III SAB/Wr 149/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 21 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. reprezentowana przez przedstawicieli ustawowych I. S., V. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem z 22 lutego 2023 r. M. S. reprezentowana przez przedstawicieli ustawowych I. S., V. S. (dalej jako: "strona skarżąca") wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z 5 kwietnia 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do przedłożenia wniesienia ponaglenia pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz do sprecyzowania w terminie 7 dni czy skarga dotyczy bezczynności w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, gdyż w skardze podano, że skarga dotyczy bezczynności w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt stały, a z odpowiedzi na skargę i z akt administracyjnych wynika, iż wniosek dotyczył zezwolenia na pobyt czasowy małoletniej – pod rygorem przyjęcia, że skarga dotyczy bezczynności w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismo zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej 7 kwietnia 2023 r. Pismem z 5 maja 2023 r. (data wpływu do organu 11 maja 2023 r.) pełnomocnik strony skarżącej uzupełnił żądany brak skargi oraz jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu pisma, pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że zaniechanie uzupełnienia braków formalnych skargi wynikało z faktu nieprawidłowego podpięcia rzeczonego wezwania sądu do innego pisma procesowego datowanego i otrzymanego w tym samym dniu – tj. 7 kwietnia 2023 r., bowiem w tym samym dniu pełnomocnik odebrał tożsame wezwanie dotyczące innej strony postępowania – matki strony skarżącej. Z uwagi na ogromny natłok pracy w kancelarii, oba pisma zostały omyłkowo złączone ze sobą, wskutek czego uzupełnione zostały jedynie braki formalne dotyczące matki skarżącej. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że 5 maja 2023 r. uzyskał informację od pracownika Sądu, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. W dniu 5 maja 2023 r. strona skarżąca przedłożyła ponaglenie wraz z potwierdzeniem jego nadania, a także wskazała, że skarga dotyczy bezczynności w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Postanowieniem z 28 lipca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wskazane orzeczenie nie zostało zaskarżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym tj. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powyższych rozważań wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca w zakreślonym przez Sąd terminie tj. do 14 kwietnia 2023 r. nie wykazała, że przed wniesieniem skargi do Sądu złożyła ponaglenie w sprawie. Brak formalny skargi został uzupełniony przez stronę skarżącą pismem z 5 maja 2023 r. (data wpływu do Sądu 11 maja 2023 r. ) tj. po terminie. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 postanowił odrzucić skargę. O zwrocie wpisu Sąd postanowił zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.