II SAB/Wr 403/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi O. sp. z o.o. [...] sp. k. z siedzibą w S. na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski w sposób przewlekły prowadził postępowanie odwoławcze; II. stwierdza, że przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w postępowaniu odwoławczym nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do wydania aktu albo do dokonania czynności; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z 6 grudnia 2022 r. nr 3216/2022 Starosta Powiatu Wrocławskiego (dalej: Starosta, organ I instancji), działając na podstawie art. 28 ust. 1a, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) – dalej: p.b. oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) – dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 30 maja 2022 r., zatwierdził przedłożony projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi O. Sp. z o.o. [...] sp. k. (dalej: strona skarżąca, inwestor), pozwolenia na budowę, obejmującą kompleks dwóch hal magazynowych oraz dwóch budynków biurowo-socjalnych z miejscami parkingowymi, drogami wewnętrznymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb B., gmina K. wraz z drogą dojazdową na części działek nr [...] i nr [...] obręb P., gmina K.(1). Od tej decyzji odrębne odwołania wnieśli Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad oraz Gmina K.(1). Organ odwoławczy otrzymał powyższe odwołania wraz z aktami sprawy w dniu 3 stycznia 2023 r. Inwestor pismem z dnia 23 stycznia 2024 r. wniósł odpowiedź na wystosowane odwołania. Wojewoda Dolnośląski zawiadomieniem z dnia 30 stycznia 2023 r. poinformował strony postępowania o konieczności wnikliwego przeanalizowania zgromadzonego materiału dowodowego i wyznaczył przewidywany termin rozpatrzenia odwołań na dzień 28 kwietnia 2023 r. Termin ten następnie został przez organ przedłużony do 31 lipca 2023 r. pismem z dnia 25 kwietnia 2023 r. W dniu 10 maja 2023 r. Inwestor wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) ponaglenie na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia opisanych odwołań. Organ II instancji, pismem z dnia 18 maja 2023 r. przekazał GINB ponaglenie wraz z kserokopiami akt sprawy niezbędnymi do rozpatrzenia ponaglenia. Odnosząc się do kwestii terminu załatwienia sprawy wskazał na potrzebę rozpatrzenia odwołania w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, stanowiących naczelne zasady postępowania administracyjnego, jak również na liczbę spraw załatwianych przez organ. Odnośnie zarzucanej mu bezczynności, jako przyczynę, wymienił braki kadrowe, które negatywne wpływają na terminowe funkcjonowanie w przedmiocie dochowania ustawowych terminów – zgodnie z twierdzeniem organu, Oddział Orzecznictwa Wydziału Infrastruktury organu, odpowiedzialny za prowadzenie spraw z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej, składa się tylko z 65% przewidzianej obsady kadrowej. Postanowieniem z 26 maja 2023 r. GINB nie stwierdził bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w załatwieniu sprawy, stwierdził natomiast przewlekłość organu w prowadzeniu postępowania , uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ wyższego stopnia wyznaczył Wojewodzie Dolnośląskiemu termin na załatwienie sprawy do 26 czerwca 2023 r. W uzasadnieniu wydanego postanowienia GINB wskazał, że stwierdzona przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego, z uwagi na okres procedowania w niniejszej sprawie odwoławczej, wynoszący ponad 4 miesiące, jak również wyjaśnienia organu II instancji, zawarte w piśmie z dnia 18 maja 2023 r., nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. W dalszym toku sprawy, organ II instancji zawiadomieniem z dnia 9 sierpnia 2023 r. poinformował o kolejnym przedłużeniu terminu rozpatrzenia odwołań i wyznaczył przewidywany dzień załatwienia sprawy na 8 września 2023 r. Pismem z dnia 30 sierpnia 2023 r. (data wpływu do organu – 4 września 2023 r.) inwestor wywiódł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie rozpatrzenia opisanych od opisanej na wstępie decyzji Starosty. Zarzucił w niej organowi naruszenie art. 35 § 3 w zw. z art. 12 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak wydania rozstrzygnięcia na skutek złożonego odwołania Gminy K.(1) oraz odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w ustawowym terminie. Mając na uwadze tak sformułowany zarzut, autor skargi wniósł o: 1) zobowiązanie Wojewody Dolnośląskiego do rozpatrzenia odwołania Gminy K.