I FSK 1769/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Artur Mudrecki (spr.), Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 108/19 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 5 grudnia 2018 r. nr 0601-IOV-2.4103.98.2018.8 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Lu 108/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. P. (dalej: Strona lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 5 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan sprawy 2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z dnia 29 sierpnia 2018 r., zmienił Stronie rozliczenie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. oraz określił kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) z faktur wystawionych przez Stronę w okresie od stycznia do czerwca i od sierpnia do grudnia 2013 r. Naczelnik US stwierdził, że Strona, prowadząc działalność rolniczą polegającą na prowadzeniu upraw rolnych połączonych z chowem i hodowlą trzody chlewnej (posiadająca gospodarstwo rolne, zarejestrowana z dniem 28 września 2012 r. jako podatnik VAT, składający miesięczne deklaracje VAT-7): 1) nie ewidencjonowała całości zdarzeń gospodarczych, zaniżając przez to podstawę opodatkowania i należny podatek od towarów i usług; 2) obniżyła podatek należny o podatek naliczony z faktur nie dotyczących zdarzeń gospodarczych prowadzonego przez nią gospodarstwa rolnego; 3) wystawiła na rzecz córki A. P. i wprowadziła do obrotu prawnego faktury VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji dostaw trzody chlewnej, co spowodowało określenie podlegającej wpłacie kwoty podatku do zapłaty. 2.2. W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2.2.1. Organ odwoławczy, analizując całość sprzedaży dokonanej przez Skarżącą w 2013 r. dokonał porównania danych na temat wielkości sprzedaży świń, zawartych w księdze rejestracji świń oraz w fakturach VAT dokumentujących sprzedaż w wymienionym okresie, zestawiając następnie te dane z informacjami uzyskanymi z Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] o kształtowaniu się ilości trzody chlewnej w gospodarstwie rolnym Skarżącej. W wyniku porównania tych danych stwierdził rozbieżności pomiędzy poszczególnymi ewidencjami. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że wielkość sprzedaży prosiąt realizowanej przez Skarżącą na rzecz jej córki została skonfrontowana z dokumentami przedstawionymi przez A. P., która to jako rolnik ryczałtowy dokonywała sprzedaży trzody chlewnej na rzecz tych samych odbiorców co Skarżąca, tj. na rzecz S. S.A oraz na rzecz A. M. Przy czym A. P. w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. nie nabywała pasz, probiotyków, ani usług weterynaryjnych z przeznaczeniem do chowu trzody chlewnej, nie zatrudniała też pracowników. Swoją działalność rolniczą prowadziła w budynkach inwentarskich Skarżącej, w oparciu o tytuł prawny do tych budynków w postaci zawartej ze Skarżącą 1 listopada 2012 r. bezpłatnej umowy użyczenia, mająca za przedmiot budynek inwentarski. Z kolei na podstawie danych zawartych w wyciągach z rachunku bieżącego rolników indywidualnych Skarżącej organ ustalił, że na ten rachunek wpływały płatności od ARiMR, zwroty VAT, zwroty akcyzy, transze kredytu w 2013 r. oraz wszystkie płatności z tytułu sprzedaży trzody chlewnej. Inny rachunek bankowy Skarżącej zasilany był zaś cyklicznie wpływami z rachunków bankowych należących do A. P. - w 2013 r. kwoty wpłat wynosiły łącznie kwotę 1.049.050 zł, natomiast jako tytuły tych wpłat wskazywano: zasilenie konta, wypłata zobowiązania, wpłata zaliczki na prosiaka. Wobec ustalonych okoliczności organ odwoławczy uznał za zasadne odstąpienie od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż w jego ocenie dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami w postaci rachunków bankowych pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania bez konieczności jej ustalania w wartościach przybliżonych do rzeczywistych. Kwota wpłat dokonanych przez A. P. na obydwa rachunki bankowe Skarżącej wyniosła w 2013 r. 1.664.261,20 zł. Na tej podstawie organy podatkowe ustaliły, że łączna wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży tuczników brutto w 2013 r. wyniosła 1.664.261,20 zł w tym 123.278,60 zł VAT (według stawki 8% w myśl art. 41 ust. 2 i art. 146a