I SA/Po 242/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł ([...] 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Prezydent Miasta P. wydaną w wyniku powtórnego rozpoznania sprawy decyzją z 27 października 2021 r., nr [...]: 1) ustalił na rzecz M. G. odszkodowanie w wysokości [...] zł za zmniejszenie wartości nieruchomości położonej w P., zapisanej w KW [...] - działki nr [...] z arkusza mapy [...], działki nr [...] z arkusza mapy [...] oraz działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z arkusza mapy [...], (wszystkie z obrębu K. ) i działki nr [...] (z arkusza mapy [...] obrębu J.) ze względu na przebieg linii przesyłowej – sieci gazociągowej [...] P. wysokiego ciśnienia relacji Ś. -P. , wybudowanej na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z 10 maja 1984 r., nr [...]; 2) wskazał, że do zapłaty odszkodowania zobowiązana jest Operator Gazociągów Przesyłowych G. S.A. z siedzibą w W. (dalej w skrócie: "[...] S.A."). Wskazano również, że odszkodowanie podlega wypłacie jednorazowo w terminie czternastu dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Organ pierwszej instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wojewoda postanowieniem z 20 kwietnia 2021 r., nr [...] wyznaczył Starostę P. jako organ właściwy do rozpoznania sprawy dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działki nr [...] i [...] z arkusza mapy [...] obrębu J.. W pozostałym zakresie wniosek M. G. o ustalenie odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości został rozpoznany przez Prezydenta Miasta P.. Ustalono, że Naczelnik Miasta i Gminy S. decyzją z 10 maja 1984 r., nr [...] zezwolił W. Okręgowym Zakładom Gazownictwa w P. na tymczasowe zajęcie m. in. działek nr [...] i [...], leżących w pasie budowy zaprojektowanej linii przesyłowej - sieci gazociągowej [...] P. II wysokiego ciśnienia relacji Ś. -P. . W sentencji decyzji zawarto zapis, że właścicielom zajętych nieruchomości należy się od W. Okręgowych Zakładów Gazownictwa z siedzibą w P. odszkodowanie za wyrządzone szkody, które będzie wypłacone według obowiązujących przepisów i wyceny przez biegłego rzeczoznawcę. Decyzja została wydana na podstawie art. 35 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1974 r. nr 10, poz. 64 – dalej w skrócie: "u.z.t.w.n."). Ustawa ta została uchylona ustawą z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 59). Przepis art. 96 ust. 1 tej ustawy stanowił, że sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną o odszkodowaniu przed dniem wejścia jej w życie, prowadzi się na podstawie jej przepisów z wykorzystaniem zebranego materiału. Ta ustawa utraciła moc obowiązującą 1 stycznia 1998 r. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm. – dalej w skrócie: "u.g.n."). Przepis art. 233 tej ustawy stanowi, że sprawy wszczęte lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów. Zdaniem Prezydenta Miasta P. podjęte w sprawie czynności pozwalają stwierdzić, że nie doszło do ustalenia i wypłaty odszkodowania. Przeprowadzone oględziny wykazały, że przez nieruchomości przebiegają nitki gazociągowe. Organ przeprowadził dowód z opinii biegłego, który ustalił wartość odszkodowania z tytułu zmiany warunków korzystania z nieruchomości w kwocie [...]zł. W ocenie organu pierwszej instancji operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i zasadami. Nadto organ ustalił, że zarządzeniem nr [...] Ministra Górnictwa i Energetyki z 1 sierpnia 1982 r., nr [...] utworzono [...] Górnictwo Naftowe i Gazownictwo, które powstało w wyniku połączenia m.in. Przedsiębiorstwa W. Okręgowe Zakłady Gazownictwa. Następnie P. .. (dalej w skrócie: "P. S.A.") umową z 15 października 2008 r., rep. A Nr [...] zbyło na rzecz [...] G. S.A. segment systemu przesyłowego obejmujący gazociągi [...] i [...] wraz ze wszystkimi odgałęzieniami i stacjami redukcyjno-pomiarowymi zasilanymi z tych gazociągów od węzła K. do stacji P. [...], z wyłączeniem węzła K.. W konsekwencji linia przesyłowa - sieć gazociągowa [...] P. II wysokiego ciśnienia relacji Ś. -P. , wybudowana na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z 10 maja 1984 r., nr [...] stanowi własność G. S.A., która to została zobowiązana do wypłaty odszkodowania. Pismem z 16 listopada 2021 r. G. S.A. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wojewoda decyzją z 11 lutego 2022 r., nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji oraz odmówił ustalenia na rzecz M. G. odszkodowania w wysokości [...] zł za zmniejszenie wartości nieruchomości położonej w P., zapisanej w księdze wieczystej nr [...], oznaczonej jako działka nr [...] z arkusza mapy [...], działka nr [...] z arkusza mapy [...] oraz jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z arkusza mapy [...], wszystkie z obrębu K. i [...] z arkusza mapy [...] obrębu J., ze względu na przebieg linii przesyłowej - sieci gazociągowej [...] P. II wysokiego ciśnienia relacji Ś. -P. , wybudowanej na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z 10 maja 1984 r., nr [...] Zdaniem organu odwoławczego niezbędnym dla określenia następstwa prawnego jest ustalenie, czy wskazaną umową dokonano zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a tym samym czy wnosząca odwołanie posiada przymiot strony w niniejszej sprawie. W ocenie Wojewody zbycie składników majątku wskazanych w umowie z 15 października 2008 r. nie stanowiło zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a tym samym na skarżącą nie rozciąga się odpowiedzialność, o której mowa w art. 554 k.c. W konsekwencji za zasadny uznano zarzut naruszenia art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a."). Zdaniem Wojewody z materiału dowodowego wynika, że strona otrzymała odszkodowanie i z tego powodu nie jest możliwe ustalenie odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości w trybie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. Zdaniem organu odwoławczego wypłacone odszkodowanie obejmowało nie tylko straty w zasiewach, uprawach i plonach. W decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z 10 maja 1984 r., nr [...] zobowiązano W. Okręgowe Zakłady Gazownictwa do wykonania prac w sposób ograniczający szkody na nieruchomościach i ich częściach składowych, a po zakończeniu prac do niezwłocznego przywrócenia nieruchomości zgodnie z jej gospodarczym przeznaczeniem i zapłaty odszkodowania za wyrządzone szkody. Z kolei odszkodowanie za zniszczone uprawy rolne z przyczyny budowy gazociągu i jego konserwacji miało zostać zapłacone według obowiązujących przepisów i wyceny przez biegłego rzeczoznawcę SITR P. z listy Wojewody P. . W ocenie organu odwoławczego w tej sytuacji jedynym racjonalnym działaniem ze strony przedsiębiorstwa przesyłowego byłaby całościowa regulacja zobowiązań wynikających z należnego właścicielowi odszkodowania. W niniejszej sprawie za całościową wypłatą odszkodowania przemawia również fakt, że w protokole szkód został ujęty siedemdziesięcioletni las sosnowy, który trudno zaliczyć do zasiewów, upraw bądź plonów. Nie podzielono zarzutów odwołania co do przedawnienia roszczenia odszkodowawczego. Stwierdzono, że określając datę wymagalności dla roszczenia o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość, należy mieć na uwadze art. 132 ust. 1 i 1a u.g.n., zgodnie z którym zapłata odszkodowania następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu podlega wykonaniu, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b. Natomiast w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. W konsekwencji przedawnieniu podlega wyłącznie wypłata i waloryzacja odszkodowania, które zostało już wcześniej ustalone, nie zaś samo ustalenie odszkodowania, gdyż z woli ustawodawcy następuje to w drodze decyzji administracyjnej. M. G. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 128 i 129 u.g.n. poprzez odmowę ustalenia odszkodowania należnego za ograniczenie prawa własności nieruchomości na mocy decyzji Naczelnika Gminy i Miasta S. z 10 maja 1984 r.; b) art. 128 i art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż na rzecz wnioskodawcy nie może być wypłacone odszkodowanie, albowiem po ukończeniu inwestycji zostało ustalone odszkodowanie obejmujące wartość strat poniesionych na gruncie oraz wartość rekultywacji terenu pomimo, że odszkodowanie za ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości oraz odszkodowanie za szkody w plonach są to dwa odrębne roszczenia, a zatem wypłata jednego z nich nie wyklucza ubiegania się o drugie; c) art. 64 i art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez niezagwarantowanie prawa do odszkodowania w przypadku dokonania wywłaszczenia nieruchomości; 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, iż G. S.A. nie jest stroną niniejszego postępowania, a zatem nie rozciąga się na tą spółkę odpowiedzialność o której mowa w art. 554 k.c.; b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego; c) art. 80 § 1 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów zebranych w niniejszym postępowaniu i przyjęcie, że wnioskodawcy nie ma prawa do ubiegania się o odszkodowanie z tytułu zajęcia części nieruchomości do eksploatacji linii przesyłowej pomimo, że z akt sprawy wynika, że odszkodowanie takie nie było ustalone i