II SA/Gd 1019/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2023 r. sprawy ze sprzeciwu M. L. – S. i B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 17 maja 2023 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz skarżących M. L. – S. i B. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE M. S. i B. P. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 17 maja 2023 r., nr SKO.450.68.2023, którą uchylono decyzję Burmistrza Bytowa z 16 marca 2023 r., nr 87.2022, o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu i budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 21 MW planowanej na częściach działek nr [...]-[...], w obrębie Z., w gminie Bytów, i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 25 listopada 2022 r. P. Sp. z o.o. wystąpiła do Burmistrza Bytowa z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu i budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 21 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą planowanej na częściach działek nr [..]-[...], w obrębie Z., w gminie Bytów. Do wniosku załączono decyzję z 16 listopada 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na działkach nr [...]-[...] w obrębie Z., gmina Bytów, o mocy do 21 MW". W skład projektowanej instalacji wchodzą m.in. konstrukcje wsporcze i elementy montażowe wraz z panelami fotowoltaicznymi w ilości do 52 500 sztuk i inwerterami, do 21 kontenerowych stacji transformatorowych, linie kablowe oraz pozostałe oprzyrządowanie, a także infrastruktura i urządzenia budowlane towarzyszące (ogrodzenie, system monitoringu, instalacja odgromowa, droga dojazdowa, miejsca postojowe). Inwestor wskazał, iż planuje zlokalizować przedmiotową inwestycję na określonych częściach działek nr: [...]-[...]. Dla przedmiotowej inwestycji ustalono, że łączna powierzchnia zabudowy obejmuje do 10,75 ha, na gruntach stanowiących rolę (RIVb, RV, RVI), łąki trwałe (ŁIV,ŁV) oraz pastwiska trwałe (PsV). Działka nr [...] o powierzchni 5,85 ha obejmuje grunty orne (RIVb, RV), łąki trwałe (ŁIV, ŁV) oraz pastwiska trwałe (PsV), działka nr [...] o powierzchni 1,62 ha stanowi grunty orne (RIVb, RV, RV1) i łąki trwałe (ŁIV, łV), natomiast działka nr [...] o powierzchni 5,98 ha obejmuje grunty orne (RIVb, RV, RV1) i pastwiska trwałe (PsV). Łączna powierzchnia ww. działek wynosi 13,45 ha. Planowaną farmę zakwalifikowano jako zabudowę przemysłową, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) z uwagi na zajętą powierzchnię zabudowy powyżej 0,5 ha oraz jej lokalizację w otulinie Parku Krajobrazowego Dolina Słupi. W toku postępowania, pismem z 11 stycznia 2023 r. M. S. i B. P. zgłosiły liczne zastrzeżenia wobec planowanej inwestycji. W ich ocenie nieuzasadniona jest realizacja zabudowy produkcyjnej na terenach predysponowanych pod rozwój zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy siedliskowej. Strony wskazały, iż w obszarze analizowanym występują tereny upraw rolnych oraz zabudowy zagrodowej, w ramach których zostały zrealizowane budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki gospodarcze, garażowe, stodoły i budynki inwentarskie. Na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej brak jest zabudowy produkcyjnej, przemysłowej, w tym wytwarzającej energię. Tworzenie zaś zabudowy produkcyjnej w formie systemów fotowoltaicznych w sąsiedztwie istniejących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zrealizowanych w zabudowie zagrodowej, w niedalekim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, otuliny parku krajobrazowego, stoi w kolizji z enklawą urbanistyczną. Decyzją z 16 marca 2023 r. Burmistrz Bytowa odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można uzależniać od zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej. Zbadanie, czy planowana inwestycja naruszy bądź ograniczy zagospodarowanie i użytkowanie terenów sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji jest bowiem możliwe dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Niezależnie od powyższego, przeprowadzona przez organ analiza stanu faktycznego i prawnego realizacji planowanego zamierzenia wykazała brak możliwości ustalenia warunków zabudowy. Burmistrz wyjaśnił, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 2022, poz. 503 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. Przy czym ustawodawca w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wprowadził wyjątek od stosowania zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., w odniesieniu m.in. do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii. W konsekwencji, organ I instancji w pierwszej kolejności dokonał analizy, czy zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Jak wskazano, zgodnie z dominującym orzecznictwem, stosowania przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinno się dokonywać z uwzględnieniem pozostałych przepisów u.p.z.p. normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energie z odnawianych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW, tj. art. 10 ust. 2a pkt 1 i 2 i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Przytaczając treść wskazanych przepisów, organ I instancji stwierdził, że ustawodawca dokonał rozróżnienia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy do 0,5 MW i powyżej, wprowadzając odrębne unormowanie dla urządzeń przekraczających 0,5 MW. Oznacza to, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW, a w przypadku instalacji lokalizowanych na gruntach rolnych klas V, VI, VIz i nieużytkach o