I FZ 220/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2673/23, o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2673/23, w sprawie ze skargi P.Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 września 2023 r., nr 1401-IOV-4.4103.67.2023.PJ, w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2018 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 16 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2673/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę kasacyjną P.Z. (dalej "strona" lub "skarżący") od wyroku tego sądu z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2673/23, wydanego w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 27 września 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2018 r. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowa skarga kasacyjna została wniesiona bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego (data wpływu 2 lipca 2024 r.), który zarządzeniem z 3 lipca 2024 r. przekazał ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (data wpływu 9 lipca 2024 r.), co skutkowało uznaniem, że skarga kasacyjna została wniesiona przez stronę z uchybieniem terminu. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 83 § 3 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy nie uchybił on terminowi do wniesienia skargi. W rezultacie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że pismo skarżącego zawierające skargę kasacyjną przez pomyłkę zostało wysłane bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednak nadano je z zachowaniem ustawowego terminu. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawie o sygnaturze akt II GSK 937/13. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, przez co należało je oddalić. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie zaś do art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2673/23, został doręczony pełnomocnikowi skarżącego wraz z uzasadnieniem 31 maja 2024 r. (k. 112), a prawidłowość tego doręczenia nie jest obecnie kwestionowana. Termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał zatem 30 czerwca 2024 r. Wprawdzie, jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca skargę kasacyjną strony od ww. orzeczenia została nadana w placówce pocztowej P. 28 czerwca 2024 r., jednakże jako adresata na kopercie wskazano Naczelny Sąd Administracyjny, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (k. 122). Okoliczności te są przy tym bezsporne. Sporne jest jedynie ich znaczenie z punktu widzenia terminowości wniesienia przedmiotowej skargi kasacyjnej. Wskazać zatem należy na utrwalony już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, który sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela, że w sytuacji wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, datą wniesienia skargi kasacyjnej jest data jej przekazania przez Naczelny Sąd Administracyjny do sądu właściwego. Zatem skargę kasacyjną wniesioną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd ten powinien przekazać do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżone orzeczenie, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt I FZ 286/21, z 20 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 199/19; z 13 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3234/15; z 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 119/16; z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1613/15; z 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 707/15; z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 59/15; z 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 810/14; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Analogiczne stanowisko, z tym że na gruncie zachowania terminu do wniesienia skargi, wyraził Naczelny Sąd Administracyjny również w przywołanym w zażaleniu postanowieniu z 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 937/13 (CBOSA). Jak zatem wynika z akt sprawy, skarga kasacyjna strony wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego 2 lipca 2024 r. (k. 114), a więc już po upływie terminu do jej wniesienia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2024 r. przedmiotowa skarga kasacyjna została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie celem nadania sprawie dalszego biegu przy piśmie z 8 lipca 2024 r. i wpłynęła do tego sądu 9 lipca 2024 r. (k. 113). W świetle przedstawionych okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznaje stanowisko sądu pierwszej instancji, że skarga kasacyjna strony była spóźniona, a tym samym podlegała odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Odnosząc się zaś do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia, wskazującej — jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej —omyłkę pisarską, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadne wskazać, że co do zasady powody uchybienia terminu procesowego (w tym terminu do wniesienia skargi kasacyjnej) podlegają badaniu przy ocenie zasadności przesłanek do przywrócenia uchybionego terminu, co nie stanowi jednakże przedmiotu niniejszego postępowania. Wskazana argumentacja skarżącego pozostała zatem poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.