wypłacone; d) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i umorzenie niniejszego postępowania, pomimo że wnioskodawcom przysługuje prawo do wypłaty stosownego odszkodowania; e) art. 107 k.p.a. poprzez niewskazanie w decyzji administracji podstaw rozstrzygnięcia odmowy ustalenia stosownego odszkodowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. G. S.A. pismem z 11 maja 2022 r. wniosła o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. P. S.A. pismem z 09 czerwca 2022 r. również wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, którą uchylono decyzję organu pierwszej instancji oraz odmówiono ustalenia na rzecz skarżącego odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości. W ocenie Wojewody w sprawie doszło już do wypłaty na rzecz skarżącego odszkodowania, w związku z tym wniosek jest nieuzasadniony w świetle obowiązującego prawa. Podstawę prawną zapadłych rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu: gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. W orzecznictwie przyjmuje się, że przytoczony przepis stanowi podstawę do przyznania odszkodowania za już dokonane pozbawienie prawa do nieruchomości i tym samym może być on stosowany do spraw zaszłych, w których doszło do pozbawienia prawa do nieruchomości bez ustalonego odszkodowania. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przepis ten niejako "uaktualnia" regulacje prawne, które przewidywały przyznanie odszkodowania za odjętą nieruchomość, a do wydania aktu o odszkodowaniu nie doszło [tak: wyrok NSA z 24 lutego 2022 r., I OSK 820/21]. Uchwała NSA z 22 lutego 2021 r., I OPS 1/20 potwierdziła ugruntowane już w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że art. 129 ust. 5 u.g.n. znajduje zastosowanie do stanów faktycznych sprzed wejścia w życie tej ustawy i to nie tylko w sytuacji całkowitego pozbawienia praw do nieruchomości na skutek wywłaszczenia, lecz również w wypadku ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W jej uzasadnieniu wyraźnie zaznaczono, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n, tak samo jak zezwolenie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 u.z.t.w.n., stanowią jeden ze sposobów wywłaszczenia, a zatem art. 35 ust. 1 u.z.t.w.n. jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów tej ustawy regulujących wywłaszczenie, jako odjęcie prawa własności. W orzecznictwie wskazuje się, że aby skutecznie odmówić zastosowania art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., organ administracji powinien wykazać wszelkimi dostępnymi dowodami, że odszkodowanie z tytułu pozbawienia praw do nieruchomości zostało faktycznie ustalone. W sytuacji jednak, kiedy z uwagi na znaczny upływ czasu nie wszystkie fakty są możliwe do odtworzenia w kontekście wydania w przeszłości decyzji odszkodowawczej, ocena zaistnienia przesłanek materialnych musi być dokonywana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, jednak prawidłowo zebranego i ocenionego, zgodnie z postanowieniami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. [por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 519/21]. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w drugim ze wskazanych ostatnio przepisów rozumowanie organu, w wyniku którego ustala on istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki, wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy stwierdził prawidłowo, że odszkodowanie, o jakim mowa w art. 36 ust. 1 z 1958 r. nie ograniczało się wyłącznie do strat w zasiewach, uprawach i plonach, a wyodrębnienie dokonane w ust. 2 podyktowane było zamiarem oddzielnego uregulowania kwestii ustalenia odszkodowania i przedawnienia wyłącznie tej kategorii szkód. Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji ustalającą odszkodowanie na rzecz M. G. za zmniejszenie wartości nieruchomości, uznając, że odszkodowanie zostało wypłacone. Wojewoda stwierdził, że w decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z 10 maja 1984 r. organ zobowiązał W. Okręgowe Zakłady Gazownictwa do wykonania prac w sposób ograniczający szkody na nieruchomościach i ich częściach składowych, a po zakończeniu prac do niezwłocznego przywrócenia nieruchomości zgodnie z jej gospodarczym przeznaczeniem i zapłaty odszkodowania za wyrządzone szkody. Odszkodowanie miało być wypłacone według obowiązujących przepisów i wyceny przez biegłego rzeczoznawcę. To dowodzi zdaniem organu, że wypłacono "całościową wypłatę odszkodowania". Organ zaznacza przy tym, że wypłata obejmowała szkody w lesie sosnowym, który nie zalicza się do zasiewów, upraw i plonów. W ocenie Sądu wydanie zaskarżonej decyzji nie zostało