I SA/Wa 497/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), sędzia WSA Łukasz Trochym, po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania Prezydenta [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] , orzekającą o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2014 r., nr [...], z [...] stycznia 2014 r., w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył Prezydent [...]. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] czerwca 1977 r., nr [...], Naczelnik Dzielnicy [...] odjął Z. D. za odszkodowaniem, własność [...] działek, o powierzchni ogólnej [...] ha [...] arów [...] m2, położonych w [...] przy ul. [...] 4 i [...]. Wniosek o zwrot części wywłaszczonej powyższą decyzją nieruchomości, położonej w [...] w rejonie ulic [...] i [...], oznaczonej hip. jako działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] , złożyli następcy prawni Z. D.. Decyzją częściową z [...] stycznia 2014 r., nr [...], Starosta [...] orzekł w pkt I o zwrocie nieruchomości położonej w [...] w rejonie ulic [...] i [...], stanowiącej projektowaną działkę nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha (dawna działka nr [...] oraz części dawnych działek nr [...],[...],[...] i [...]), która powstała w wyniku podziału działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o ogólnej powierzchni [...] ha, w pkt II zobowiązał beneficjentów decyzji do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania, w pkt III uznał, ze wierzytelność [...] podlega zabezpieczeniu polegającym na ustanowieniu na przedmiotowej nieruchomości hipoteki na rzecz tego podmiotu, zaś w pkt IV orzekł o odmowie zwrotu części projektowanej działki nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha (dawne działki nr [...] i [...] oraz części dawnych działek nr [...] i [...]). Wnioskiem z [...] kwietnia 2014 r. Prezydent [...] wystąpił o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2014 r. w części dotyczącej zwrotu nieruchomości stanowiącej projektowana działkę nr [...] o pow. [...] m2. Postanowieniem z [...] lipca 2014 r., nr [...], Starosta [...] wznowił przedmiotowe postępowanie. Decyzją z [...] marca 2015 r., nr [...], Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji Starosty z [...] stycznia 2014 r. w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...]. Decyzją z [...] czerwca 2015 r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty z [...] marca 2015 r., orzekł o uchyleniu decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2014 r. w części dotyczącej orzeczenia o zwrocie nieruchomości położonej w [...] w rejonie ulic [...] i [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] oraz orzekł o odmowie zwrotu powyższej nieruchomości. Wyrokiem z 4 grudnia 2015 r., sygn. akt. IV SA/Wa 2269/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. Decyzją z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] z [...] marca 2015 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Starosta [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z [...] stycznia 2014 r. w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Prezydent [...]. Decyzją z [...] grudnia 2019 r. Wojewoda [...] utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 145a kpa stanowiącego podstawę wniosku Prezydenta o wznowienie postępowania. Zdaniem organu, wznowienie postępowania na tej podstawie wymaga zakończenia sprawy decyzją ostateczną wydaną na podstawie aktu uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP. Wojewoda podniósł, że w rozpoznawanej sprawie jest to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11. Ponadto, podanie o wznowienie postępowania musi być wniesione w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie wyroku Trybunału. Po analizie zebranej w sprawie dokumentacji i powyższego wyroku TK Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie nie ma podstaw do uchylenia decyzji z [...] stycznia 2014 r. na podstawie art. 145a kpa. Organ podniósł, że zgodnie z sentencją wyroku Trybunału z 13 marca 2014 r. zwrotowi na rzecz byłych właścicieli nie podlegają te nieruchomości, na których cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany przed dniem złożenia wniosku o ich zwrot, niezależnie od tego, czy realizacja inwestycji nastąpiła po upływie 10 lat od chwili wywłaszczenia. W ocenie Wojewody, słusznie uznał Starosta, że przedmiotowy wyrok nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie. Organ wskazał bowiem, że na części nieruchomości, przejętej na podstawie decyzji z [...] czerwca 1977 r. pod budowę osiedla mieszkaniowego [...], odpowiadającej działce ewidencyjnej nr [...], cel wywłaszczenia nie został zrealizowany we wskazanych w wyroku Trybunału terminach. Na przedmiotowym terenie nie wybudowano budynku nr [...], przeznaczonego pod handel i usługi, ujętego w planie realizacyjnym osiedla [...] - jako zadanie [...]