mocy przekraczającej 1000 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może się odbyć tylko na obszarach wskazanych w studiach. Jak wskazano, w niniejszej sprawie inwestor przewidział lokalizację farmy na gruntach rolnych klasy RIVb, RV, RVI, łąkach trwałych oraz pastwiskach PsV, łąkach ŁV oraz gruntach rolnych zabudowanych Br-RV, o planowanej łącznej mocy do 21 MW. W obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Bytów przyjętym uchwałą Nr IX/77/2019 Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 26 czerwca 2019 r. teren inwestycji położony jest zaś w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej oraz w strefie szczególnych walorów krajobrazowych. Zgodnie z przyjętymi w studium kierunkami i zasadami zagospodarowania terenów oraz kształtowania przestrzeni w granicach stref szczególnych walorów krajobrazowych nie wskazuje się możliwości lokalizacji instalacji do wytwarzania OZE, a w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej przewidziano możliwość lokalizacji instalacji odnawialnych źródeł energii (w tym o mocy powyżej 100 kW) do celów związanych z obsługą funkcji podstawowej. Wobec powyższych ustaleń Burmistrz Bytowa uznał, iż planowana inwestycja nie spełnia przesłanek wyjątku zawartego w art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. Ponadto, analiza zapisów studium prowadzi do wniosku, iż teren objęty wnioskiem inwestora stanowi obszar, na którym zgodnie z zapisami studium wykluczono możliwość lokalizacji instalacji odnawialnych źródeł energii z uwagi na to, że leży w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej oraz w strefie szczególnych walorów krajobrazowych. W konsekwencji, organ I instancji odstąpił od dalszej analizy spełnienia warunków wynikających z art. 61 u.p.z.p., z uwagi braku ujęcia w studium Gminy Bytów lokalizacji inwestycji przekraczającej próg 500 kW na terenie działek nr [...]-[...] w obrębie Z. Ponadto, zdaniem Burmistrza, nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki inwestycyjnej, wydzielonego przez inwestora pod inwestycję. Po rozpoznaniu wniesionego przez inwestora odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, decyzją z 17 maja 2023 r. uchyliło decyzję Burmistrza Bytowa z 16 marca 2023 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na tle interpretacji przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zarysował się spór w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zgodnie z pierwszym stanowiskiem przepis ten należy wykładać w powiązaniu z unormowaniami zawartymi w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w których ustawodawca wprowadził odrębne zasady dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW oraz przy uwzględnieniu zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie natomiast z drugim stanowiskiem przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy odczytywać literalnie, bez odnoszenia się do zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Powyższe w konsekwencji skutkuje brakiem konieczności weryfikacji czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. niezależnie od mocy instalacji OZE. Jak wskazano, ostatnie wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęły na zmianę dotychczasowej linii orzeczniczej sądów administracyjnych w skali całego kraju, w tym także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który w kolejnych wyrokach stwierdził, iż odstępuje od swojego dotychczasowego poglądu wyrażanego w poprzednich wyrokach, przyjmując tym samym, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p., niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Powyższe jest zaś wynikiem przyjęcia, iż aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r.) nie wydaje się budzić większych semantycznych wątpliwości, ponieważ w przypadku odnawialnych źródeł energii przepis wprost odsyła do ich definicji zawartej w odrębnej ustawie. Z gramatycznego punktu widzenia treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest jasna i czytelna, w sposób klarowny i jednoznaczny przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnych źródeł energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Kolegium, mając powyższe na uwadze, odstąpiło od dotychczas zajmowanego stanowiska i przyjęło, że przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. winien być wykładany wprost, bez uwzględniania przepisów art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Powyższe uzasadniało zaś, zdaniem organu odwoławczego, wydanie decyzji kasacyjnej, bowiem zapisy studium nie mogą stanowić podstawy prawnej do rozstrzygania w przedmiocie warunków zabudowy dla instalacji OZE. W konsekwencji, organ I instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania będzie zobowiązany do dokonania oceny spełnienia przez planowaną inwestycję wymogów z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy uwzględnieniu, że dla tego typu inwestycji o charakterze produkcyjnym nie ma potrzeby spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa. Konieczne w tym względzie będzie poczynienie ustaleń w zakresie spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., co zostało pominięte w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Kolegium zauważyło ponadto, że inwestor nie załączył do wniosku żadnego dokumentu potwierdzającego zapewnienie dostępu inwestycji do infrastruktury technicznej, w tym przede wszystkim w zakresie dostaw i odbioru energii elektrycznej. Co więcej, w formularzu wniosku zaznaczył jedynie "dostęp do energii elektrycznej – inne". Z powyższego nie wynika zatem w sposób konkretny, w jaki i czy w wystarczający sposób planowana inwestycja zapewniony będzie miała dostęp do energii elektrycznej. Nadto, brak jest również informacji, czy w sąsiedztwie terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, istnieje sieć elektroenergetyczna. Dodatkowo w zakresie inwestycji objętej wnioskiem, inwestor nie przewidział, by farma fotowoltaiczna była zaopatrzona w magazyn(-y) energii. Zachodzi zatem wątpliwość, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne nie będzie w ogóle pobierało energii elektrycznej z sieci oraz czy niezbędne jest jego przyłączenie do sieci elektroenergetycznej. