II GZ 502/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S., D. S. i M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5159/22 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi J. S., D. S. i M. Z. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 5159/22, odrzucił skargę J. S., D. S. i M. Z. (skarżący) na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (organ) z dnia 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 złotych. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 13 lutego 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru PESEL każdego ze skarżących oraz ich adresów korespondencyjnych, nadesłanie oryginału bądź uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, dokumentów wykazujących interes prawny skarżących do zaskarżenia decyzji BFG i trzech odpisów skargi - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone osobiście pełnomocnikowi 28 lutego 2024 r.(k. 21 akt sadowych). Braki skargi w postaci wskazania numerów PESEL skarżących, ich adresów korespondencyjnych, pełnomocnictw procesowych i dokumentów wykazujący interes prawny, zostały uzupełnione przy piśmie z 7 marca 2024 r., nadanym tego dnia w placówce operatora wyznaczonego Błonie (data stempla pocztowego). W kopercie znajdowały się również niepodpisane w jakiejkolwiek formie wydruki komputerowe skargi opatrzone adnotacją "Odpis". Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd Wojewódzki stwierdził, że w myśl art. art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. WSA wskazał, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że brak podpisu na odpisie pisma powoduje, że egzemplarz ten nie jest zgodny co do treści z podpisanym własnoręcznie oryginałem pisma procesowego i tym samym nie stanowi odpisu w rozumieniu art. 47 p.p.s.a. Złożenie własnoręcznego podpisu na odpisie pisma procesowego nie jest wymagane tylko wtedy, jeżeli na odpisie odwzorowany jest własnoręczny podpis (np. gdy odpis jest fotokopią oryginału pisma zawierającego ten podpis). W sytuacji natomiast, gdy na odpisie brak jest odwzorowanego własnoręcznego podpisu (np. gdy jest to wydruk komputerowy), podpis ten musi zostać złożony własnoręcznie na odpisie, bowiem jest jedynym sposobem na umieszczenie tego elementu pisma procesowego na odpisie, co pozwoli zapewnić zgodność jego treści z oryginałem. Własnoręcznego podpisu, czy to złożonego na egzemplarzu odpisu, czy też powielonego z oryginału, nie zastępuje zamieszczenie w stosownym miejscu odpisu w formie wydruku komputerowego jedynie oznaczenia z imienia i nazwiska osoby, która ten podpis na oryginale złożyła, ani opatrzenie odpisu samą pieczątką tej osoby. Sąd Wojewódzki uznał, że nadesłanych przez pełnomocnika skarżących wydruków komputerowych skargi - które nie zostały w jakikolwiek sposób uwierzytelnione - nie można uznać za odpisy skargi. Tym samym pełnomocnik skarżących nie uzupełnił braków formalnych skargi, do uzupełnienia których został wezwany. Skarżący wnieśli zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie, żądając jego uchylenia oraz rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia tj.: - art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 31 oraz w zw. z art. 47 § 1 i 2 w zw. z art. 49 § 1-3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo, że brak z powodu którego skarga została odrzucona nie dotyczył przedmiotu zarządzenia Sądu do jego uzupełnienia a tym samym nie można stwierdzić by brak ten nie był uzupełniony a Sąd na skutek wniesienia pisma nie wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braku przez złożenie podpisu, i błędnym przyjęciu, że w ogóle brak podpisu na odpisie pisma stanowi brak formalny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało oddaleniu. Odnosząc się do zasadniczych zarzutów zażalenia oraz spornej kwestii interpretacji pojęcia odpisu pisma procesowego, o którym mowa w art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a., oraz oceny, czy strona skarżąca zrealizowała w sposób skuteczny wezwanie do przedłożenia trzech odpisów skargi w przedmiotowej sprawie, należy sięgnąć do poglądu wyrażonego w postanowieniu NSA z dnia 14 czerwca 2024 r. , sygn. akt II GZ 256/24. W powyższym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny analizując dotychczasowe orzecznictwo sądowe na tle problematyki wymogów formalnych odpisu pisma procesowego (np. skargi) w postępowaniu przed sądem administracyjnym, stwierdził, ze odpis pisma procesowego to kolejny jego egzemplarz, który jest zgodny z oryginałem, przy czym nie ma znaczenia, czy jest to kopia maszynowa, kserokopia czy wydruk komputerowy. Wnoszone odpisy pisma procesowego powinny jednak wiernie oddawać treść oryginału, gdyż tylko wtedy są rzeczywiście odpisami. Dokumentu nieodzwierciedlającego wiernie treści pisma procesowego nie można uznać za odpis, nawet jeśli strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik procesowy poświadczyli jego zgodność z oryginałem pismem procesowym. Dodatkowo NSA stwierdził, że skoro zgodnie z art. 47 § 2 p.p.s.a. odpisami "mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej", to de lege lata odpisami oryginału danego dokumentu, sporządzonymi w formach fotokopii (kserokopii) lub wydruków z programu poczty elektronicznej, mogą być tylko odpisy uwierzytelnione. W tym stanie rzeczy jako miarodajne należy więc uznać orzecznictwo tych składów orzeczniczych Naczelnego Sądu Administracyjnego, które uwzględniają – bardzo istotne w procesach wykładni regulacji prawnoprocesowych – kryterium jednoznaczności językowej, zasadnie wskazując, że treść art. 47 § 2 p.p.s.a. nie może być odczytywana w oderwaniu od sformułowanego tam jasnego wymogu uwierzytelnienia odpisów (zob. np. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2022 r., II GZ 167/22, LEX nr 3396037; postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2016 r., I GZ 605/16; postanowienie NSA z dnia 29 października 2015 r., I FZ 327/15; postanowienie NSA z dnia 13 maja 2016 r., II GZ 442/16; postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2016 r., II GZ 1010/15). Dokonując zestawienia powyższych uwag ze stanem faktycznym będącym podstawą wydania zaskarżonego postanowienia, trzeba dostrzec, że załączone do pisma przewodniego pełnomocnika procesowego stron skarżących z dnia 7 marca 2024 r. wydruki komputerowe skargi pozbawione odzwierciedlenia w ich treści złożonego na oryginale skargi podpisu pełnomocnika nie mogły być uznane za odpisy w rozumieniu art. 47 § 1 p.p.s.a., natomiast nie zachodziła w ich przypadku konieczność dokonania uwierzytelnienia, albowiem ten wymóg, zgodnie z art. 47 § 2 p.p.s.a., został powiązany jedynie z fotokopiami i wydrukami poczty elektronicznej. Mając na względzie powyższe ustalenia i wnioski oraz uznając, że stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie było prawidłowe, a zatem brak formalny złożonej skargi w postaci nieprzedłożenia ich odpisów nie został uzupełniony w wymaganym terminie, co uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i art. 47 §1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.