pkt 2 ustawy o VAT). Organ odwoławczy skonstatował, że nie wykazując w ewidencjach sprzedaży VAT i deklaracjach podatkowych VAT-7 za okres I-XII 2013 r. obrotu ze sprzedaży tuczników w łącznej kwocie netto 1.540.982,60 zł i należnego podatku wg 8% stawki VAT w łącznej wysokości 123.278.60 zł, Skarżąca naruszyła art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1 i art. 29 ust. 1 oraz art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że Skarżąca w 2013 r. wystawiła na rzecz A. P. i wprowadziła do obrotu faktury dotyczące sprzedaży prosiąt, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i z tego tytułu na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, określona została wobec Skarżącej wysokość wyszczególnionego w tych fakturach podatku do zapłat. 2.2.2. Z kolei zawyżenie podatku naliczonego dotyczyło w szczególności faktur VAT wystawionych przez T. spółka z o.o. z tytułu nabycia usług transportowych. 3. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji 3.1. Sąd - po rozpoznaniu skargi, w której sformułowano szereg zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). 3.2. Według Sądu zebrane przez organ dowody w sposób jednoznaczny wskazywały, że usługi transportowe były wykonywane na rzecz S. P. dla gospodarstwa rolnego położonego w miejscowości S., gdyż to on, a nie Skarżąca dokonał w tym okresie zakupu produktów paszowych. Skarżąca nie przedstawiła zaś dowodów pozwalających na weryfikację tych ustaleń. Z zakupionych przez Skarżącą sześciu usług transportowych w okresie od sierpnia do grudnia 2013 r., zakwestionowano cztery, co do których Skarżąca nie mogła wykazać związku z nabyciem towarów. 3.3. Co do pozostałych kwestii - to zdaniem Sądu - organy nie naruszyły zasad postępowania podatkowego wskazanych w skardze. Sąd zgodził się z organem o nie podzieleniu zapatrywania Skarżącej o tym, iż otrzymywane od córki cyklicznie wypłaty były pochodną planowanej sprzedaży nieruchomości, odzwierciedlały transakcje sprzedaży koni sportowych, czy też zaliczkową płatność na prosięta. Z ustaleń organów, które Sąd uznał za prawidłowe wynikało, iż A. P. nie prowadziła tuczu prosiąt. Przechodząc na tym tle do oceny zarzutów naruszenia art. 193 § 1, § 2, § 4 i § 6 w związku z art. 23 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej - Sąd uznał je za chybione. Podzielił w tym względzie stanowisko organów – wywiedzione w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego (dokumenty zakupu pasz i komponentów, zeznania świadków oraz wyciągi rachunku bankowego Skarżącej), że Skarżąca nie ewidencjonowała sprzedaży produktów swego gospodarstwa w sposób prawidłowy. Według Sądu brak było podstaw do ustalenia wysokości obrotów w oparciu o metody szacunkowe, skoro dane z rachunków bankowych pozwalały na określenie jego wielkości, a nadto dowodami były sporządzone zeznania świadków dotyczące chowu i hodowli trzody chlewnej w gospodarstwie rolnym Skarżącej, oraz dowody zakupu pasz i komponentów do ich wytwarzania, a także ustalenia dotyczące hodowli trzody chlewnej, zużycia pasz i innych danych, poczynione przez organy na podstawie informacji pozyskanych w oparciu o dane źródłowe opisane szczegółowo w decyzjach. Dowody te pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania poprzez ustalenie obrotów z działalności rolniczej na podstawie faktycznych wpływów na rachunki bankowe Skarżącej. 3.4. Sąd podzielił również stanowisko organów w kwestii określenia podatku do zapłaty z faktur wystawionych przez Skarżącą, na podstawie art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. 4. Skarga kasacyjna Skarżącej 4.1. Skarżąca, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. 4.2. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie: 1) art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji pozbawienie Skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez T. Sp. z o.o., które dokumentowały rzeczywiste usługi transportowe wykonywane na zlecenie Skarżącej; 2) art. 108 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 29 ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie pierwszego z nich i niezastosowanie pozostałych, a w konsekwencji obciążenie Skarżącej obowiązkiem zapłaty kwoty podatku wynikającego z faktur VAT wystawionych przez Skarżącą na rzecz A. P. w 2013 r., pomimo że dokumentowały one rzeczywiste zdarzenia gospodarcze z udziałem Skarżącej oraz A. P. i w związku z tym przedmiotowe faktury nie mogą być uznane za "puste", a gdyby uznać, że w jakiejś części faktury te nie dokumentowały rzeczywistej wartości sprzedaży, to i tak nie mogłyby być - i nie zostały - one ujęte w żadnej ewidencji, a w szczególności nie uzyskane zostały na ich podstawie odliczenia od podatku od towarów i usług, przez co nie zaistniało ryzyko obniżenia wpływów z tytułu tych podatków; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 151 w zw. z art. 133, art. 134 i art. 141 § 1 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie pierwszego z nich i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji niedostrzeżenie istotnych naruszeń przepisów postępowania toczącego się przed organem, w szczególności art. 23 § 2 pkt 2, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 oraz 197 w zw. z art. 235 O.p., w sytuacji gdy tenże organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a wyciągnięte przez niego wnioski pozostają w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem, w szczególności: - niedostrzeżona została sprzeczność w ustaleniach poczynionych przez organ, który to organ - przyjmując w istocie pozorność nabycia przez A. P. tuczników od Skarżącej - wywnioskował, że w 2013 r. sprzedaż odchowanych prosiąt w gospodarstwie rolnym Skarżącej powinna wynosić 9.450 sztuk, podczas gdy wartość ta nie wynika z sumy: a) ilości sztuk określonych na podstawie wystawionych przez Skarżącą dokumentów wskazujących na sprzedaż, tj. 2.994 sztuki (str. 5 uzasadnienia wyroku), oraz b) ilości sztuk określonych na podstawie wystawionych przez S. S.A. i A. M. dla A. P. faktur VAT RR, z których wynikała sprzedaż tuczników, tj. 3.049 sztuk (str. 4 uzasadnienia wyroku); - niedostrzeżona została sprzeczność w ustaleniach poczynionych przez organ, że rzeczywisty obrót Skarżącej odnośnie sprzedaży prosiąt odpowiada środkom uzyskanym na rachunek bankowy od A. P. w kwocie - przy czym pojawiają się tu rozbieżności - tj. 1 049 050 zł (str. 4 uzasadnienia wyroku) lub 1 664 261,20 zł (str. 15 uzasadnienia) lub 1 746 166,58 zł (str. 16 uzasadnienia), dotyczyć miało rzekomej sprzedaży tucznika na poziomie 9 450 sztuk, w sytuacji gdy jak wynika z ustaleń organu, opartych na dokumentach z faktur RR wystawionych przez S. S.A. i A. M. wartość sprzedaży na wyższym poziomie, tj. 1 746 166,58 zł netto i 122 231,66 zł VAT dotyczy sprzedaży 3 049 sztuk tuczników. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). 6.2. Z kolei skarga kasacyjna zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd nie naruszył bowiem podanych w zarzutach przepisów prawa w sposób przedstawiony w ich uzasadnieniu, który wymagałby uchylenia zaskarżonego wyroku. Istota sporu na etapie kontroli decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, jak i na etapie skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku tegoż Sądu, była tożsama. Mianowicie końcowo sprowadzała się do kwestii, czy organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji czy właściwie przyjęły za podstawę opodatkowania wartości obrotu na podstawie danych z rachunków bankowych Skarżącej, oraz prawidłowo określiły kwoty podatku podlegającego wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. W skardze kasacyjnej Skarżąca kwestionowała również, jak przed Sądem pierwszej instancji, wyłączenie z podatku naliczonego kwot tego podatku wykazanego w wystawionych na jej rzecz fakturach za usługi transportowe. 6.3. Zarzut naruszenia przepisów natury procesowej nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W sprawie tej autor skargi kasacyjnej nie wykazał stosowną argumentacją uchybień w przeprowadzonym przez organy postępowaniu, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 i art. 183 § 1 P.p.s.a.), co z kolei miał niewłaściwie zaaprobować Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., według tut. Sądu uzasadnienie zaskarżonego wyroku było czytelne i jednoznaczne w zakresie sformułowanych motywów podjętego rozstrzygnięcia, a przy tym umożliwiało jego kontrolę w kontekście zarzutów i podstaw kasacyjnych. 