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, iż ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie jest co do zasady niemożliwe, ale musi wynikać ze szczególnych stanów faktyczno-prawnych, tj. w szczególności, gdy część działki objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw, albo gdy planowana jest inwestycja liniowa, która z natury rzeczy obejmuje jedynie część działek przy znacznej ich liczbie. Kolegium stwierdziło, że inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej ma charakter szczególny i z punktu widzenia ustawodawcy priorytetowy. Świadczy o tym czytelny zamiar ustawodawcy, który instalacje odnawialnego źródła energii skategoryzował jako szczególne inwestycje, włączając je w wyjątek opisany w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. obok wskazanych w tym przepisie linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, które co do zasady sytuowane są na częściach działek ewidencyjnych. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania rzeczą organu I instancji będzie uzupełnienie materiału dowodowego co do spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. z pominięciem wymogu dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, oraz wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego po uzyskaniu uzgodnień stosownych organów współdziałających. M. S. i B. P. wniosły sprzeciw od opisanej wyżej decyzji organu II instancji, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego zbadania stanu faktycznego i wyjaśnienia wszelkich kwestii istotnych z punktu widzenia interesu działek sąsiednich oraz do załatwienia niniejszej sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności pominięcie ustaleń co do oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie, a stanowiące nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi lub mające przeznaczenie siedliskowe, wpływu planowanego przedsięwzięcia na krajobraz i dobra materialne; 2. art. 80 k.p.a. poprzez brak oceny oddziaływania przedsięwzięcia na sąsiednie nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi i niezabudowane, lecz mające charakter działek siedliskowych, pominięcie przeznaczenia gruntów jako mających charakter rolniczy w kontekście możliwości wykorzystania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem; 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sytuacji faktycznej, jak również nieprzeprowadzenie w tym zakresie właściwej oceny, pominięcie w uzasadnieniu decyzji sytuacji właścicieli sąsiednich nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi, wpływu planowanej inwestycji na dobra materialne właścicieli nieruchomości sąsiednich i krajobraz; 4. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie z uwagi na pominięcie zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, zgodnie z którą co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu oraz całkowite pominięcie charakteru sąsiedniej zabudowy, dla której planowana inwestycja nie jest niezbędna, wręcz burzy dotychczasowy sposób zagospodarowania; 5. art. 61 ust. 1 i 3 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji, pominięcie wykładni celowościowej i systemowej, a uwzględnienie wyłącznie wykładni językowej, w konsekwencji pominięcie zasady dobrego sąsiedztwa do rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, w związku z tym, że planowana inwestycja ma niewątpliwie istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad gospodarowania przestrzennego, dlatego przy stosowaniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy uwzględniać regulacje zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (studium). W sytuacji, gdy postanowienia studium nie przewidują na danym terenie lokalizacji urządzeń odnawialnych źródeł energii, należy przyjąć, że albo nie jest w takiej sytuacji możliwe wydanie warunków zabudowy w ogóle, albo też możliwe jest wydanie takiej decyzji, ale na zasadach ogólnych, tj. przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.; 6. art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe pominięcie zastosowanie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym terenu wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; 7. art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie, i pominięcie uregulowań prawnych zgodnie z którymi, jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. 8. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; 9. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji uwzględnienie odwołania, pomimo, iż w sprawie zachodzą przesłanki do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie decyzji organu II instancji. Zdaniem stron, organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni przepisów u.p.z.p. Ich zdaniem, w rozpatrywanej sprawie organ II instancji winien dokonać oceny wnioskowanego przedsięwzięcia pod kątem jego kwalifikacji do instalacji odnawialnego źródła energii z uwzględnieniem uregulowań art. 10 ust. 2a u.p.z.p. i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Następnie w sytuacji, gdy organ ustali, iż przedmiotowej inwestycji nie będzie można zaliczyć ani do urządzeń infrastruktury technicznych ani do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii, to nie ma podstaw do stosowania przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p.. W grę zatem wchodzić będzie zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Przy czym, w ocenie stron, planowana inwestycja nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw podlega uwzględnieniu, choć z innych przyczyn niż w nim wskazane. Sądowej kontroli legalności poddano w niniejszej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 17 maja 2023 r., nr SKO.450.68.2023, mocą której uchylono do ponownego rozpoznania decyzję Burmistrza Bytowa z 16 marca 2022 r., nr 87.2022, o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu i budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 21 MW planowanej na częściach działek nr [...]-[...], w obrębie Z., w gminie Bytów. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zauważyć należy, że w sprawie zainicjowanej sprzeciwem istotne znaczenie ma zakres kontroli decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a., określony w art. 64e p.p.s.a., z którego wynika, że rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a nie rozstrzyga o materialnych prawach i obowiązkach stron. Tym niemniej, w świetle art. 138 § 2 k.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane. W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie. Oznacza to, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (zob. wyroki NSA z 13 lutego 2019 r., II OSK 132/19, z 26 listopada 2019 r., II OSK 3311/19 i z 19 lutego 2021 r., II OSK 286/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże należy podkreślić, że o ile skarga – w myśl art. 134 p.p.s.a. i art. 145 p.p.s.a. – otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz norm o charakterze proceduralnym, o tyle art. 64e p.p.s.a. wyraźnie kontrolę sądową zawęża tylko do oceny przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym więc w postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesieniem sprzeciwu nie podlegają weryfikacji zarzuty dotyczące zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych – w zakresie wiążącym się z merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy administracyjnej. Szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie, jest bowiem możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu dla wszystkich stron uczestniczących w danym postępowaniu administracyjnym oraz zrealizowana jest pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego (por. wyrok NSA z 9 listopada 2021 r., II OSK 2311/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ocenia, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który z uwagi na obowiązek zachowania dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Organ odwoławczy co do zasady, a wynika to z treści art. 138 § 1 k.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Odstępstwem od tej zasady jest, wynikające z art. 138 § 2 k.p.a., uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej podejmowanej na podstawie wskazanego przepisu opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, a mianowicie: wydaniu decyzji I instancji z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksowych lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, oraz uznaniu przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wobec tego samo naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zakończenie postępowania odwoławczego wydaniem tego typu decyzji wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Chodzi więc o sytuację, w której zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie postępowania dowodowego, którego zakres obejmuje okoliczności mające istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być jednak rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu przed organem I instancji, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji. Zasady tej nie można również interpretować w ten sposób, że każdy dowód w sprawie musi być przeprowadzony i oceniony zarówno przez organ I, jak i II instancji. Konkluzja taka nie tylko, że byłaby sprzeczna z zasadą szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 § 1 k.p.a.), ale i byłaby nie do pogodzenia z art. 136 § 1 k.p.a. Konieczność przeprowadzenia dowodu, uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania lub uzupełnienia rozstrzygnięcia mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego i wyłącza dopuszczalność kasacji decyzji (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 1999 r., IV SA 1606/96, wyrok NSA z 17 października 1996 r., I SA/Po 234/96, wyrok NSA z 30 września 1999 r., IV SA 1591/97). Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd oceniając zaskarżoną decyzję stwierdził, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 977), zwanej dalej u.p.z.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Treść powyższego przepisu obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, w wypadku kumulatywnego spełnienia przez zamierzenie budowlane wskazanych w nim przesłanek. W drodze wyjątku przewidzianego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1378 ze zm.), zwanej dalej u.o.z.e. Rozpoznając wniosek inwestora Spółki P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu i budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 21 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą planowanej na częściach działek nr [...]