III FSK 107/25

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu 12 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. D. w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt I SA/Po 409/24 w sprawie ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 24 kwietnia 2024 r., nr 3001-IOV-13.4104.7.2024 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt I SA/Po 409/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA", "sąd I instancji") oddalił skargę J. D. (dalej: "Skarżąca", "Strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: "Dyrektor, "Organ") z dnia 24 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zgłoszenia w podatku od spadków i darowizn. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Skarżąca wywiodła od powyższego wyroku WSA skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Podniosła, że zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Ustawodawca w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), uzależnił prawo sądu do wstrzymania wykonania decyzji od spełnienia jednej z wymienionych w tym przepisie pozytywnych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie unormował, w jaki sposób Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, powinna wykazać istnienie okoliczności, uzasadniających spełnienie choć jednej z tych przesłanek. Procedura postępowania przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego, za wyjątkiem uzupełniającego, wykorzystywanego jedynie pomocniczo, dowodu z dokumentu w trybie i na zasadach przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Z tej przyczyny, stosując wykładnię funkcjonalną uznać należy, że wykazanie istnienia faktów uzasadniających twierdzenie o spełnieniu warunków przyznania ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji w toku postępowania przed sądem administracyjnym powinno odbywać się poprzez ich uprawdopodobnienie, które zezwala na przyjęcie za wiarygodne istnienia faktów, z którymi określony przepis wiąże skutki prawne, na podstawie oświadczenia strony, złożonego we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II FZ 489/06). Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo powtórzenie przez stronę treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się bowiem do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy, jest zasadne. Skarżąca nie wykazała, że w sprawie zaistniało ryzyko wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Swoje stanowisko uzasadniła okolicznościami przedmiotowej sprawy, które dotyczą jej merytorycznego rozpatrywania w związku z wniesioną skargą kasacyjną. Obowiązkiem Skarżącej było przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonego postanowienia, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Skarżąca nie wywiązała się z powyższego obowiązku. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia ograniczyła się jedynie do przytoczenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wskazując jakiego rodzaju dolegliwość materialną spowoduje wobec niej wykonanie postanowienia Organu. Brak argumentacji uzasadniającej skorzystanie z wyjątkowej instytucji jaką jest art. 61 § 3 p.p.s.a., przemawia za jej oddaleniem. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wstrzymanie wykonania decyzji nie jest zasadne z powodu braku przesłanek, świadczących o zagrożeniu Skarżącej znaczną szkodą lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo stwierdzić należy, że na obecnym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga tylko zagadnienie incydentalne, nie wypowiadając się w zakresie głównej sprawy merytorycznej, w przedmiocie której orzekał będzie w związku z wniesioną skargą kasacyjną. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, o czym orzeczono jak w sentencji orzeczenia.