6.3.1. W zaskarżonym wyroku zaprezentowano ustalone przez organy okoliczności na tle zgromadzonych dowodów i zarazem w kontekście zarzutów skargi. Z motywów wyroku zasadniczo wynika, że: - w okresie objętym decyzją A. P. nie zatrudniała pracowników, nie nabywała probiotyków, pasz ani komponentów do ich wyrobu z przeznaczeniem do chowu trzody chlewnej. Nie korzystała z usług weterynaryjnych i nie ponosiła wydatków na utrzymanie, remonty czy modernizację obiektów niezbędnych do tego rodzaju działalności. Jak wykazał natomiast organ podatkowy, wydatki na wymienione cele, tj. zakup różnych rodzajów pasz i komponentów, usługi weterynaryjne, pracowników oraz remonty i modernizacje budynków inwentarskich, w całości ponosiła Skarżąca. W świetle zasad logicznego wnioskowania i doświadczenia życiowego, prowadziło to do wniosku, że A. P. nie prowadziła w ramach swojej działalności rolniczej tuczu prosiąt. Na tej podstawie organy ustaliły, że transakcje sprzedaży prosiąt wymienione na fakturach wystawionych przez Skarżącą na rzecz A. P., w rzeczywistości nie miały miejsca; - Skarżąca nie ewidencjonowała sprzedaży produktów swego gospodarstwa w sposób prawidłowy. Wykazały to rozbieżności pomiędzy ewidencją sprzedaży VAT, księgą rejestracji świń i danymi o liczebności stada uzyskanymi z Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; - Skarżąca poniosła wydatki na zakup pasz i komponentów do ich produkcji, probiotyków oraz innych składników, w ilościach znacznie przekraczających zużycie biorąc pod uwagę liczebność trzody chlewnej, którą Skarżąca wykazywała w ewidencjach i rejestrach w okresie objętym decyzją; - w oparciu zaś o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego (dokumenty zakupu pasz i komponentów, zeznania świadków oraz wyciągi rachunku bankowego Skarżącej) organy oceniły, że Skarżąca nie ewidencjonowała całości sprzedaży trzody chlewnej, wobec czego za nierzetelną uznały ewidencję sprzedaży VAT za poszczególne miesiące okresu objętego decyzją; - zebrane przez organ inne dowody z dokumentów (faktur sprzedaży towarów, dokumentów najmu pojazdu wystawionych do faktur za usługi transportowe) w sposób jednoznaczny wskazywały, że usługi transportowe były wykonywane na rzecz S. P. dla gospodarstwa rolnego położonego w miejscowości S., gdyż to on, a nie Skarżąca dokonał w tym okresie zakupu produktów paszowych. Przeciw zaprezentowanym ustaleniom w skardze kasacyjnej nie przedstawiono konkretnej argumentacji, nie mającej charakteru polemicznego. W istocie pominięto całe spektrum dowodów i wyprowadzonych w oparciu o nie ocen. Tymczasem dla podważenia stanu faktycznego o tym, że A. P. nie prowadziła tuczu prosiąt, czy że usługi transportowe nie były wykonywane na rzecz Strony, należało w odniesieniu do elementów te stany kształtujący, przedstawić argumentacje wykazującą naruszenia przepisów prawa. Pominięcie, czy lakoniczne sygnalizowanie określonych zagadnień w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Sąd pierwszej instancji, a przez to przyjętej przez ten sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I FSK 2298/15). W zaskarżonym wyroku Sąd podał z jakich względów i w odniesieniu do jakich okoliczności ocenił wyjaśnienia Strony za niewiarygodne (zob. np. str. 12 zaskarżonego wyroku), lecz i w tym obszarze w skardze kasacyjnej Skarżąca nie podała swoich zapatrywań. Dostrzec również należało, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku zwrócił uwagę, że Skarżąca ani w toku postępowania, ani w odwołaniu (piśmie uzupełniającym) nie składała wniosków dowodowych na okoliczności istotne dla sprawy, wobec czego nie stwierdził naruszenia art. 180, art. 181 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Jak podał Sąd: "Skarżąca nie wymieniła w skardze żadnych konkretnych okoliczności faktycznych, które mogłyby zmieniać obraz sprawy. W toku postępowania, począwszy od zastrzeżeń do protokołu kontroli, prezentowała jedynie własne twierdzenia i wnioski o charakterze polemicznym wobec ustaleń organu." Przy czym organy przeprowadziły: 1) szczegółowe wyliczenia w zakresie ilości wyhodowanych w gospodarstwie rolnym prosiąt Skarżącej i sprzedanych w 2013 r. w relacji do wystawionych faktur; 2) wyliczenia dot. ilości zakupionej paszy, jej średniego zużycia w poszczególnych etapach hodowli - to jednak w toku postępowania Skarżąca nie odnosiła się do tych wyliczeń, a nadto nie kwestionowała wartości wpływów na rachunki bankowe, podtrzymując jedynie ogólne negatywne stanowisko co do wniosków i ustaleń przyjętych przez organy w oparciu o zebrany materiał dowodowy. 