-[...], w obrębie Z., w gminie Bytów, orzekające organy zajęły odmienne stanowiska w zakresie kwalifikacji inwestycji objętej wnioskiem oraz zastosowania do niej, przy ustalania warunków zabudowy, wyjątku wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., tj. zwolnienia z wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p. Odmawiając ustalenia warunków zabudowy Burmistrz Bytowa przyjął bowiem, że planowana inwestycja ma polegać na zabudowie przemysłowej w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Organ I instancji uznał także, że możliwość ustalenia warunków zabudowy dla instalacji odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW jest uzależniona od przeznaczenia terenu objętego inwestycją w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania pod tego rodzaju inwestycje, zgodnie z wymogami art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Biorąc to pod uwagę Burmistrz wykluczył możliwość wydania w rozpoznawanej sprawie decyzji o warunkach zabudowy zarówno ze względu na zapisy studium, które nie przewidują takiej inwestycji, oraz ze względu na objęcie inwestycją wyłącznie części działki geodezyjnej. W kwestionowanej decyzji Kolegium przychyliło się natomiast do obecnie prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wedle którego w przypadku farm fotowoltaicznych zastosowanie znajduje art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a tym samym obowiązkiem organu lokalizacyjnego jest zbadanie, czy w przypadku inwestycji spełnione są przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p., bowiem przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie podlegają w tym przypadku ocenie. Organ odwoławczy dopuścił także możliwość lokalizacji inwestycji w postaci farmy fotowoltaicznej na części działki ewidencyjnej. W konsekwencji zajętego stanowiska Kolegium zobowiązało Burmistrza Bytowa do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie ustalenia spełnienia przez planowaną inwestycję przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. z pominięciem wymogu dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej oraz oparcia swojego rozstrzygnięcia o wyczerpująco ustalony stan faktyczny, po uzyskaniu uzgodnień stosownych organów współdziałających. Zarysowany w ten sposób spór pomiędzy orzekającymi organami dotyczył w istocie interpretacji przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p., od wyników której zależy sposób procedowania i rozpatrzenia niniejszej sprawy. Spór ten pokrywa się również ze sprzecznymi stanowiskami pomiędzy stronami postępowania. Skarżące prezentują bowiem postawę w istocie zbieżną ze stanowiskiem Burmistrza, albowiem kontestują co do zasady możliwość zaakceptowania przedmiotowej inwestycji, a już tym bardziej przy zastosowaniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Natomiast, jak wynika z treści odwołania inwestor – P. Sp. z o.o., prezentuje stanowisko zbieżne z Samorządowym Kolegium Odwoławczym orzekającym w sprawie dopuszczającym możliwość ustalenia warunków zabudowy dla zawnioskowanej inwestycji na zasadzie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz dla części działki. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skoro Kolegium zajęło całkowicie odmienne stanowisko w kwestii interpretacji art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla części działki niż Burmistrz, to bez wkraczania w sferę oceny prawidłowości tego stanowiska, czego nie dopuszcza przepis art. 64e p.p.s.a., decyzję Kolegium należało poddać ocenie wyłącznie z punktu widzenia zgodności z art. 138 § 2 k.p.a. Kolegium natomiast pomimo, że dokonało weryfikacji stanowiska organu I instancji i jednoznacznie stwierdziło, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a także uznało, że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki, wydało decyzję kasacyjną, dostrzegając potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego przez organ I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, konieczne jest bowiem poczynienie przez Burmistrza ustaleń w zakresie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., co zostało pominięte w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W ocenie Sądu jednak, potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w tak określonym zakresie, nie dawała podstaw do wydania przez organ II instancji decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 k.p.a. Zaakceptowawszy możliwość zastosowania do przedmiotowej inwestycji wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Kolegium nie miało żadnych przeszkód do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w postępowaniu odwoławczym nie można kategorycznie wykluczyć sytuacji, kiedy ustalenie warunków zabudowy w decyzji organu odwoławczego będzie uzasadnione. W każdej sprawie ocena przesłanek zastosowania przez organ orzeczenia reformatoryjnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga dużej rozwagi i uwzględnienia wszelkich aspektów zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 19 lipca 2016 r., II OSK 2198/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak z żadnego przepisu u.p.z.p, jak i jakiejkolwiek innej ustawy nie wynika wprost, by nie było możliwe wydanie przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie ustalenia warunków zabudowy, jak również by organ ten nie mógł uzupełnić, względnie naprawić braków postępowania dowodowego przeprowadzonego przed organem I instancji (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 18 października 2017 r., II SA/Po 760/17; wyrok WSA w Warszawie z 12 października 2018 r., IV SA/Wa 1293/18; wyrok WSA w Poznaniu z 20 kwietnia 2023 r., IV SA/Po 125/23, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W następstwie stanowiska zajętego przez Kolegium, w niniejszej sprawie, w której organ opowiedział się za ustaleniem warunków zabudowy dla przedmiotowej farmy fotowoltaicznej na zasadzie wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., do zweryfikowania pozostały przesłanki ustalenia warunków zabudowy określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3), czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4), a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Dodatkowo, z mocy art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., zaktualizować się może, w zależności od wyników postępowania, potrzeba uzgodnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem Sądu, weryfikacji wskazanych wyżej przesłanek można dokonać na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego oraz materiału dodatkowego, uzupełnionego przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. Potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym przez organ odwoławczy zakresie nie wykracza bowiem poza kompetencje Kolegium wynikające z art. 136 § 1 k.p.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, braki w postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jedynie w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 k.p.a. Tym samym, zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. poprzedzone być powinno wykazaniem, że ewentualne postępowanie dowodowe przeprowadzone w oparciu o przepis art. 136 § 1 k.p.a. będzie niewystarczające (por. wyrok NSA z 9 maja 2023 r., I OSK 489/23, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W kwestionowanej decyzji Kolegium nie uzasadniło zaś w żaden sposób, dlaczego nie przeprowadziło uzupełniającego postępowania dowodowego we własnym zakresie, względnie dlaczego nie zleciło przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Przy tym wskazać należy, że merytoryczny charakter postępowania odwoławczego nie pozwala wykluczyć dopuszczalności wystąpienia o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy przez organ II instancji. Za dopuszczalnością takiego rozwiązania przemawia, poza merytorycznym charakterem postępowania drugoinstancyjnego, zasada szybkości postępowania, a także to, że nie dochodzi w tym przypadku do naruszenia procesowych uprawnień strony. Strona ma bowiem prawo zaskarżenia postanowienia uzgadniającego stosownie do przewidzianego w przepisach toku instancji. Ewentualne uzyskanie pozytywnego stanowiska organu uzgadniającego może prowadzić do wydania decyzji reformatoryjnej. Jest to bowiem wymóg konieczny, choć niewystarczający do wydania decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawcy. Organ rozstrzygający sprawę główną – także w przypadku pozytywnego uzgodnienia – ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydania rozstrzygnięcia w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego (zob. K. Kaszubowski, Zagadnienie kwalifikacji podstaw wznowienia postępowania administracyjnego jako naruszeń przepisów prawa procesowego stanowiących przesłankę wydania decyzji reformatoryjnej [w:] Decyzja reformatoryjna organu odwoławczego w ogólnym postępowaniu administracyjnym, LEX/el. 2019). W istocie zatem sformułowany w sprzeciwie zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. okazał się skuteczny, bowiem stanowisko organu odwoławczego co do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie mogło zostać uznane za prawidłowe. Z uwagi na wskazane wyżej istotne naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Sąd uwzględnił sprzeciw i uchylił zaskarżoną decyzję w całości na podstawie art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a. Pozostałe materialnoprawne i procesowe zarzuty sprzeciwu nie miały wpływu na ocenę legalności decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a Sąd nie mógł się ustosunkować do kwestii materialnoprawnych nimi objętych, albowiem nie dopuszcza tego przepis art. 64e p.p.s.a. ograniczając sądową kontrolę legalności decyzji kasacyjnej wyłącznie do oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznanie takich zarzutów skarżących będzie możliwe dopiero w sprawie ze skargi na decyzję ostateczną merytorycznie załatwiającą wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy, którą Kolegium zobowiązane będzie wydać w następstwie przedmiotowego wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy zastosuje się do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wynikających z uzasadnienia niniejszego wyroku i rozpozna sprawę w jej całokształcie. Podkreślić przy tym należy, że przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie uczyniono kwestie materialnoprawne tylko w takim zakresie, w jakim było to niezbędne dla oceny legalności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 202 § 2 p.p.s.a. zasądzając od Kolegium solidarnie na rzecz skarżących kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składa się wpis sądowy od sprzeciwu. Sąd rozpoznał sprzeciw na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 64d § 1 p.p.s.a.