III SA/Kr 1268/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 31 maja 2023 r. znak: SKO.Soc/4116/415/2023 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji UZASADNIENIE Zaskarżoną przez D. C., zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia 31 maja 2023 r., znak: SKO.Soc/4116/415/2023, wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 16 i ust. 15g ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 141 ze zm., zwanej dalej ustawą o dodatku węglowym) oraz art. 7, art. 77 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Andrychowa z dnia 9 stycznia 2023 r. znak: [...], o odmowe przyznania skarżącemu dodatku węglowego. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 9 stycznia 2023 r., znak: [...], Burmistrz Andrychowa orzekł o odmowie przyznania skarżącemu dodatku węglowego. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji przywołał przepisy, znajdujące zastosowanie w sprawie i przesłanki ustawowe przyznania dodatku węglowego. W szczególności zaś przywołano przepis art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym, zgodnie z którym dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561 i 1576), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał, że w toku postępowania ustalono, że na wskazany we wniosku adres został już złożony wniosek, który został rozpoznany pozytywnie. Jednocześnie skarżący nie wykazał, aby zostały podjęte jakiekolwiek kroki formalne prowadzące do ustalenia odrębnego adresu co również zostało potwierdzone podczas przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że nie miał możliwości wyodrębnienia samodzielności swojego lokalu mieszkalnego przed dniem 30 listopada 2022 r. Oświadczył ponadto, że potwierdzenie, iż faktycznie dysponuje samodzielnym, odrębnym lokalem mieszkalnym w budynku wielolokalowym - stanowi wywiad środowiskowy. Wobec powyższego wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy. Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym. Kolegium wskazało również, że ustawa z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2236), która weszła w życie w dniu 4 listopada 2022 r., wprowadziła znaczące zmiany m. in. w ustawie z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym. Nowe przepisy przewidują w szczególności odejście od dotychczas obowiązującej zasady "jeden adres - jeden dodatek" oraz przewidują również możliwość przyznania dodatków również w przypadku braku zgłoszenia źródła ogrzewania do CEEB. Niemniej jednak, w ocenie Kolegium, pomimo zmiany przepisów, w odniesieniu do sytuacji skarżącego nie ma możliwości przyznania dodatku węglowego. Stosownie do art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym, w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. Kolegium podkreśliło, że nawet po zmianie ustawy o dodatku węglowym, która weszła w życie 3 listopada 2022 r., tj. po dodaniu do ustawy art. 2 ust. 3c i 3d, zasadą jest, iż na jeden adres zamieszkania przysługuje jeden dodatek węglowy. Nowelizacja ustawy nie uchyliła bowiem art. 2 ust. 3a, zgodnie z którym w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem. Nowe przepisy pozwalają na przyznanie dodatków węglowych dla kilku gospodarstw domowych, jeżeli do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania. Brak możliwości ustalenia odrębnego adresu powinien wynikać z obiektywnych przyczyn, jak np. ograniczone możliwości organów gminy w nadaniu odrębnego adresu w ww. terminie. Kolegium stwierdziło, że z wyjaśnień skarżącego wynika, że nie podjął on żadnych formalnych kroków w celu ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania, Zdaniem Kolegium, wnioskodawca składający wniosek o wypłatę dodatku węglowego powinien przedstawić dokumentację potwierdzającą podjęcie kroków formalnych, prowadzących do wydzielenia odrębnego adresu, np. zaświadczenie o samodzielności lokalu lub kopię złożonego wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, czy też kopię wniosku o nadanie numeru porządkowego. Sam fakt stwierdzenia podczas wywiadu, że strony prowadzą odrębne gospodarstwa domowe i mają oddzielne lub współdzielone źródła ciepła, nie jest, w opinii Kolegium, wystarczający dla przyznania dodatku węglowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję skarżący wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym podstawowym źródłem ogrzewania jest kocioł na paliwo stałe, które zostało zgłoszone do centralnej ewidencji. Skarżący dodał, że w deklaracji pod jednym adresem zgłoszone są dwa niezależne źródła ogrzewania, a przeprowadzony wywiad środowiskowy jednoznacznie wykazał, że pod tym adresem prowadzone są dwa niezależne gospodarstwa domowe. Skarżący stwierdził, że przyczyną odmowy przyznania mu dodatku węglowego jest niepodjęcie kroków formalnych prowadzących do wydzielenia odrębnego adres. Skarżący wyjaśnił, że OPS O/Andrychów dysponuje jego oświadczeniami, z których wynika, że w dniu 26 grudnia 2021 r. zmarł jedyny właściciel przedmiotowej części nieruchomości, a tym samym do czasu złożenia wniosku o przyznanie dodatku węglowego sprawa własności budynku nie była uregulowana prawnie. Nie było zatem możliwości rozpoczęcia procedury nadania odrębnego numeru dla budynku i wyodrębnienia samodzielności do dnia 30 listopada 2022 r., gdyż zgodnie z art. 97 ustawy o gospodarce nieruchomościami o podział może wystąpić właściciel