024.75.2019 w przedmiocie odpadów 1. Oddala skargę kasacyjną, 2. Zasądza od S.W. na rzecz Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 692/19 oddalił skargę A.W. na zarządzenie pokontrolne Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Lublinie z 19 września 2019 r., nr DBP.DI.7024.2019 w przedmiocie odpadów. W niniejszej sprawie organ, w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1355) oraz dokonaną kontrolę w firmie S. zarządził natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia wszelkich działań związanych z odpadami w postaci używanych części samochodowych oraz części karoserii do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oraz przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Uznając zarządzenie pokontrolne za zgodne z prawem, Sąd I instancji wyjaśnił, że przeprowadzona kontrola odbyła się z zachowaniem obowiązującej procedury, a wydane zarządzenie ma oparcie w jej ustaleniach. Z ustaleń tych jednoznacznie wynika, że na terenie posesji skarżąca przechowuje w hali magazynowej oraz na placu - w stelażach, w pojemnikach i luzem - posortowane i opisane części samochodowe oraz części karoserii samochodów różnych marek z numerami identyfikacyjnymi (VIN). Z przedłożonych faktur wynika, że zostały one sprowadzone z Niemiec od przedsiębiorcy Drewer Autoverwertungs-und Handelsgesellschaft m.b.H. zajmującego się recyklingiem samochodów, złomowaniem i demontażem pojazdów zakupionych od firm ubezpieczeniowych, handlem częściami, skupem złomu stalowego, metali nieżelaznych i kabli miedzianych. Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że w myśl art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r., poz. 701), odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia jest obowiązany. Zgodnie z orzecznictwem, pojęcie "pozbycie się" stanowiące przesłankę do uznania za odpad, oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób, niż nakazuje to jego przeznaczenie, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. "Pozbycie się" rozumiane jest jako przekazanie (zbycie) przedmiotu innemu podmiotowi, który będzie ten przedmiot wykorzystywał w zasadniczo odmienny od pierwotnego sposób (tak NSA z wyrokach z 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 960/08, z 21 lipca 2017 r., sygn. akt 3069/13). Do kategorii odpadów włączyć należy nie tylko te przedmioty, które ich dotychczasowy posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale również te podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku. Jako odpad powinny być kwalifikowane także przedmioty poddawane procesom odzysku (por. wyrok TSUE z 15 czerwca 2000 r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97). Odpadami są zatem także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych, nawet gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwienie potencjalnych zagrożeń. Skoro części samochodowe były wymontowywane z samochodów wycofanych z użycia, to działalność firmy Drewer Autoverwertungs-und Handelsgesellschaft nie może być rozumiana inaczej jak pozbywanie się odpadów. Powyższe oznaczało bowiem ich nieprzydatność lub niemożliwość wykorzystania w dotychczasowy sposób. Sam fakt, że posiadają one określoną wartość użytkową i ekonomiczną, a przez to podlegają transakcjom handlowym nie znosi z nich statusu przedmiotu stanowiącego odpad. Trafnie organ zakwalifikował części karoserii samochodowych, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923), do odpadów o symbolu 16 01 06 – zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezwierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów, używane silniki i skrzynie biegów oraz akumulatory jako odpady niebezpieczne – kod 16 01 21, a pozostałe jako inne niewymienione elementy o kodzie 16 01 22 lub inne niewymienione odpady – kod 16 01 99. Mając na uwadze fakt, że w przypadku sprowadzania odpadów z zagranicy należy uzyskać zezwolenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. 