. Nie zrealizowano również, zgodnie z zatwierdzonym planem realizacyjnym osiedla [...], terenów zieleni i ciągów pieszych, a także nie urządzono terenu sportu. Organ podniósł, że badając realizację celu wywłaszczenia na spornej działce, zgodnie z wytycznymi wyroku WSA w Warszawie, organ pierwszej instancji pozyskał pismo [...] Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" z [...] listopada 2016 r. Z dokumentu tego wynika, że " grunt stanowiący przedmiot postępowania jest do dnia dzisiejszego obsługiwany przez Spółdzielnię, tj. koszony przez firmę zewnętrzną, grabiony, sprzątany z zalegających śmieci, odśnieżane zimą ciągi komunikacyjne, a w okresie letnim wykorzystywany był jako boisko do gry w piłkę nożną z uwagi na zainstalowane 2 bramki". W ocenie organu wojewódzkiego, trafnie uznał Starosta, że zarówno z ww. pisma, jak też załączonych dokumentów nie wynika, czy na dzień złożenia wniosku o zwrot, zieleń znajdująca się na spornym terenie była celowo zachowana i pielęgnowana, czy ciągi piesze były utwardzone oraz kto ustawił bramki do gry w piłkę i czy odbyło się to za zgodą Miasta. Wojewoda podzielił również ocenę Starosty, że bramki, o których mowa w ww. piśmie Spółdzielni, pojawiły się dopiero na zdjęciu lotniczym wykonanym w 1995 r., a więc po złożeniu przez Z. D. wniosku o zwrot nieruchomości, jak też po roku 1983, w którym według oświadczenia Spółdzielni zakończona została realizacja [...] [...]. Organ dodał, że jeżeli chodzi o ciągi piesze, które widoczne są na zdjęciu lotniczym wykonanym w 1987 r., to prawidłowa jest ocena Starosty, że ich powstanie było działaniem jedynie chwilowym. Nadal bowiem na tym terenie zamierzano realizować pierwotne zadanie [...] tj. budowę pawilonu handlowo-usługowego w osiedlu [...]. Powyższe potwierdza, w ocenie Wojewody, decyzja Wydziału Architektury Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] kwietnia 1989 r., nr [...], o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. Wojewoda wskazał również, że w toku postępowania nie odnaleziono dokumentów dotyczących charakteru zieleni na działce [...] (por. pismo Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...] z [...] maja 2017 r.). Brak jest również dokumentów związanych z powstaniem ciągów pieszych na przedmiotowym gruncie i boiska do gry w piłkę oraz ustawienia dwóch bramek (por. pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z [...] kwietnia 2017 r.). Z zebranej dokumentacji wynika zatem, w ocenie organu odwoławczego, że Prezydent [...] będący wnioskodawcą wznowienia i byłym właścicielem nieruchomości, a także Spółdzielnia, która zrealizowała inwestycję w postaci budowy osiedla, nie dysponują dokumentami potwierdzającymi, że na przedmiotowym gruncie powstały - w sposób planowany - elementy osiedla mieszkaniowego przed dniem złożenia wniosku o zwrot. Z kolei z protokołu z oględzin nieruchomości, które odbyły się [...] maja 1998 r. wynika, że sporny teren nie był wykorzystany pod budowę osiedla i jest porośnięty trawą. Wobec powyższego, organ wojewódzki uznał za prawidłową ocenę Starosty, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego 13 marca 2014 r. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Cel wywłaszczenia nie został bowiem na spornym terenie zrealizowany. W konsekwencji, prawidłowo Starosta odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2014 r. w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] wniósł Prezydent [...], zarzucając tej decyzji: I. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. art. 6 k.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt 5 kpa poprzez nierozpatrzenie przez Wojewodę odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], 2) art. 107 § 1 pkt 4 i 3 kpa poprzez brak wskazania przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji, 3) art. 7 i 8 kpa poprzez nierozpatrzenie sprawy przez Wojewodę [...] w sposób wszechstronny i wyczerpujący, 4) art. 80 kpa poprzez błędne przyjęcie, że pomimo upływu terminu, o którym mowa w art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami realizacja celu użyteczności publicznej uzasadniającego wywłaszczenie nie została zakończona, 5) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego wadliwe zastosowanie i błędne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, pomimo jej wadliwości. II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji kiedy cel wywłaszczenia został zrealizowany, 2) art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, że przesłanki zwrotu nieruchomości w niniejszej sprawie zostały spełnione, z uwagi na to, że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna dla realizacji celu wywłaszczenia, 3) art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne zastosowanie wobec niewłaściwego ustalenia, że w sprawie zaistniała przesłanka zwrotu nieruchomości, ponieważ stała się zbędna wobec realizacji celu określonego w decyzji o wywłaszczeniu, podczas gdy w niniejszej sprawie jest bezsporne, że cel określony w decyzji wywłaszczeniowej z 14 czerwca 1977r., tj. budowa osiedla mieszkaniowego, został zrealizowany. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także rozważenie zasadności uchylenia utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z [...] listopada 2020 r. uczestniczka postępowania J. B. wniosła o oddalenie skargi przedstawiając swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Wojewody [...], która organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2014 r., nr [...], w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha. Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2014 r., nr [...], na podstawie art. 145a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej zwanej "k.p.a. - w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organy obu instancji uznały, że wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia nie mogła w niniejszej sprawie prowadzić do uchylenia decyzji ostatecznej. Z powyższą oceną nie zgodził się skarżący podnosząc, po pierwsze, że zaskarżonym rozstrzygnięciem, powołującym się na decyzję z [...] maja 2018 r., nr [...], nie rozpatrzono jego odwołania od decyzji z [...] sierpnia 2017 r., nr [...]. Po drugie, w ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie cel wywłaszczenia został zrealizowany przed dniem złożenia wniosku o zwrot nieruchomości. To zaś, zgodnie z sentencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., uniemożliwia orzeczenie o zwrocie nieruchomości. Po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty za niezasadne. W pierwszej kolejności odnieść się trzeba do dalej idącego zarzutu nierozpatrzenia odwołania wniesionego od decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2017 r., nr [...]. W sprawie nie budzi sporu, że zarówno w sentencji zaskarżonej decyzji, jak i w jej uzasadnieniu, Wojewoda powołał inną decyzję niż decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2017 r., nr [...]. Jednocześnie jednak, zarówno w sentencji zaskarżonej decyzji, jak w jej uzasadnieniu Wojewoda opisał decyzję organu pierwszej instancji jako "orzekającą o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...].01.2014 r., znak: [...], w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha". Co więcej, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda poczynił w nim rozważania dotyczące sprawy uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2014 r., nr [...], w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha. Zatem, zawarty w zaskarżonym rozstrzygnięciu, jak też jego uzasadnieniu, opis stanu faktycznego i prawnego decyzji organu pierwszej instancji nie budzi jakichkolwiek wątpliwości co do istoty i charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, to jest tego, że przedmiotem orzekania w sprawie odwoławczej było badanie zasadności uchylenia przez organ pierwszej instancji, po wznowieniu postępowania, ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha. Ponadto, z zebranej dokumentacji nie wynika aby w dacie wydania zaskarżonej decyzji istniała jakakolwiek inna decyzja orzekająca o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2014 r., nr [...], w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha. Z podanych wyżej przyczyn Sąd uznał za niezasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 2 k.p.a., art. 6 k.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., a także art. 107 § 1 pkt 3 i 4 k.p.a. Ponadto, zebrany materiał dowodowy nie pozwala zaakceptować stanowiska skarżącego, że na spornej nieruchomości został zrealizowany cel wywłaszczenia przed dniem złożenia wniosku o zwrot. W konsekwencji, za prawidłową uznać trzeba ocenę organów, że podana przez skarżącego podstawa wznowienia tj. art. 145a § 1 k.p.a., w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, nie mogła prowadzić do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2014 r. Przypomnieć trzeba, że w powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej zwanej "u.g.n.", w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed [...] maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed [...] września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust.1 Konstytucji RP. Trybunał uznał zatem, że zwrotowi na rzecz byłych właścicieli nie podlegają te nieruchomości, na których cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany przed dniem złożenia wniosku o ich zwrot, niezależnie od tego, czy realizacja inwestycji nastąpiła po upływie dziesięciu lat od chwili wywłaszczenia. Jeśli zaś w dniu złożenia wniosku o zwrot cel wywłaszczenia jeszcze nie został zrealizowany, byli właściciele tych nieruchomości oraz ich spadkobiercy zachowują ustawowe uprawnienie do żądania zwrotu, które im przysługiwało przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z 2003 r. W takich sytuacjach Trybunał nie stwierdził naruszenia art. 2 Konstytucji RP, ani konieczności ochrony zasady samodzielności jednostek samorządu terytorialnego (art. 165 ust. 1 Konstytucji RP). Zasadnicze zatem znaczenie z punktu widzenia wskazanej wyżej podstawy wznowienia postępowania ma ustalenie, czy na datę złożenia wniosku o zwrot, cel nabycia wywłaszczeniowego