VI SA/Wa 4989/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu A. K. kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE A. K. (dalej: "skarżący", "strona"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec Getin Noble Banku S.A. z siedzibą w Warszawie, umorzeniu instrumentów kapitałowych, zastosowaniu instrumentu przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej oraz ustanowieniu administratora banku, podjętą uchwałą nr 346/DRP/2022 Zarządu BFG z 29 września 2022 r. Skarga została podpisana przez zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego, a do skargi załączono kserokopię pełnomocnictwa z 5 października 2022 r. udzielonego mu przez skarżącego (k. 15). W wykonaniu zarządzenia z 1 marca 2024 r., pismem z 4 marca 2024 r. (k. 26), pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie: oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego prawidłowo uwierzytelnionego odpisu, do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi lub Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz trzech odpisów skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 8 marca 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 28). W dniu 12 marca 2024 r. pełnomocnik skarżącego nadał na poczcie pismo, do którego załączył kserokopię pierwszej strony pełnomocnictwa (k. 30) oraz 3 odpisy skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). Wymogi formalne skargi określa przepis art. 57 oraz 46 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, warunki te zaś określa art. 46 tej ustawy. W myśl art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W myśl bowiem art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Na mocy art. 46 § 3 p.p.s.a. brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przypadku skargi. Pozwala to na konwalidację stwierdzonego braku, przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Skutkiem nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie takiego braku formalnego skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest jej odrzucenie. Sąd zwraca uwagę, że przywołany wcześniej art. 37 § 1 p.p.s.a. nie zawiera szczególnych wymagań co do sposobu uwierzytelniania pełnomocnictwa lub innych dokumentów przez wymienionych w nim pełnomocników. Takie wymogi wynikają natomiast z przepisów ustaw dotyczących korporacji zawodowych zrzeszających tych pełnomocników (w tym przypadku art. 6 § 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radach prawnych, t.j. Dz. U. 2024 poz. 499). Zgodnie z tym przepisem: "Radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia (...)". W niniejszej sprawie do skargi została załączona kserokopia pełnomocnictwa, która na drugiej stronie zawiera podpis mocodawcy. Z uwagi na to, że kserokopia nie została uwierzytelniona, sąd uznał że w sprawie występują braki formalne skargi. W związku z tym pełnomocnik strony został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi (nadesłania oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego prawidłowo uwierzytelnionego odpisu, do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi lub Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz nadesłania trzech odpisów skargi ). Wezwanie zawierało również pouczenie o konsekwencjach procesowych ich nieuzupełnienia. Wezwanie doręczono na adres kancelarii pełnomocnika w dniu 8 marca 2024 r., zatem ostatnim dniem na uzupełnienie braków formalnych skargi był 15 marca 2024 r. W odpowiedzi, pełnomocnik strony w dniu 12 marca 2024 r. nadał do sądu pismo, do którego załączył kserokopię pierwszej strony pełnomocnictwa z 5 października 2022 r. (k. 30), które jest identycznej treści jak to załączone do skargi, oraz 3 odpisy skargi. Nadesłane pełnomocnictwo nie zawiera drugiej strony z podpisem mocodawcy oraz informacją o uwierzytelnieniu odpisu tego pełnomocnictwa. Takiego pełnomocnictwa sąd nie może uznać za prawidłowe. Konkludując, pełnomocnik uzupełnił tylko jeden z dwóch braków formalnych skargi (tj. nadesłanie 3 odpisów skargi). By braki formalne skargi sąd mógł uznać za uzupełnione prawidłowo, to każdy jednostkowy brak formalny musiałby być uzupełniony prawidłowo. Tego w niniejszej sprawie jednak nie zrobiono. Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, czyniąc to na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych skarżącemu w pkt 2 sentencji, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Dlatego orzekł, jak w sentencji.