2019 r., poz. 1162) a skarżąca takiego zezwolenia nie posiadała, wydanie zarządzenia pokontrolnego było całkowicie uzasadnione. Skargę kasacyjną od opisanego wyroku wywiodła A.W., zarzucając mu naruszenie: I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżąca sprowadza na teren RP odpady nabyte u niemieckiego kontrahenta co przejawiało się m.in. w: - zaklasyfikowaniu silników i skrzyń biegów jak odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 01 21 (bo mogą zawierać pozostałości olejów) w sytuacji, gdy akapit wcześniej organ wskazał, że ww. części są pozbawione olejów – co powtarza Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, - uznaniu, że skoro ww. elementy transportowane były razem z pozostałymi częściami, to wszystko co nabywa skarżąca jest mieszaniną części samochodowych o kodzie 16 01 21, - uznaniu, że skoro części są kupowane w tonach, nie ma ich szczegółowej specyfikacji oraz nabywane są za cenę 250 euro, to muszą być to odpady w sytuacji, kiedy ani organ, ani Sąd I instancji nie weryfikowali twierdzeń wskazanych przez stronę o modelu współpracy ze stroną niemiecką, stanie przywiezionych z Niemiec części, warunków w jakich są przewożone, treści przedłożonego przez skarżącą oświadczenia na rozprawie, dając wiarę okolicznościom wskazanym w protokole pokontrolnym, bezrefleksyjnie je przyjmując i dopasowując powołane w nich okoliczności do dyspozycji poszczególnych norm prawnych warunkujących odpowiedzialność skarżącej, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem pomimo ww. naruszeń i błędów logicznych w budowaniu stanu faktycznego przez organy Sąd uznał, że prawidłowo zinterpretowano, a następnie zastosowano przepisy prawa w konsekwencji odmawiając ich uchylenia; 2. art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie, co było wynikiem błędnego przyjęcia, że zaskarżone zarządzenie nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy – w sytuacji, gdy z przedstawionych w zarzutach względów jest odwrotnie, ponieważ naruszono cały szereg przepisów prawa; II. prawa materialnego, tj. 1. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, przez błędną wykładnię pojęcia "odpad", a co za tym idzie zaklasyfikowanie nabywanych przez skarżącą części samochodowych jako odpadów w sytuacji, gdy są to pełnowartościowe części pochodzące "z magazynu" co potwierdzają przedłożone faktury ich zakupu oraz oświadczenie sprzedawcy, ponadto części te są jednostkowo zapakowane, nie posiadają cech zużycia, nie są zanieczyszczone żadnymi substancjami niebezpiecznymi, takimi jak płyny, oleje. Nadto, kupowane są po cenie kilka razy wyższej niż cena złomu, wbrew twierdzeniu organu i Sądu I instancji, który pojęcie "część używana" zrównał z kategorią "zużyte i nienadające się do użytkowania" z czym nie sposób się zgodzić; 2. art. 2 pkt 14 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 przez błędną wykładnię zawartego w nim pojęcia, wg którego odbiorca oznacza każdą osobę lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia w sytuacji kiedy rzeczywiste i zamierzone działania skarżącej dotyczące sprowadzonych części zamiennych nie nosiły cech odzysku, bowiem skarżąca sprowadza je jako pełnowartościowe części, zakupione z magazynu podmiotu sprzedającego, które sama wybiera co do zapotrzebowania i asortymentu - tym samym z jej punktu widzenia nabywa ona pełnowartościowe, w niektórych przypadkach nowe części zamienne celem ich dalszej odsprzedaży, a nie dokonania odzysku czy unieszkodliwienia; 3. art. 3 rozporządzenia (WE) 1013/16 przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca naruszyła przepisy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w sytuacji, gdy zgodnie z dyspozycją ww. normy procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej w przepisach podlega przemieszczanie odpadów szczegółowo tam wymienionych, w sytuacji kiedy skarżąca nie nabywa, a co za tym idzie nie sprowadza odpadów, bowiem przedmiotem obrotu prowadzonego przez nią są części używane nie zużyte, podlegające dalszemu gospodarczemu wykorzystaniu zgodnie z ich przeznaczeniem. W oparciu o powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wskazał, że podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i materialnego są w całości niesłuszne. Nadto organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Pismem z dnia 10 maja 2024 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie adwokat M.P. poinformowała, że ustanowiono zarządcę sukcesyjnego zmarłej A.W. w osobie S.W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej określanej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej ma ocena, czy Sąd Wojewódzki prawidłowo zaakceptował stanowisko organu administracji co do zakwalifikowania sprowadzanych i przechowywanych przez skarżącą części samochodowych jako odpadu w rozumieniu przepisów ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21). Tej bowiem kwestii dotyczą zarzuty skarżącej kasacyjnie, zarówno w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego jak i postępowania. