I GSK 1445/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 265/24 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 lutego 2024 nr SKO.4131.7.2024 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty z tytułu przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z 4 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 265/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej zwany: WSA lub sądem pierwszej instancji), działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.), oddalił skargę A. S. (dalej zwanej: skarżącą) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 27 lutego 2024 r. w przedmiocie określenia kwoty i nakazania obowiązku zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy. W skardze kasacyjnej skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca ponowiła argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był już rozpatrywany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który postanowieniem z 3 lipca 2024 r. odmówił skarżącej zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA uznał, że wniosek nie został przez skarżącą dostatecznie uzasadniony. W szczególności nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie poparła swych twierdzeń odpowiednimi dokumentami czy wyliczeniami, przedstawiającymi jej obecną sytuację finansową. Wyjaśnienia skarżącej sprowadziły się wówczas jedynie do lakonicznych stwierdzeń, że wykonanie decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej oraz konieczności zwolnienia zatrudnionych pracowników. Przechodząc do oceny wniosku skarżącej zawartego w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że stosownie do treści art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez skarżącego ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w obecnie ocenianym wniosku argumenty strony nie uzasadniają zmiany prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji z 3 lipca 2024 r. Nie można bowiem przyjąć, że uprawdopodabniają one w sposób należyty wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie wskazała żadnych nowych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również w zasadzie nie przedstawiła żadnych argumentów na poparcie tezy o negatywnych skutkach odmowy wstrzymania wykonania decyzji, ograniczając się do powtórzenia treści pierwotnego wniosku. W obu wnioskach argumentacja skarżącej sprowadzała się do stwierdzenia przez skarżącą, że w konsekwencji wykonania decyzji utraci płynność finansową przedsiębiorstwa co najprawdopodobniej doprowadzi do bankructwa, a zatem też rozwiązania stosunku pracy ze wszystkimi zatrudnionymi pracownikami. Dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący ogólnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (vide: J. P. Tarno /w:/ J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 4 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.