6.3.2. Zupełnie bezpodstawne więc było twierdzenie z petitum skargi kasacyjnej, aby to "organ zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a wyciągnięte przez niego wniosku pozostawały w sprzeczności z zebranym materiałem". Z kolei twierdzeniami "o sprzecznościach w ustaleniach poczynionych przez organ" nie wykazano uchybień kwalifikujących do uchylenia zaskarżony wyrok. Wobec wysuwanych na tym polu uwag Skarżącej przypomnienia wymagało, że "w sprawie dowody zgromadzone w postępowaniu podatkowym w postaci wpływów na rachunki bankowe Strony pozwalały na określenie podstawy opodatkowania bez konieczności jej ustalania w wartościach przybliżonych do rzeczywistych, tj. w drodze oszacowania" (str. 22 zaskarżonej decyzji). Natomiast, pomimo odwoływała się do kwoty, tj. 1.049 050 (odpowiadającej sumie wpływów na jeden z dwóch rachunków Strony - str. 17/18 zaskarżonej decyzji), kwoty 1.746 166,58 zł (dot. sumy pochodzącej od rzekomej sprzedaży przez A. P. trzody chlewnej - str. 15/16 zaskarżonej decyzji), jak i możliwości produkcyjnych, tj. "że sprzedaż odchowanych prosiąt w ciągu roku powinna wynosić 9.450 szt." (str. 20 zaskarżonej decyzji), w sprawie wartość sprzedaży tuczników przyjęto na podstawie dokonanych wpłat przez A. P. na rachunki bankowe Strony w wysokości 1.664.261,20 zł (str. 22/23 zaskarżonej decyzji), co pozostaje spójne z wartością wskazaną na str. 15 zaskarżonego wyroku. Co tu zaś istotne, wpływy zasilające rachunek bankowy poddane były analizie pod kątem ich związku z prowadzoną przez Skarżącą działalnością gospodarczą. Organy podatkowe ustaliły, że środki finansowe gromadzone na jednym z jej rachunków służyły do bieżącego finansowania prowadzonej przez Skarżącą działalności rolniczej, czego Skarżąca nie negowała. Ustalono ponadto, że rachunek ten zasilany był środkami z innego należącego do Skarżącej rachunku bankowego, na który wpływały pieniądze od A. P. W toku postępowania Skarżąca nie potrafiła jednak wiarygodnie wyjaśnić z jakiego tytułu były one dokonywane. 6.4. Bezzasadne były zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Pozbawienie Skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez T. Sp. z o.o. było prawidłowe, gdyż te nie dokumentowały usług transportowych wykonanych dla Skarżącej. Wobec czego w sprawie właściwie zastosowano art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W sprawie właściwie zastosowano również art. 108 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. Przepis art. 108 ust. 1 ustawy o VAT kreuje obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturze w oderwaniu od regulacji dotyczących obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego, ma on charakter sankcyjny, gdyż zobowiązuje wystawcę faktury do zapłaty wykazanej w niej kwoty podatku w każdym przypadku, niezależnie od okoliczności wystawienia takiej faktury. Skoro faktury wystawione przez Skarżącą na rzecz A. P. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń istniała podstawa do obciążenia Skarżącą obowiązkiem zapłaty kwoty podatku wynikającego z faktur VAT. W realiach tej konkretnej sprawy dla zastosowania art. 108 ust. 1 ustawy o VAT nie miała znaczenia podnoszona przez Stronę okoliczność, że faktury nie zostały rozliczone przez nabywcę dla potrzeb VAT, ponieważ nie w tym organ upatrywał uszczuplenia wpływów podatkowych. Jak już to wyjaśniano w decyzjach organów obu instancji "wystawienie przedmiotowych faktur miało na celu uzyskanie korzyści podatkowej w postaci zaniżenia faktycznej wielkości kwot uzyskanych ze sprzedaży tuczników dla odbiorców, a tym samym zaniżenie podatku należnego oraz możliwość odliczenia podatku naliczonego od zakupionych towarów i usług związanych z całym okresem chowu trzody i otrzymania zwrotu podatku z tytułu ponoszonych wydatków". Z kolei w świetle ustalonych okoliczności faktycznych i ich oceny prawnej dokonanej przez organy, brak było podstaw prawnych do zaniechania wymiaru podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. 6.5. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. W myśl tego przepisu orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. s. del. WSA M. Chodacka s. NSA M. Niezgódka - Medek s. NSA A. Mudrecki