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już podnoszono, że jest on przepisem wynikowym, mającym zastosowanie w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 11 października 2018 r., sygn. I OSK 2674/16). Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść wówczas, gdyby Sąd I instancji uznał skargę za zasadną, a pomimo to skargę oddalił. Taka sytuacja jednak nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W badanej sprawie Sąd Wojewódzki stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji nie znalazł podstaw do zastosowania tego przepisu. Odrębną kwestią pozostaje natomiast odmienna od przyjętej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena materiału dowodowego przez skarżącą kasacyjnie. Z samej jednak tylko odmiennej od przyjętej przez Sąd Wojewódzki oceny materiału dowodowego, nie sposób skutecznie wywodzić naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przepisem wynikowym jest również art. 151 p.p.s.a. Znajduje on zastosowanie w sytuacji uznania przez Sąd I instancji, że zaskarżony akt administracyjny nie narusza prawa. Jeżeli skarżący kasacyjnie uznaje, że doszło do jego naruszenia, powinien w powiązaniu z tym przepisem wskazać na naruszenia innych przepisów, które zostały naruszone przez organ lub sąd I instancji oraz wykazać, że ich naruszenie spowodowało też błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a., ze względu na oddalenie skargi. Brak powiązania tego wynikowego przepisu (art. 151 p.p.s.a.) z innymi (konkretnymi) regulacjami z zakresu prawa materialnego czy też prawa procesowego, skutkuje tym, że zarzut taki jest nieskuteczny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można zarzucić Sądowi I instancji, że nie uchylił zarządzenia organu, który zdaniem skarżącej kasacyjnie, błędnie przyjął, w oparciu o ustalone fakty, że nabywane i przechowywane przez skarżącą części samochodowe stanowią odpad. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że skarżąca kasacyjnie sprowadzała z Niemiec do Polski używane części i elementy samochodowe. Części kupowane były w tonach, bez szczegółowej specyfikacji, z ceną za tonę od niemieckiego przedsiębiorcy zajmującego się recyklingiem samochodów, złomowaniem i demontażem pojazdów zakupionych od firm ubezpieczeniowych, handlem częściami, skupem złomu stalowego, metali nieżelaznych i kabli miedzianych. Według skarżącej kasacyjnie, nabywa ona pełnowartościowe części, a nie jak twierdzi organ odpady, w tym odpady niebezpieczne. W odniesieniu do powyższego w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Według utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zakwalifikowanie przedmiotów jako "odpadów" wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia terminu "pozbywać się" (wyrok z 4 lipca 2019 r., Tronex, C-624/17, EU:C:2019:564, pkt 17). W odniesieniu do pojęcia "pozbywać się" należy je interpretować z uwzględnieniem celu dyrektywy 2008/98, którym zgodnie z jej motywem 6, jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzkiego i środowiska. Dla uznania przedmiotu za odpad nie ma znaczenia okoliczność, że dla jego nabywcy może on mieć wartość użytkową i nadaje się do dalszego wykorzystania po poddaniu stosownym operacjom. Pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania. Odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu przez nabywcę, które posiadają dla niego określoną wartość gospodarczą, rynkową i stanowią przedmiot umowy sprzedaży. Dla zakwalifikowania danej substancji lub przedmiotu jako odpadu, nie ma także znaczenia wola lub świadomość nabywcy. Odpadami mogą być także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej (tak NSA w wyroku z 16 października 2019 r., II OSK 2916/17). Jako odpad kwalifikowane są także przedmioty