Ppolska.starec← UrzadnikLog in

XII 1Co 752/24

Common courts2024-06-12
Case number
XII 1Co 752/24
Judgment date
2024-06-12
Type
DECISION

Judges

Joanna Krata (PRESIDING_JUDGE)

Judgment text

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: XII 1Co 752/24</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> Dnia 12 czerwca 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wydział XII Cywilny Sekcja do Spraw Egzekucyjnych </strong> </p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Joanna Krata</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy egzekucyjnej <strong> <!-- -->Km <span class="anon-block">(...)</span> </strong> z wniosku wierzyciela <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>przeciwko dłużnikowi <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. C.</span> </strong> </p> <p>na skutek skargi dłużnika <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. C.</span> </strong> na postanowienie Komornika Sądowego <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">D. G.</span> z dnia 20 marca 2024r.</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p>1.  oddalić skargę;</p> <p>2.  kosztami postępowania obciążyć skarżącą <span class="anon-block">M. C.</span>, uznając je za uiszczone w całości.</p> <p> <em> <!-- -->Sędzia Joanna Krata </em> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Dłużnik <span class="anon-block">M. C.</span> w dniu 10.04.2024r. złożyła skargę na postanowienie Komornika Sądowego <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">D. G.</span> z dnia 20 marca 2024r., wydane w sprawie Km <span class="anon-block">(...)</span>. Postanowieniem tym Komornik oddalił wniosek <span class="anon-block">M. C.</span> o umorzenie postępowania w zakresie egzekucji z nieruchomości, dla której urządzona jest <span class="anon-block">księga wieczysta numer (...)</span>.</p> <p>Skarżąca wskazała, że przedmiotowa nieruchomość stanowi świątynię i miejsce kultu i wykorzystywana jest przez nią – od dnia nabycia po dziś dzień – wyłącznie jako przedmiot służący do wykonywania praktyk religijnych, co odbywa się przez nią osobiście, członków jej rodziny oraz w obecności członków <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span> Skarżąca powołała się na przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 30;art. 53;art. 53 ust. 2)">art. 30 i art. 53 ust. 2 Konstytucji</a>, a także przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 824;art. 824 § 1;art. 824 § 1 pkt. 2)">art. 824 §1 pkt 2 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 829;art. 829 pkt. 6)">art. 829 pkt 6 k.p.c.</a> </p> <p>Do skargi dłużniczka dołączyła „Oświadczenie woli człowieka” z poświadczonym notarialnie w dniu 20.02.2024r. swoim podpisem. W treści tego dokumentu dłużniczka oświadczyła min., że „domostwo znajdujące się pod adresem <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span> od czasu rozpoczęcia przeze mnie jego użytkowania, tj. od chwili nabycia tejże nieruchomości aktem notarialnym, jest moim miejscem sakralnym i przedmiotem służącym do wykonywania praktyk religijnych” (k. 6).</p> <p>W odpowiedzi na skargę Komornik wniósł o jej oddalenie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>Komornik Sądowy <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">D. G.</span> prowadzi postępowanie egzekucyjne GKm <span class="anon-block">(...)</span> wniosku wierzyciela <span class="anon-block">Gminy M.</span> <span class="anon-block">G.</span> – <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block"> (...) Zakładu (...)</span> przeciwko dłużniczkom <span class="anon-block">H. C.</span> i <span class="anon-block">M. C.</span>.</p> <p>W sprawie tej na wniosek wierzyciela Komornik wszczął egzekucję ze stanowiącej własność dłużniczki <span class="anon-block">M. C.</span> nieruchomości – odrębnej własności lokalu mieszkalnego, położonego w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> - dla której urządzona jest <span class="anon-block">księga wieczysta numer (...)