I FSK 1016/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu 15 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J.C. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2024 r. sygn. akt I FSK 1016/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej J.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 688/20 w sprawie ze skargi J.C. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 26 czerwca 2020 r. nr 2001-IOV.4103.51.2019 w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2013 roku postanawia: odmówić uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z 3 grudnia 2024 r. sygn. akt I FSK 1016/21 Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej J.C. (dalej: Podatnik lub Skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej jako: Organ) z 26 czerwca 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2013 roku: 1) uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, 2) zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku na rzecz J.C. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Pismem z 5 grudnia 2024 r. Skarżący złożył wniosek o uzupełnienie wskazanego powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało odnotować, że wniosek został złożony w ustawowym terminie i nie był obarczony brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie mu dalszego biegu. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) uzupełnienie wyroku możliwe jest jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W zgodzie z niebudzącym wątpliwości stanowiskiem doktryny (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 157) zaznaczyć trzeba, że uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Jeżeli natomiast sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, np. zasądził koszty postępowania, lecz w mniejszym rozmiarze, niż żądała tego strona, na to postanowienie o kosztach przysługuje jej zażalenie. W niniejszej sprawie NSA zasądził od organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów sądowych w kwocie 100 złotych. Przypomnieć należy, że przepisy o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie czynią rozróżnienia w zakresie orzekania o kosztach sądowych czy kosztach postępowania. Przeciwnie, orzeczenie o kosztach sądowych następuje w ramach orzeczenia o kosztach postępowania. Okoliczność, że w sprawie Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w zakresie kosztów sądowych jest już wystarczające, do uznania wniosku o uzupełnienie wyroku za bezzasadny. Instytucja uzupełnienia wyroku nie służy bowiem do kwestionowania wysokości zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego, a jedynie konwalidacji braku obligatoryjnego orzeczenia. Z drugiej strony odnotować trzeba, w przedmiotowym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Co do motywów tego rozstrzygnięcia należy odesłać do pisemnego uzasadnienia tegoż wyroku. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. a contrario, postanowił jak w sentencji.