lub użytkownik wieczysty). Zdaniem skarżącego, powyższy fakt uniemożliwił mu uzyskanie odrębności lokalu w w/w terminie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wobec wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (pismo z dnia 10 sierpnia 2023 r., k. 2 akt sądowych), braku sprzeciwu skarżącego i postanowień art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1412 ze zm., zwanej dalej ustawą o dodatku węglowym), dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest m.in. kocioł na paliwo stałe wpisany lub zgłoszony do centralnej ewidencji emisyjności budynków do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków. Z kolei przez gospodarstwo domowe rozumie się m.in. osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy o dodatku węglowym). Na podstawie art. 26 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych, w art. 2 ustawy o dodatku węglowym. dodano m.in. ust. 3c-3e. Stosownie zatem do postanowień art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym, w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. W tym przypadku gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową (art. 2 ust. 3d zdanie pierwsze i drugie ustawy o dodatku węglowym) Podnieść również należy, że nowelizacje ustawy o dodatku węglowym jasno wskazują, że ich ratio legis sprowadza się do objęcia wsparciem w formie tego świadczenia jak największej liczby gospodarstw domowych, poprzez odformalizowanie procedury przy jednoczesnym zobowiązaniu organów administracji publicznej do dokładnego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych dotyczących osoby ubiegającej się o to świadczenie. Cel tych przepisów polega niewątpliwie na zapewnieniu jak najszerszego dostępu do przedmiotowego świadczenia gospodarstwom domowym, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe (por. m.in. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 5 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 210/23; z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 474/23). Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu zaprezentowana przez orzekające w niniejszej sprawie organy obydwu instancji wykładnia wskazanych co dopiero przepisów, a zwłaszcza art. 2 ust. 1, ust. 3a, 3c i 3d ustawy o dodatku węglowym, jest błędna i nie zasługiwała na aprobatę. Zdaniem Sądu ustawodawca nie wprowadził bowiem wymogu, aby okoliczność ustalenia odrębnego lokalu miała być ustalona na skutek podjęcia przez stronę formalnych kroków prowadzących do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, złożenia wniosku o nadanie numeru porządkowego, bądź też potwierdzenia innym, konkretnym dowodem. Wbrew twierdzeniom Kolegium przepisy ustawy o dodatku węglowym nie wymagają wszczęcia procedury o wydzielenie odrębnego lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych niemalże jednolicie wskazuje się, że przepisy ustawy o dodatku węglowym nie wprowadzają "obowiązku podjęcia przez stronę sformalizowanych działań" mających na celu ustalenie odrębnego adresu, a wykazanie, iż przesłanka została spełniona może nastąpić np. poprzez złożenie oświadczenia, że do dnia 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe strony (por.m.in. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 355/23; z dnia 8 maja 2023 r., sygn. akt II SAB/Gl 24/23; wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 299/23), a następnie dokonanie oceny oświadczenia w kontekście zaistnienia warunków zastosowania art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym. Nota bene w rozpatrywanej sprawie skarżący przedstawił argumentację z jakich powodów nie mógł podjąć sformalizowanych działań. Co prawda bardziej precyzyjnie powody tego wyjaśnił w skardze do sądu administracyjnego wskazując, że z uwagi na śmierć właściciela sprawa własności budynku, w lokalu którego zamieszkuje skarżący, nie była do czasu złożenia wniosku uregulowana. Nie mógł więc on podjąć z tego względu formalnych kroków, bo może to uczynić tylko właściciel lub użytkownik wieczysty, jak napisał skarżący. Nieuzasadnione w tym stanie rzeczy było, zdaniem Sądu, wezwanie przez organ skarżącego (pismo z dnia 8 grudnia 2022 r., k. 4 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), by ten udokumentował podjęte przez niego do dnia 30 listopada 2022 r. kroki formalne odrębności zajmowanego przez niego lokalu. Mając na uwadze wskazane powyżej regulacje ustawy o dodatku węglowym podkreślić bowiem należy, że ustawa o dodatku węglowym nie precyzuje powodów niemożliwości ustalenia odrębnych adresów oraz w szczególności nie wskazuje kryteriów, takich jak pozyskanie zaświadczenia o samodzielności lokalu lub kopii złożonego wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, czy też kopii wniosku o nadanie numeru porządkowego. Wobec tego kwestia z jakich powodów nie doszło do formalnego wydzielenia odrębnego lokalu, ani nadania nowego adresu, nie ma i nie mogła mieć doniosłości prawnej, gdyż okoliczności te w świetle regulacji ustawy nie mogą mieć znaczenia dla kwestii przyznania dodatku węglowego. Mimo tego organ mógł zwrócić się do skarżącego w toku postępowania, by ten wyjaśnił powody niepodjęcia formalnych kroków odrębności lokalu, co mogłoby rzucić światło organowi, że nawet w sytuacji, gdy organ wyraził stanowisko, iż brak podjęcia wskazanych formalnych kroków w świetle uwarunkowań ustawy stanowi przeszkodę do przyznania przedmiotowego dodatku, to dysponowałby wiedzą, że skarżący prawnie nie mógł tego uczynić. Organ powinien wówczas rozważyć, czy w takim stanie rzeczy można wyciągać negatywne wobec skarżącego konsekwencje mając na względzie i ratio legis ustawy i rzymską paremię: "impossibilium nulla obligatio (nikt nie jest zobowiązany do rzeczy niemożliwych). Umknęło mianowicie uwadze organów, że cel tych przepisów polega niewątpliwie na zapewnieniu jak najszerszego dostępu do przedmiotowego świadczenia gospodarstwom domowym, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe (por. m.in. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 5 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 210/23; z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 474/23). Warunkiem przyznania dodatku węglowego jest posiadanie miejsca zamieszkania i tym samym prowadzenie gospodarstwa domowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle regulacji art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dodatku węglowym kwestia zamieszkiwania w określonym miejscu jest przesłanką o charakterze materialnoprawnym, warunkującą uzyskanie dodatku węglowego. Przesłanka ta podlega ustaleniu i ocenie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwy organ (por. postanowienie NSA z 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OW 157/22, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Organy mają więc ustalić ponad wszelką wątpliwość, czy ubiegająca się osoba prowadzi w znaczeniu funkcjonalnym osobne gospodarstwo domowe i czy spełnia wszystkie przesłanki do przyznania jej dodatku węglowego, a nie czy i w terminie podjęła skuteczne kroki do wyodrębnienia lokalu i uzyskania odrębnego adresu. W rezultacie doszło więc, zdaniem Sądu, nie tylko do błędnej interpretacji przepisów ustawy o dodatku węglowym mających zastosowanie w niniejszej sprawie, ale do ich nieprawidłowego zastosowania, czego konsekwencją było wydanie decyzji naruszających przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieustalenie wszystkich istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności sprawy – art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775). W ocenie Sądu organy orzekające nie przeprowadziły rzetelnej i właściwej oceny materiału dowodowego ani pod kątem jego zupełności i wystarczalności do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, ani też co do właściwej oceny okoliczności w nich zawartych, które mają znaczenie dla treści rozstrzygnięcia co do istoty tej sprawy. Otóż rację ma skarżący podnosząc, że z wywiadu środowiskowego, jaki został przeprowadzony w niniejszej sprawie 9 grudnia 2022 r. wprost wynika, że pracownik socjalny ustalił, że pod wskazanym adresem zamieszkuje skarżący wraz z rodziną. Dom posiada dwa źródła ciepła: kocioł gazowy oraz kocioł na paliwo stałe zasilany węglem, który jest wskazany jako główne źródło ogrzewania. Skarżący zamieszkuje na piętrze domu, a organ mógł stwierdzić, że rodzina posiada odrębny lokal z osobnym wejściem, swoją kuchnią, łazienką, ma odrębne liczniki, deklaracje śmieciowe. Wobec powyższego błędne stanowisko orzekających organów było wynikiem w pierwszym rzędzie dokonania niewłaściwego, błędnego odczytania norm prawnych wyrażonych we wskazanych regulacjach ustawy o dodatku węglowym, w konsekwencji doszło do błędnego odczytania konsekwencji prawnych, co skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem tych przepisów mimo, że z materiału dowodowego wynikają okoliczności dające podstawę do oceny, czy skarżący wraz z rodziną prowadzi w znaczeniu funkcjonalnym odrębne gospodarstwo domowe. Mając zebrany materiał dowody, w tym również oświadczenia skarżącego organy powinny ocenić wiarygodność tych oświadczeń, wraz z pozostałymi zebranymi dowodami w całości i we wzajemnej łączności (art. 80 k.p.a.). Mając jeszcze jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie mogły nawet jeszcze raz przeprowadzić wywiad w celu jednoznacznego potwierdzenia odrębnego prowadzenia gospodarstw domowych, a więc używania odrębnego źródła ciepła przez skarżącego (art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym). Organy obydwu instancji wyszły poza literalne brzmienie przepisu i zastosowały dodatkowe, nieznajdujące uzasadnienia w treści ustawy, kryteria przyznania dodatku węglowego. Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie mogło utrzymać w mocy niewłaściwej decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz zdaniem Sądu, winno uchylić decyzję organu pierwszej instancji i skorzystać z kompetencji do odmiennej oceny materiału dowodowego i podjęcia decyzji reformacyjnej, ewentualnie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania ze względu na konieczność przeprowadzenia szczegółowego wywiadu środowiskowego co do okoliczności mających istotne znaczenie dla treści rozstrzygnięcia, a które dotychczas nie zostały jeszcze ustalone, bądź zostały ustalone nieprecyzyjnie, a od których zależy rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, zaś ich ustalenie nie jest możliwe w drodze uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, a więc w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarga musiała zatem wywrzeć zamierzony skutek. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł, jak w sentencji wyroku.