</span>.</p> <p>W dniu 08.02.2023 r. dłużniczka <span class="anon-block">M. C.</span> złożyła skargę na zajęcie przedmiotowej nieruchomości w sprawie GKm <span class="anon-block">(...)</span>, wskazując że służy ona do wykonywania praktyk religijnych przez wspólnotę <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span> która urzeczywistnia swoje życie religijne również poprzez swoje jednostki organizacyjne – <span class="anon-block">Gminy W.</span>. Do skargi dłużniczka dołączyła „wydane na prośbę Zainteresowanego” Zaświadczenie nr <span class="anon-block"> (...)</span> o wpisie nieruchomości do Rejestru <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span> pod pozycją 10. W zaświadczeniu zamieszczono min. zapis, że jest to miejsce konsekrowane, służące do wykonywania praktyk religijnych, wyłączone z wszelkich odwiedzin publicznych (k. 3-4 akt XII 1 Co <span class="anon-block">(...)</span>).</p> <p>Pismem z dnia 08.02.2023 r., złożonym w sprawie GKm <span class="anon-block">(...)</span>, dłużniczka <span class="anon-block">H. C.</span> – działając również jako Naczelna <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span>- poinformowała, że zajęta nieruchomość jest przedmiotem służącym do wykonywania praktyk religijnych przez wspólnotę <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>, na dowód czego załączyła dekret konsekracji nieruchomości z dnia 21 grudnia 2021r., wystawiony przez nią jaką Naczelną <span class="anon-block">K.</span> Naturalnego (k. 149 i nast. akt GKm <span class="anon-block">(...)</span>). <span class="anon-block">H. C.</span> wniosła o umorzenie egzekucji z przedmiotowej nieruchomości. Komornik oddalił przedmiotowy wniosek postanowieniem z dnia 21.02.2023r. Postanowieniem z dnia 31.01.2024r. (sygn. akt: XII 1 Co <span class="anon-block">(...)</span>) Sąd oddalił skargę na przedmiotowe postanowienie Komornika, wskazując w uzasadnieniu, że chronioną przez ustawodawcę w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 829;art. 829 pkt. 6)">art. 829 pkt 6 k.p.c.</a> wartością jest zagwarantowana konstytucyjnie wolność sumienia i religii (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 53;art. 53 ust. 1)">art. 53 ust. 1 Konstytucji</a>), tak by dłużnik mógł zaspokajać swoje potrzeby natury religijnej, pomimo ciążących na nim zobowiązań pieniężnych. Sąd podkreślił, że wyłączenie przedmiotów służących do wykonywania praktyk religijnych należy wiązać z osobą dłużnika, przytoczył także poglądy doktryny, wskazujące na to, że omawiane wyłączenie nie może obejmować tych nieruchomości, które nie służą bezpośrednio i wyłącznie wykonywaniu kultu religijnego. Odpis przedmiotowego postanowienia z uzasadnieniem doręczony został dłużniczce <span class="anon-block">M. C.</span> w dniu 19.02.2024r. (k. 47 akt XII 1 Co <span class="anon-block">(...)</span>). Postanowienie Sądu wobec złożenia zażalenia pozostaje nieprawomocne.</p> <p>Pismem z dnia 24.11.2023r. (k. 227 akt GKm <span class="anon-block">(...)</span>) dłużniczka <span class="anon-block">M. C.</span> wniosła - w sprawie GKm <span class="anon-block">(...)</span> - o umorzenie egzekucji z przedmiotowej nieruchomości, powołując się na przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 829;art. 829 pkt. 6)">art. 829 pkt 6 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 824;art. 824 § 1;art. 824 § 1 pkt. 2)">art. 824 §1 pkt 2 k.p.c.</a> Dłużniczka wskazała, że zajęta nieruchomość jest przedmiotem służącym do wykonywania praktyk religijnych przez wspólnotę <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span>która urzeczywistnia swoje życie religijne również poprzez swoje jednostki organizacyjne, jakimi są <span class="anon-block">Gminy W.</span>; poinformowała nadto, że nieruchomość została konsekrowana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i pełni dla wspólnoty funkcję miejsca sprawowania praktyk religijnych. Postanowieniem z dnia 06.12.2023 r. Komornik oddalił wniosek dłużniczki <span class="anon-block">M. C.