(1) i odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniesionych w sprawie w terminie 7 dni od dnia wydania przez Sąd wyroku w przedmiotowej sprawie; 2) stwierdzenie, że przewlekłość organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł; 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając wywiedzioną skargę inwestor podnióśł, że ustawowy termin do rozpoznania odwołania, zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a., wynosi miesiąc, natomiast sprawa rozpatrywana jest przez organ od stycznia 2023 roku. Zdaniem strony skarżącej, Wojewoda Dolnośląski nie podał ani nie wyjaśnił przyczyn zwłoki, powołując się w zawiadomieniu na problemy kadrowe oraz informację o konieczności wnikliwego przeanalizowania zgromadzonego materiału dowodowego, przy czym nie jest konieczne prowadzenie skomplikowanego postępowania wyjaśniającego. Według inwestora, z tak ogólnych stwierdzeń nie wynika, jakie czynności muszą zostać podjęte i dlaczego termin postępowania wyjaśniającego został kilkukrotnie przesunięty. Ponadto wskazano, że z rozmów telefonicznych prowadzonych w organie wynika, że przyczyną opieszałości jest zbyt mała ilość pracowników, przy czym, zgodnie z przywołanym przez stronę orzecznictwem, nie jest to okoliczność uzasadniająca bezczynność organu. Zdaniem strony skarżącej, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie. W skardze wskazano również, że argumenty, na które powołuje się organ, są niezmienne od wielu lat, a stan przewlekłości w rozpoznawaniu spraw odwoławczych szkodzi skarżącej Spółce, która nie może zrealizować projektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe w tego rodzaju sprawach przyczyny opieszałego procedowania, przejawiające się w ilości spraw procedowanych przez organ, w tym konieczności załatwiania ich według kolejności wpływu. W dalszym toku postępowania administracyjnego, po wniesieniu skargi do organu, Wojewoda Dolnośląski podejmował dalsze czynności, tj. ponownie wydłużył zawiadomieniem z 8 września 2023 r. termin do rozpatrzenia odwołań w sprawie oraz wyznaczył do załatwienia sprawy dzień 9 października 2023 r. oraz wydał w przedmiotowej sprawie decyzje – z dnia 4 października 2023 r., znak sprawy IF-O.7840.303.2023.MS, umarzającą postępowanie odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, z uwagi na brak statusu strony postępowania odwołującego się w sprawie oraz z dnia 4 października 2023 r., znak sprawy IF-O.7840.1.12.2023.MS, uchylającą przedmiotową decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym przedmiotem sądowej kontroli - w odniesieniu do tego typu skarg – nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu. Podkreślić w tym miejscu należy, że w sprawach, w których przedmiotem badania sądu administracyjnego jest bezczynność i przewlekłość organu, sąd kontroluje jedynie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego rozpatrzył wniosek strony oraz czy postępowanie cechowała przewlekłość. Sposób załatwienia tego wniosku, a zatem jego uwzględnienie, bądź odmowa uwzględnienia, nie jest przedmiotem oceny sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność/przewlekłość. W tym przypadku chodzi bowiem o formalną kontrolę, czy w terminie określonym ustawą organ wydał akt lub podjął czynność, zasadniczo bez badania materialnoprawnych aspektów tych aktów lub/i czynności. Ze względu na wyżej wskazany przedmiot skargi, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że przedmiotem kontroli sądowej jest przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Dolnośląskiego postępowania zainicjowanego odwołaniami od decyzji organu I instancji z dnia 6 grudnia 2022 r. Równocześnie podkreślenia wymaga, że przedmiotowa skarga poprzedzona została ponagleniem z dnia 10 maja 2023 r., tym samym spełniony został warunek formalny wniesienia skargi wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a. Przewlekłość postępowania administracyjnego została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Z przepisu tego artykułu wynika, że "przewlekłość" wystąpi wówczas, gdy "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy". W orzecznictwie wypracowano stanowisko, że przewlekle prowadzi postępowanie organ, który działa w sposób nieefektywny podejmując czynności pozorne, powodujące, że formalnie nie jest bezczynny, ale takie, które wykraczają ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Oznacza to również opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Stąd przewlekłość ma miejsce wówczas, gdy organowi można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w przewidzianym prawem terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 349/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Gd 26/21 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/Op 21/19 oraz powołane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – dostępne w CBOSA). Oceniając działanie organów w tym kontekście uwzględnić trzeba, że zobowiązane są one do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Terminy do załatwienia sprawy administracyjnej określone w k.p.a. mogą być modyfikowane przez przepisy szczególne, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Niewątpliwie jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m.in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Treść obowiązku płynącego z powyższego przepisu oznacza zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych opóźnień. W myśl art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 k.p.a. przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). W realiach sprawy okolicznością bezsporną pozostaje, że zastosowanie miał termin o którym mowa art. 35 § 3 k.p.a. in