na spornej nieruchomości został zrealizowany, nawet jeśli okres ten znacznie wykraczałby poza okres dziesięciu lat wskazany w art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. W niniejszej sprawie nie budzi sporu, że w decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] czerwca 1977 r. jako cel wywłaszczenia wskazano budowę osiedla mieszkaniowego "[...]", zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji Nr nr [...] z [...] lipca 1972 r. Cel ten, ujęty ogólnie, został uszczegółowiony w planie realizacyjnym ogólnym zagospodarowania terenu osiedla [...] w [...], zatwierdzonym decyzją Urzędu Miasta Wydział Urbanistyki i Architektury nr [...] z [...] grudnia 1978 r. Analiza ww. planu realizacyjnego potwierdza, że nieruchomość stanowiąca obecnie działkę ewidencyjną nr [...] została w nim przeznaczona pod teren sportu, ciągi piesze oraz na posadowienie części budynku Nr [...]. Ponadto, plan zamienny zatwierdzony decyzją z [...] czerwca 1979 r. potwierdza to przeznaczenie, dodając w niektórych miejscach zieleń osiedlową. Z akt sprawy wynika, że w celu ustalenia czy wskazany w powyższych dokumentach cel wywłaszczenia został zrealizowany, także w dłuższym przeciągu czasu wynikającym z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., organy, uwzględniając również wytyczne zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 4 grudnia 2015 r., pozyskały obszerny materiał dowodowy w postaci, między innymi, pism instytucji państwowych i samorządowych, opracowań geodezyjnych, wizji lokalnej z [...] lipca 1991 r., oględzin z [...] maja 1998 r., [...] maja 2001 r. i [...] maja 2006 r. oraz zdjęć lotniczych przedmiotowej nieruchomości. Po szczegółowej analizie powyższych dokumentów Sąd podzielił ocenę organów, że na spornej nieruchomości cel wywłaszczenia nie został zrealizowany także w dłuższym przeciągu czasu wynikającym z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r. Powyższe potwierdza w szczególności notatka z wizji lokalnej z [...] lipca 1991 r., z której wynika, że teren przedmiotowej nieruchomości jest zajęty częściowo pod nieformalne ogródki działkowe - częściowo niezagospodarowany, a także protokół z oględzin w terenie z [...] maja 1998 r., w którym wskazano, że jest to teren niezagospodarowany, porośnięty trawą, chaszczami i starymi drzewami owocowymi, na części tego terenu istnieją dzikie ogródki użytkowane przez mieszkańców pobliskich domów. W sprawie nie wykazano zatem, aby na spornym gruncie powstały, w sposób planowany, elementy osiedla mieszkaniowego przed dniem złożenia wniosku o zwrot. Przeciwnie, zebrany materiał dowodowy, w tym powołane wyżej oględziny z [...] maja 1998 r., jednoznacznie potwierdza, że przedmiotowy teren nie był wykorzystywany pod budowę osiedla i jest porośnięty trawą. W wyroku z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1622/14 (publ. w bazie: www.nsa.orzeczenia.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził trafny pogląd, że: "Co prawda zgodnie z utrwalonym od wielu lat na gruncie podobnych spraw orzecznictwem sądów administracyjnych należy jednoznacznie stwierdzić, że w ramach celu wywłaszczenia nieruchomości na budowę osiedla mieszkaniowego mieści się także realizacja infrastruktury tego osiedla w postaci budynków handlowych, usługowych oraz urządzeń towarzyszących, jak ciągi komunikacyjne, parkingi, boiska i inne urządzenia, ciągi piesze, tereny zielone, sieci ciepłownicze, kanalizacyjne itp.; osiedle mieszkaniowe obejmuje bowiem nie tylko domy mieszkalne, lecz również jego infrastrukturę i urządzenia służące jego mieszkańcom (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2010r., sygn. akt I OSK 1537/09, publ. LEX nr 745074, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Po 648/07, publ. LEX nr 365373, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1324/06, publ. LEX nr 383797), to jednak realizację takiej infrastruktury trzeba jednoznacznie wykazać. Osiedle mieszkaniowe jest pewnym swego rodzaju mikroorganizmem urbanizacyjnym, który rządzi się swoistymi zasadami, nakierowanymi przede wszystkim na zaspokojenie potrzeb bytowych jego mieszkańców. Wszak ta szeroko rozumiana infrastruktura winna być przynajmniej w minimalny sposób uporządkowana. Tak więc przykładowo trudno jest utożsamiać pojęcie zieleni ogólnomiejskiej z terenem porośniętym trawą, samosiejkami, zajętym resztkami stawu czy ogrodzenia, chyba że chodzi o teren swobodnie zagospodarowany, z zielenią dziko rosnącą, ale winno to nastąpić w ramach pewnej widocznej koncepcji." Wobec powyższego, za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. oraz art. 136 ust. 3 u.g.n. Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 80 i 138 § 1 pkt 1 kpa. Analiza akt sprawy potwierdza, że została ona wnikliwie i szczegółowo wyjaśniona, a swoje ustalenia organy orzekające przedstawiły w sposób logiczny i wyczerpujący, z podaniem podstawy prawnej, w prawidłowo uzasadnionych decyzjach. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).