</span> (k. 232 akt GKm <span class="anon-block">(...)</span>). Postanowienie to wobec złożenia skargi pozostaje nieprawomocne (sygn. akt: XII 1 Co <span class="anon-block">(...)</span>).</p> <p>W toku postępowania egzekucyjnego, po zajęciu nieruchomości o nr <span class="anon-block">KW (...)</span>, doszło do dwukrotnego przeniesienia prawa własności.</p> <p>Po raz pierwszy na rzecz <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span>, na podstawie umowy z dnia 20.09.2022r. przeniesienia nieruchomości w wykonaniu uchwały w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego w spółce; nabywca nie zgłosił się do postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z odpisu z KRS w dniu 20.01.2023r. wykreślono z rejestru Prezesa Zarządu Spółki <span class="anon-block">T. D.</span>, co spowodowało jednocześnie utratę organu uprawnionego do reprezentacji. Okoliczność ta zgłoszona została do Komornika, jako sprawa pilna pismem z dnia 15.02.2023r. (k. 156 akt GKm <span class="anon-block">(...)</span>), podpisanym przez <span class="anon-block">H. C.</span> jako przełożoną <span class="anon-block">Gminy W.</span> <span class="anon-block">G.</span>. W piśmie tym zawarty został wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na brak zarządu Spółki, ze wskazaniem na nieważność postępowania.</p> <p>Po raz drugi doszło do zbycia przedmiotowej nieruchomości na rzecz <span class="anon-block">Gminy W.</span> <span class="anon-block">G.</span>, którą reprezentował jako pełnomocnik ten sam <span class="anon-block">T. D.</span>. <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> reprezentowała natomiast – jako Prezes Zarządu – <span class="anon-block">M. C.</span> (dłużniczka w sprawie niniejszej). Umowa sprzedaży zawarta została w dniu 22.01.2024r. W treści §1.3 umowy, <span class="anon-block">M. C.</span> oświadczyła min., że „przedmiotowy <span class="anon-block">lokal mieszkalny nr (...)</span> jest konsekrowanym miejscem kultu <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span> (…). Nieruchomość służy w całości wyłącznie do wykonywania praktyk i obrzędów religijnych <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span> i jednostki organizacyjnej <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span> <span class="anon-block">Gminy W.</span> <span class="anon-block">G.</span>” (k. k. 265-265v akt GKm <span class="anon-block">(...)</span>).</p> <p> <span class="anon-block">Gmina W.</span> <span class="anon-block">G.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> – reprezentowana przez Przełożoną <span class="anon-block">H. C.</span> - złożyła w sprawie GKm <span class="anon-block">(...)</span> skargę z dnia 25.01.2024r. na zaniechanie przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Gdańsk–Południe w Gdańsku <span class="anon-block">D. G.</span> umorzenia z urzędu postępowania w zakresie egzekucji z nieruchomości dla której prowadzona jest <span class="anon-block">księga wieczysta numer (...)</span>. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że przedmiotowa nieruchomość jeszcze przed podpisaniem umowy sprzedaży w dniu 22.01.2024r. była i jest nadal we władaniu i użytkowaniu przez wspólnotę <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span>jako miejsce kultu i odprawiania sakramentów oraz obrzędów. Postanowieniem z dnia 10.06.2024r. (sygn. akt: XII 1 Co <span class="anon-block">(...)</span>) Sąd oddalił skargę, postanowienie to jest nieprawomocne.</p> <p>Do postępowania w zakresie egzekucji z nieruchomości o numerze <span class="anon-block">KW (...)</span> prowadzonego w sprawie GKm <span class="anon-block">(...)</span>, dołączył się kolejny wierzyciel <span class="anon-block"> (...) Bank (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, na podstawie wniosku egzekucyjnego złożonego w dniu 22.02.2024r., zarejestrowanego pod sygnaturą akt Km<span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zdaniem Sądu, skarga dłużnika <span class="anon-block">M. C.</span> złożona w sprawie Km <span class="anon-block">(...)</span> nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 930;art. 930 § 1;art. 930 § 1 zd. 1)">art. 930 §1 zd. 1 k.p.c.</a>, rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie, a kolejni wierzyciele dłużnika mogą przyłączyć się do prowadzonej egzekucji. Przepis ten w brzmieniu zmienionym (z datą wejścia w życie 01.07.2023r.) ustawą z dnia 09.03.2023r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 614) ma zastosowanie w sprawie niniejszej na podstawie art. 19 ust. 1 tej ustawy, w myśl którego do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (a taką jest sprawa GKm <span class="anon-block">(...)</span>) stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W art. 19 ust. 3 tej ustawy wskazane zostały enumeratywnie przepisy, których nie stosuje się do egzekucji z nieruchomości wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie; nie ma wśród nich wymienionego przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 930;art. 930 § 1)">art. 930 §1 k.p.c.</a> </p> <p>Zarówno treść uzasadnienia do projektu nowelizacji (<span class="anon-block"> (...)</span> sejmowy Nr 2650, Sejm IX kadencji, pkt 108a), jak i literalna wykładnia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 930;art. 930 § 1;art. 930 § 1 zd. 1)">art. 930 §1 zd. 1 k.p.c.</a> prowadzi do wniosku, że procesową konsekwencją bezskuteczności rozporządzenia nieruchomością po jej zajęciu jest możliwość dalszego prowadzenia egzekucji ze zbytej nieruchomości, w tym możliwość przyłączenia się do egzekucji ze zbytej nieruchomości kolejnych wierzycieli dłużnika, tak jakby jej zbycie nie miało miejsca, co służyć ma realizacji zasady jedności egzekucji z nieruchomości wyrażonej w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 927)">art. 927 k.p.c.</a> </p> <p>W poprzedniej części uzasadnienia przedstawiony został przebieg postępowania w zakresie egzekucji z nieruchomości o numerze <span class="anon-block">KW (...)</span>, w tym treść wniosków, skarg i zarzutów co do możliwości jej prowadzenia, formułowanych zarówno przez dłużniczkę <span class="anon-block">M. C.</span> jak i inne podmioty.</p> <p>Znamienna i łatwo dostrzegalna jest okoliczność, iż do dnia doręczenia uczestnikom odpisu postanowienia Sądu wraz z uzasadnieniem z dnia 31.01.2024r., wydanego w sprawie XII 1 Co <span class="anon-block">(...)</span>, wszystkie wnioski, skargi i zarzuty opierały się na argumentacji wywodzonej wyłącznie z praw <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span> lub <span class="anon-block">Gminy W.</span> <span class="anon-block">G.</span>. Dotyczy to również wniosków, skarg i zarzutów formułowanych przez dłużniczkę <span class="anon-block">M. C.</span> (wniosek o umorzenie egzekucji z dnia 24.11.2023r. oraz skargi zarejestrowane w sprawach XII 1 Co <span class="anon-block">(...)</span>i XII 1 Co <span class="anon-block">(...)</span>). Pozostawało to zresztą spójne z oświadczeniem dłużniczki <span class="anon-block">M. C.</span>, złożonym w charakterze Prezesa Zarządu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span>, w umowie sprzedaży nieruchomości z dnia 22.01.2024r. o następującej treści: „Nieruchomość służy w całości wyłącznie do wykonywania praktyk i obrzędów religijnych <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span> i jednostki organizacyjnej <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span> <span class="anon-block">Gminy W.</span> <span class="anon-block">G.</span>”. Na ten zapis umowy powoływała się też zresztą <span class="anon-block">Gmina W.</span> <span class="anon-block">G.</span>, opierając swoją skargę (XII 1 Co <span class="anon-block">(...)</span>) na twierdzeniu, że przedmiotowa nieruchomość jeszcze przed podpisaniem umowy sprzedaży była i jest nadal we władaniu i użytkowaniu przez wspólnotę <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span>jako miejsce kultu i odprawiania sakramentów oraz obrzędów.</p> <p>Odpis postanowienia Sądu z uzasadnieniem w sprawie XII 1 Co <span class="anon-block">(...)