fine, a więc termin miesiąca. Niewątpliwie w dacie przekazania do Wojewody odwołań wraz z aktami sprawy, co miało miejsce 3 stycznia 2023 r., organ ten powinien niezwłocznie podjąć czynności procesowe zmierzające do ich rozpatrzenia. Z tego obowiązku Wojewoda się jednak nie wywiązał. Pierwszą czynność w sprawie odwoławczej organ podjął dopiero 30 stycznia 2023 r., zawiadamiając strony o ustaleniu terminu jej załatwienia na dzień 28 kwietnia 2023 r. Do dnia złożenia skargi, termin ten następnie był dwukrotnie przedłużany i żadnego z nich organ nie dotrzymał. Analiza podejmowanych czynności oraz ich dat wskazuje, że wykonywano je w dużych odstępach czasu a cała aktywność organu zasadniczo sprowadza się do czynności informacyjnych – głównie o kolejnym przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Biorąc pod uwagę przyczyny które miały uzasadniać kilkukrotne przedłużenie terminu, stwierdzić można, że działanie Wojewody w istocie pozorowało prowadzenie postępowania. Także po wyznaczeniu przez organ wyższego stopnia dodatkowego terminu załatwienia sprawy (do dnia 26 czerwca 2023 r.) Wojewoda nadal przewlekle prowadził postępowanie, ignorując dodatkowy termin wyznaczony przez wyznaczony przez organ wyższego stopnia. Dopiero fakt wniesienia skargi zmobilizował Wojewodę do zakończenia postępowania i wydania w dniu 4 października 2023 r. decyzji. Zdaniem Sądu opieszałej postawy organu w niniejszej sprawie w żaden sposób nie można tłumaczyć powoływaniem się na potrzebę rozpatrzenia odwołań w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej. Usprawiedliwieniem nie są również braki kadrowe. Rzeczą organu jest bowiem takie zorganizowanie pracy, aby sprawy były załatwiane na bieżąco. Organ w niniejszej sprawie nie tylko przekroczył terminy wskazane w ustawie do rozpoznania odwołania, ale również zignorował termin wyznaczony na podstawie art. 37 § 6 pkt 2 lit.a k.p.a. Wobec powyższego należy stwierdzić, że wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzając przewlekłość lub bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy przewlekłość lub bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości uznaniu sądu orzekającego, a uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy i opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności czy przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie, rażące naruszenie prawa musi posiadać dodatkowe cechy w stosunku do "normalnego" naruszenia prawa i wyraźnie odróżniać się wśród innych naruszeń prawa stanowiąc przypadek wyjątkowy na ich tle (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 495/21, dostępne w CBOSA). Jest to więc stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Chodzi o sytuację, w której bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności znaczącego przekroczenia terminów załatwienia sprawy administracyjnej oraz zbyt długiego okresu prowadzenia sprawy nie mającego uzasadnienia w stopniu jej skomplikowania i konieczności prowadzenia skomplikowanego postępowania dowodowego. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez ustawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym a przez to i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie uznania go za przekroczenie znaczące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 2546/19, dostępne w CBOSA). Odnosząc powyższe do ustaleń kontrolowanej sprawy wskazać należy, że niewątpliwie doszło do przekroczenia terminu wyznaczonego dla załatwienia sprawy odwoławczej ale, w świetle przywołanego orzecznictwa, nie miało ono charakteru rażącego. Postępowanie odwoławcze do dnia wniesienia skargi (a następnie wydania decyzji) toczyło się od ośmiu miesięcy. Nie doszło zatem do kilkunastokrotnego przekroczenia terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a. Nie bez znaczenia dla oceny charakteru stwierdzonej przewlekłości pozostaje również fakt, że organ zakończył postępowanie poprzez wydanie decyzji, zatem cel skargi został osiągnięty. W związku z powyższym, Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. Z opisanych wyżej względó bezprzedmiotowe jest zobowiązywanie organu do wydania w określonym terminie decyzji (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Postępowanie administracyjne w sprawie zostało bowiem zakończone. Jak wynika z akt administracyjnych, organ dnia 4 października 2023 r. wydał decyzję (nr IF-O.7840.1.303.2023.MS) którą umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, a po rozpatrzeniu odwołania Gminy K.(1) wydał decyzję, którą uchylił decyzję organu I instancji w całości oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wobec powyższego, zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd umorzył w tej części postępowanie (pkt III sentencji wyroku). W ocenie Sądu niekwalifikowany charakter stwierdzonej w kontrolowanej sprawie przewlekłości nie przemawiał za zasadnością przyznania na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej. Dlatego też skarga w tym zakresie została oddalona (pkt IV sentencji wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).