poddawane procesom odzysku. Z niepodważonych ustaleń stanu faktycznego wynika, że skarżąca kasacyjnie oprócz takich części jak np: drzwi, szyby, kanapy, rury wydechowe, pasy przednie, akumulatory, sprężyny, radia, lampy, kierunkowskazy, sprowadzała również części karoserii pojazdów opatrzone numerami VIN. Takie elementy, zgodnie z zakazem wynikającym z art. 66 ust. 4 pkt 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.) w ogóle nie mogą stanowić części zamiennych podlegających dalszej odsprzedaży, ponieważ posiadając cechy identyfikacyjne nie mogą być wykorzystane w dotychczasowy sposób w innych pojazdach. Tym samym prawidłowo organ zakwalifikował je jako odpad o kodzie 16 01 06 (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów) zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923). Odnośnie silników i skrzyni biegów, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, pozbawienie ich olejów, nie wyklucza ich klasyfikacji jako odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 01 21. Są to części używane mogące zawierać pozostałości olejów lub płynów eksploatacyjnych. Podobnie tłumiki układu wydechowego, których ponowne użycie jako części zamiennych jest zabronione, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko (Dz. U z 2005 r. nr 201, poz. 1666). Nie ma możliwości pozyskania, a następnie sprzedaży/zakupu tego rodzaju części używanych w sposób legalny, ponieważ ich odzysk poprzez ponowne użycie nie jest możliwy, co wynika z przepisów ww. rozporządzenia w zw. z art. 66 ust. 4 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że zabrania się stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko. Części te zostały zaklasyfikowane jako odpady o kodzie 16 01 22. Skarżąca kasacyjnie zdaje się pomijać, że w ramach przeprowadzonych czynności kontrolnych ujawniono również odpady złomu żelaznego, metali kolorowych oraz zniszczonej tapicerki zgromadzone na odrębnych pryzmach o objętości kilku metrów sześciennych, które powstały w trakcie przeglądu przywiezionych części. Istniały zatem wszelki przesłanki do uznania ich za produkty, które dotychczasowy posiadacz uznał jako zbędne, zużyte i nienadające się do ponownego wykorzystania. Z przedłożonych faktur VAT wynika, że wszystkie części zostały zakupione w tonach (bez szczegółowej specyfikacji) i w cenie za tonę, nie zostały wycenione odrębnie jako pojedyncze części samochodowe z uwzględnieniem ich stanu technicznego, tak jak to praktykuje się w obrocie gospodarczym częściami samochodowymi. Bez znaczenia jest podnoszony przez skarżącą kasacyjnie fakt, że sprowadzane części samochodowe podlegają dalszym transakcjom handlowym mając określoną wartość użytkową i ekonomiczną. Nie ulega wątpliwości, że również odpady mogą być i są przedmiotem obrotu handlowego i w wielu przypadkach posiadają określoną wartość rynkową, lecz ten fakt nie powoduje, że wraz z zawarciem transakcji handlowej tracą one status odpadu. Organ miał podstawy do uznania, że skarżąca kasacyjnie jest odbiorcą odpadów w postaci mieszaniny używanych części samochodowych o kodzie 16 01 21 i części karoserii samochodowych o kodzie 16 01 06 sprowadzonych z Niemiec do Polski bez dokumentów wymaganych podczas międzynarodowego przemieszczania odpadów, naruszając tym samym art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 poz. 1 z 12 lipca 2006 r. ze zm.). Z uwagi na fakt, że części samochodowe, w tym odpady w ramach których znajdowały się również odpady niebezpieczne zostały zakupione i sprowadzone jako całość, co potwierdzają faktury ich zakupu, to zgodnie z obowiązującą zasadą podlegały one bardziej surowej klasyfikacji i prawidłowo zakwalifikowano je jako niebezpieczne - 16 01 21. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości fakt uznania skarżącej kasacyjnie za odbiorcę odpadów przywiezionych z Niemiec bez wymaganego zezwolenia. Sprowadzanie do Polski odpadów bez wymaganego zezwolenia stanowi nielegalny międzynarodowy obrót odpadami. Przy tym ustawa nie wymaga nawet aby odbiorca odpadów był ich właścicielem. Istotne jest, że jest ich posiadaczem, czyli sprawuje nad nimi kontrolę. Tym samym przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za nieskuteczne. Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.