</span> dłużniczka <span class="anon-block">M. C.</span> odebrała w dniu 19.02.2024r. W uzasadnieniu tym Sąd wyrażając swój pogląd na sprawę, podkreślił, że wyłączenie przedmiotów służących do wykonywania praktyk religijnych należy wiązać z osobą dłużnika, nie zaś z samym charakterem przedmiotu; wskazał, że przypadku wyłączenia spod egzekucji przedmiotów służących do wykonywania praktyk religijnych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 829;art. 829 pkt. 6)">art. 829 pkt 6 k.p.c.</a>) chronioną przez ustawodawcę wartością jest zagwarantowana konstytucyjnie wolność sumienia i religii (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 53;art. 53 ust. 1)">art. 53 ust. 1 Konstytucji</a>), tak by dłużnik mógł zaspokajać swoje potrzeby natury religijnej, pomimo ciążących na nim zobowiązań pieniężnych; Sąd przytoczył także poglądy doktryny, wskazujące na to, że omawiane wyłączenie nie może obejmować tych nieruchomości, które nie służą bezpośrednio i wyłącznie wykonywaniu kultu religijnego.</p> <p>W dniu 20.02.2024r. (tj. w następnym dniu po odebraniu odpisu postanowienia z uzasadnieniem) dłużniczka <span class="anon-block">M. C.</span> złożyła w obecności notariusza podpis pod dokumentem zatytułowanym „Oświadczenie woli człowieka”, stanowiącym załącznik do skargi oznaczonej datą 09.04.2004r. W pismach tych dłużniczka <span class="anon-block">M. C.</span> wskazuje po raz pierwszy na swoje osobiste prawa wynikające z wolności sumienia i religii w kontekście przedmiotowej nieruchomości.</p> <p>Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy niniejszej, powyższe – w ocenie Sądu - stanowi swoistą zmianę taktyki procesowej dłużniczki, celem dostosowania jej do poglądu prawnego Sądu nadzorującego egzekucję z przedmiotowej nieruchomości, wyrażonego w sposób jednoznaczny w uzasadnieniu postanowienia wydanego w sprawie XII 1 Co <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Z urzędu znana jest Sądowi praktyka, stosowana w innych postępowaniach egzekucyjnych toczących się na obszarze apelacji <span class="anon-block"> (...)</span>, a polegająca na powoływaniu się na dekrety o konsekracji nieruchomości, wystawione w imieniu <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">N.</span> czemu towarzyszą wnioski o umorzenie postępowań egzekucyjnych z powołaniem się na wolność religii i wyznania.</p> <p>Jak wynika z zapisów w <span class="anon-block">księdze wieczystej numer (...)</span>, stanowiąca przedmiot egzekucji nieruchomość została - jeszcze przed zajęciem przez Komornika i przed datą wydania dekretu o konsekracji - obciążona ograniczonymi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">prawami rzeczowymi</a>, w postaci hipotek zabezpieczających wierzytelności banku (hipoteka umowna na kwotę 117 999,03 zł) oraz <span class="anon-block">Gminy M.</span> <span class="anon-block">G.</span> (hipoteka przymusowa na kwotę 26 579,20 zł).</p> <p>W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne sprawy niniejszej wskazują na próbę instrumentalnego wykorzystania przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 829;art. 829 pkt. 6)">art. 829 pkt 6 k.p.c.</a> </p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 767;art. 767 § 1)">art. 767 §1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 824;art. 824 § 1;art. 824 § 1 pkt. 2)">art. 824 §1 pkt 2 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 829;art. 829 pkt. 6)">art. 829 pkt 6 k.p.c.</a> <em> <!-- -->a contrario</em> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 930;art. 930 § 1)">art. 930 §1 k.p.c.</a>.</p> <p>O kosztach postępowania skargowego Sąd orzekł w punkcie 2 postanowienia na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 §1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108)">art. 108 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 §2 k.p.c.</a>, mając na uwadze wynik postępowania – fakt oddalenia skargi w całości.</p> <p> <em> <!-- -->Sędzia Joanna Krata </em> </p> </div>