II OSK 2131/24

SENTENCJA Dnia 19 listopada 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 717/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. Z. na pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 stycznia 2024 r. w przedmiocie ponaglenia postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z 29 maja 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 717/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), skargę R. Z. "na Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nieprzekazania Ministrowi Rozwoju i Technologii ponaglenia z 19 grudnia 2023 r. na bezczynność GINB oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpatrzenia pisma z 6 października 2023 r. dotyczącego wycofania z obiegu prawnego decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 października 2009 r. znak: [...] w sprawie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w I. przy ul. [...]". Skarżąca w skardze kasacyjnej od tego postanowienia zarzuciła naruszenie, po pierwsze, art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące odrzuceniem skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania wniosku skarżącej z 6 października 2023 r. o wycofanie z obiegu prawnego decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 października 2009 r., nr [...], po drugie, art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące odrzuceniem skargi jako nienależącej do właściwości sądu administracyjnego. W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że "skarga dotyczyła jedynie nieprzekazania Ministrowi Rozwoju i Technologii ponaglenia skarżącej z 19 grudnia 2023 r. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania wniosku skarżącej z 06.10.2023 r.", w sytuacji, gdy skarżąca złożyła również skargę na "bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania (...) wniosku z 06.10.2023 r.". W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. W ocenie NSA, nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia na skutek wniesionej przez skarżącą skargi kasacyjnej bowiem Sąd pierwszej instancji wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie odrzucił skargi na "nieprzekazanie Ministrowi Rozwoju i Technologii ponaglenia skarżącej z 19 grudnia 2023 r. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania wniosku skarżącej z 06.10.2023 r.", jak również skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosku skarżącej z 6 października 2023 r. W istocie, mimo że Sąd pierwszej instancji tego wyraźnie nie napisał, to odrzucił skargę na pismo z 8 stycznia 2024 r., którym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - też tego wyraźnie nie podając - na podstawie art. 37 § 5 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), rozpoznał ponaglenie skarżącej z 19 grudnia 2023 r. w sprawie rozpoznania wniosku skarżącej z 6 października 2023 r., informując ją, że to ponaglenie jest niezasadne oraz że nie zostanie ono przekazane Ministrowi Rozwoju i Technologii, gdyż ten Minister nie jest organem wyższego stopnia w odniesieniu do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Takie postanowienie o odrzuceniu skargi nie narusza prawa, gdyż rzeczywiście na tak określone działanie organu administracji, w świetle art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., nie służy skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisami prawa (art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2b p.p.s.a.) ponaglenie jest czynnością niezbędną przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym takie skargi można wnieść niezależnie od tego, czy i jak ponaglenie zostało rozpoznane. W związku z tym ustawodawca zasadnie nie przewiduje możliwości odrębnego zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia o rozpoznaniu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 6 k.p.a., innej formy załatwienia ponaglenia, gdy zachodzi przypadek wskazany w art. 37 § 5 i § 8 k.p.a., czy też swego rodzaju bezczynności, gdy organ administracji, do którego skierowano ponaglenie, w ogóle na nie nie odpowiada. Ustawodawca bowiem zakłada, że zasadniczym środkiem zwalczania bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania jest skarga do sądu administracyjnego. Powtórzyć należy, że jak wyraźnie wynika z art. 53 § 2b p.p.s.a. do wniesieniem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wystarczające jest uprzednie wniesienie ponaglenia. Zatem, skoro skarżąca wniosła już ponaglenie w związku z – jak twierdzi – niezałatwieniem przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jej wniosku z 6 października 2023 r. w terminie, to obecnie jest uprawniona do wniesienia w tej sprawie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o czym zresztą została pouczona w piśmie z 8 stycznia 2024 r. Fakt ten potwierdza zasadność przyjętej wykładni przepisów prawa bowiem oznacza to, że skarżąca nie jest pozbawiona możliwości przedstawienia sądowi administracyjnemu tych wszystkich zarzutów, które formułuje w związku ze sposobem postępowania Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z jej wnioskiem z 6 października 2023 r. Zarzuty te może bowiem przedstawić w skardze na bezczynność tego organu lub przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania w sprawie wniosku skarżącej z 6 października 2023 r. Obie podstawy kasacyjne nie są zatem zasadne, co powoduje, że skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, gdyż, jak stanowi o tym art. 182 § 1 p.p.s.a., NSA może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie.