II GZ 457/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 853/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 marca 2023 r. nr SKO.RD/4120/134/2023 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 4 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 853/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej zwany "WSA" lub "Sądem pierwszej instancji") odmówił M. K. (dalej zwanemu "skarżącym") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia WSA wskazał, że skarżący wniósł do WSA skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 15 marca 2023 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do przeprowadzania badań technicznych pojazdów. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że co prawda skarżący powołał się na przesłankę mogącą uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, niemniej jednak jako okoliczność uzasadniającą wskazał jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi go prawa wykonywania zawodu. Nie wskazał w jaki sposób uniemożliwienie mu wykonywania zawodu diagnosty wpłynie na jego sytuację w kontekście przesłanek wstrzymania tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wskazał czy wykonywanie pracy diagnosty jest jego jedynym zajęciem zarobkowym i źródłem dochodu. Nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację dochodową i majątkową. WSA uznał, że pozbawienie skarżącego uprawnień diagnosty spowoduje w jego przypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienie, poprzez orzeczenie o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji. Wniósł ponadto, na zasadzie art. 196 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej zwanej "p.p.s.a.") o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, do czasu rozstrzygnięcia zaskarżonego orzeczenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. przez błędną wykładnię i niezastosowanie, skutkujące odmową wstrzymania zaskarżonej decyzji SKO, w sytuacji, gdy odmowa jej wstrzymania, spowoduje powstanie po stronie skarżącego znacznej szkody, oraz nieodwracalnych skutków. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że okolicznością notoryjną jest fakt, iż pozbawienie pracownika prawa wykonywania zawodu, pozbawia go możliwości uzyskania środków niezbędnych do egzystencji. Skarżący podał ponadto, że jest osobą w wieku przedemerytalnym, i w takiej sytuacji, pozbawienie go możliwości wykonywania pracy w zawodzie, który dotychczas wykonywał pozbawi go źródło dochodu. Zaznaczył, że w wieku przedemerytalnym pracownik może podejmować zatrudnienie w oparciu o wcześniej uzyskane wykształcenie i przygotowanie zawodowe, lub też wykonywać inne prace, najczęściej o charakterze fizycznym. W przypadku skarżącego, pozbawienie go możliwości wykonywania pracy diagnosty, wykluczy go z rynku pracy, jest on bowiem osobą po przebytym urazie, która została zakwalifikowana do zabiegu polegającym na wszczepieniu endoprotezy biodra. Taki stan zdrowia, uniemożliwia wykonywanie jakichkolwiek prac o charakterze fizycznym. Jako dowód skarżący załączył dokumentacja medyczną. Skarżący wskazał także, że jego żona, z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, przebywa aktualnie na wypowiedzeniu, i w perspektywie kilku miesięcy, straci możliwość zatrudnienia. Skutki więc pozbawienia możliwości zarobkowania przez skarżącego, dotkną nie tylko jego, ale również współmałżonka. W treści zażalenia zaznaczył, że jako dowód załącza kopię wypowiedzenia, której jednak brak w aktach sprawy. Dodał, że wraz nim oraz jego małżonką, zamieszkuje jej brat (62 lata), chorujący na zaawansowaną chorobę nowotworową krtani. Zaznaczył, że wraz z małżonką są jego jedyną rodziną. W związku z tym pozbawienie go możliwości zarobkowania, w powiązaniu z utratą zatrudnienia przez małżonkę, w znacznym stopniu ograniczy lub wręcz uniemożliwi możliwość leczenia, związanego z kosztownymi przyjazdami do szpitala onkologicznego w Krakowie, w celu pobierania świadczeń z zakresu radio i chemioterapii. Na potwierdzenie powyższych twierdzeń załączył dokumentację medyczną. W związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej postanowienia, do czasu rozstrzygnięcia zaskarżonego orzeczenia na zasadzie art. 196 p.p.s.a., WSA postanowieniem z 4 października 2023 r. wstrzymał wykonanie postanowienia z 4 sierpnia 2023 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien odnosić się do konkretnych (realnych) zdarzeń (okoliczności, które mogą wystąpić w przyszłości) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Strona powinna w tym celu należycie uzasadnić złożony wniosek, tj. poprzeć go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i aktualnych dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, objęte kontrolą postanowienie Sądu pierwszej instancji o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem i nie podważa go argumentacja zażalenia. Przede wszystkim zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że strona nie uprawdopodobniła, że nieudzielenie jej ochrony tymczasowej może pociągnąć za sobą skutki, w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania po jej stronie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wykazał swojej sytuacji finansowej oraz pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym członków rodziny (żony oraz jej brata) ani nie przedłożył żadnych dokumentów na poparcie zgłoszonych twierdzeń, a zatem dokonanie ustalenia, jaki konkretnie wpływ mogłoby wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji na skarżącego (tj. czy wykonanie decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki i/lub znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.), okazało się niemożliwe. Oznacza to, że pozytywna ocena, gołosłownego w istocie wniosku, była wykluczona. Zażalenie, wskazujące na pozbawienie skarżącego w wieku przedemerytalnym źródła dochodu poprzez uniemożliwienie wykonywania pracy w zawodzie diagnosty, jak też niczym niepoparte twierdzenia dotyczące przebywania żony skarżącego na wypowiedzeniu oraz zamieszkiwania wspólnie z nimi chorego brata żony, nie pozwala na podważenie prawidłowej oceny Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Trudno bowiem uznać aby wskazane w zażaleniu nieudokumentowane okoliczności, stanowiły uprawdopodobnienie wystąpienia w sprawie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego sytuację majątkową oraz wspólnie z nim zamieszkujących domowników. Z nadesłanych dokumentów nie wynika również aby szwagier skarżącego zamieszkiwał wspólnie z nim oraz jego żoną i posiadał taki sam jak oni adres zamieszkania. W związku z powyższym skarżący tak we wniosku, jak i w zażaleniu nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, w ocenie NSA, zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony, zaś argumenty zmierzające do wykazania, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do wrócenia skutki, nie podważyły prawidłowej oceny Sądu pierwszej instancji. Należy też podkreślić, że postępowanie administracyjne w sprawie pozbawienia skarżącego uprawnień diagnosty zostało wszczęte przez Starostę Wadowickiego, który otrzymał z Sądu Rejonowego w T. odpis wyroku z 21 maja 2011 r. sygn. akt [...], z którego wynikało, że skarżący został uznany za winnego poświadczenia nieprawdy polegającego na dokonaniu niezgodnego ze stanem faktycznym wpisu w dowodzie rejestracyjnym i wystawieniu zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Okoliczności, w jakich doszło do pozbawienia skarżącego uprawnień do wykonywania zawodu tj. w związku z popełnieniem przestępstwa, nie pozostają bez wpływu na ocenę zasadności wstrzymania wykonania decyzji w tej sprawie. Prawdopodobne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody po stronie skarżącego na skutek wykonania zaskarżonej decyzji jest niewspółmierne z rozmiarem szkody i skutków mogących powstać w związku z popełnionym przestępstwem fałszowania danych technicznych kontrolowanych przez skarżącego pojazdów (por. postanowienie NSA z 19 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1460/12). Na marginesie NSA zauważa, że postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.