poprzedzone wystarczająco wnikliwym rozpatrzeniem całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a uzasadnienie nie wyjaśnia dostatecznie, z jakich powodów uznano, że odszkodowanie uwzględnia również zmniejszenie wartości nieruchomości, bądź też że inwestycja przeprowadzona przez nieruchomości skarżącego nie spowodowała zmniejszenia wartości nieruchomości. Należy zauważyć, że w decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z 10 maja 1984 r., nr [...] wskazano m. in., że odszkodowanie za zniszczone uprawy rolne z przyczyny budowy gazociągu i jego konserwacji miało zostać zapłacone według obowiązujących przepisów i wyceny przez biegłego rzeczoznawcę SITR P. z listy Wojewody P. Na tej podstawie nie można w ocenie Sądu wyciągnąć wniosku, że odszkodowanie obejmowało wszelkie straty skarżącego również obniżenie wartości nieruchomości. Takie sformułowanie może świadczyć również, że wycena biegłego dotyczy wyłącznie zniszczonych upraw rolnych. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma z 14 stycznia 1986 r., nr [...] wynika, że na rzecz M. G. polecono dokonać wypłaty odszkodowania w kwocie [...]zł. Ze znajdującego się w aktach sprawy oszacowania z 10 listopada 1985 r. wynika, że na wskazaną kwotę składała się: równowartość zniszczonego żyta, owsa, równowartość kosztów rekultywacji, równowartość zniszczenia lasu sosnowego, ziemniaków, buraków pastewnych. Okoliczność, że przy wycenie uwzględniono zniszczenia lasu sosnowego, nie dowodzi, że odszkodowanie zostało w pełni wypłacone, za wszelkie straty. W ocenie Sądu organ nie przeanalizował wyceny szkody i wysokości wypłaconego odszkodowania, nie wyjaśnił, dlaczego biegły, dokonując określenia należności za rekultywację, za podstawę jego obliczenia przyjął powierzchnię 270 m2, dlaczego przyjęto stawkę [...] zł, czy stawka ta stanowiła równowartość za zmniejszenie wartości 1m2 gruntu, czy też równowartość kosztów związanych z przywróceniem zniszczonej warstwie gruntu jej pierwotnych właściwości. Organ odwoławczy bez przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego stwierdził, że z uwagi na wcześniejsze ustalenie i wypłatę odszkodowania, w niniejszej sprawie nie jest możliwe ustalenie odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości w trybie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. W związku z powyższym za uzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia art. 77 § 1 i 80 § 1 kpa. Organ odwoławczy, uchylając korzystną dla strony wnioskującej decyzję, powinien w sposób wyczerpujący uzasadnić swoją ocenę materiału dowodowego, skoro wyciągnął zupełnie odmienne wnioski z zebranych dowodów niż organ I instancji. Organ I instancji, oceniając zebrany materiał dowodowy, uwzględnił wniosek M. G., uznając, że wypłacone odszkodowanie nie obejmowało zmniejszenie wartości nieruchomości. Wojewoda zaś uznał, na podstawie tego samego materiału dowodowego, że wypłacone odszkodowanie obejmowało wszelkie straty właściciela gruntu. Zdaniem Sądu Wojewoda w żaden sposób nie odniósł się do zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście wysokości wypłaconego odszkodowania i jego zakresu. Organ nie odniósł się zatem do zasadniczego problemu sprawy. Kwestia bowiem wypłaty odszkodowania była od początku w sprawie bezsporna. Sporne było, w jakim zakresie odszkodowanie było wypłacone. W uzasadnieniu organ nie wskazał okoliczności, które potwierdzałyby stanowisko, że odszkodowanie wypłacone M. G. obejmowało również zmniejszenie wartości nieruchomości. W związku z powyższym w ocenie Sądu organ w zaskarżonej decyzji naruszył art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie bowiem powinno zawierać w świetle powołanych przepisów wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie faktyczne powinno być w największym stopniu zindywidualizowane, jednoznaczne co do rozstrzygnięcia i wyczerpująco wyjaśnione stanowisko organu. Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien dokonać analizy zebranego materiału dowodowego, przede wszystkim decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z 20 maja 1984 r. nr [...] co do zakresu odszkodowania oraz analizy wysokości wypłaconego odszkodowania. Przyjęcie, że na rzecz skarżącego dokonano wypłaty całości odszkodowania obejmującego również straty wynikłe ze zmniejszenia wartości nieruchomości wymaga wykazania, że kwota wskazano w oszacowaniu z 10 listopada 1085 r. obejmowała tego rodzaju straty. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanego ostatnio aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie [...]zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).