IV SA/Po 581/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant ref. staż. Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Wojewody z dnia 22 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 22 sierpnia 2023 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania H. W. od decyzji Starosty P. nr [...] z 18 lipca 2023 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę obejmującą stację bazową telefonii komórkowej sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i kanalizacją dla światłowodu na dz. o nr. ewid. [...], obr. [...], jedn. ewid. [...]: 1) uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej wymagań udzielenia pozwolenia na budowę poprzez dodanie pkt 4 Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: - ustanowienie kierownika budowy, który zobowiązany jest prowadzić dziennik budowy oraz umieścić na budowie w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia; - ustanowienie kierownika nadzoru inwestorskiego branży konstrukcyjno-budowlanej zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138, poz. 1554) - dalej: rozporządzenie ustanawiające inspektora nadzoru inwestorskiego. 2) w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem zamierzenia budowlanego jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i kanalizacją dla światłowodu. Inwestycja zlokalizowana zostanie przy ul. [...] w S. na dz. o nr. ewid. [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] - gmina wiejska, tj. przy ul. [...] w S. (4,6 m od granicy z działką drogową o nr. ewid. [...], mierzonej od osi wieży do granicy nieruchomości). Przedmiotowa inwestycja polegać będzie na budowie: - wolnostojącej wieży stalowej rurowej typu [...] o wys. całkowitej 55,30 m n.p.t. (wieża wraz z odgromem, opis k. 4, rys. K.l widok pionowy wieży, projekt architektoniczno-budowlany), posadowionej na fundamencie mikropalowym (opis k. 30, rys. K.l widok pionowy wieży, projekt architektoniczno-budowlany); - dwóch stalowych platform pod urządzenia sterujące posadowione bezpośrednio na gruncie; - przyłącza energetycznego i światłowodowego (według odrębnego opracowania). Projektowana stacja bazowa będzie służyć bieżącemu utrzymaniu zasięgu sieci telefonii komórkowej. W tym celu na wieży przewidziano zainstalowanie: - 6 anten sektorowych: po 2 (model [...] i [...]) na sektor w azymucie 20°, 160° i 270°, które zawieszone będą na wysokości -52,50 m n.p.t. i pracować będą dla anten typu [...] w pasmach 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, natomiast dla anten typu [...] w pasmach 800 MHz i 2600 MHz. Anteny będą miały możliwość pochylenia tiltów w zakresie 0°-10°, natomiast pracujące w paśmie 2600 MHz w zakresie 2°-12°; - 6 anten radioliniowych skierowanych na następujące azymuty: 48°+/- 30°, 113°+/- 30°, 150°+/- 30°, 239°+/- 30°, 290°+/- 30°, 347°+/- 30°, które zainstalowane zostaną na wysokości 50,00m n.p.t. i 50,50m n.p.t.; - 15 modułów RRU zawieszonych na wysokości 52,50 m n.p.t. Lokalizacja omawianej stacji bazowej jak i zasięg jej oddziaływania nie leżą na obszarze objętych formami ochrony przyrody, w tym na obszarze [...], jak również na ternach "podlegających ochronie konserwatorskiej. Zgodnie z opinią Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP nr [...] z 27 stycznia 2023 r., nr [...], oznakowanie przeszkodowe wieży nie jest wymagane. Wojewoda podniósł, że w myśl art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977) - dalej: "u.p.z.p.", w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. W niniejszej sprawie na terenie inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w S. , po zachodniej stronie S11, przyjętym na mocy uchwały nr [...] Rady Gminy T. z dnia 28 stycznia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r. poz. [...]; zm.: Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r. poz. [...]). Jak wynika z części graficznej planu miejscowego nieruchomość inwestycyjna znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 2U - tereny zabudowy usługowej, dla którego szczególne ograniczenia w zabudowie określono w § 15 planu miejscowego. Wojewoda wskazał, że rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na względzie przepisy ogólne wyrażone m.in. w § 4 pkt 3 planu miejscowego (dopuszczenie lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, zgodnie z przepisami odrębnymi), czy też § 12 pkt 1 planu miejscowego (dopuszczenie budowy, przebudowy, rozbudowy, odbudowy, rozbiórki i remontów sieci i urządzeń infrastruktury technicznej). Zauważano, że materialnoprawną podstawą niniejszej sprawy stanowi art. 35 ust. 1 pkt 1-4a Prawa budowlanego, który określa zakres działań organu administracji architektoniczno-budowlanej. W ramach prowadzonego postępowania stwierdzono, że załączona do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacja projektowa nie zawiera wad, wobec czego zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Organ II instancji wskazał, że plan miejscowy nie wyznaczył miejsc pod lokalizację infrastruktury telekomunikacji, stąd usytuowanie przedmiotowej stacji bazowej należało rozpatrywać z uwzględnieniem art. 46 ust. 2 specustawy telekomunikacyjnej. Zgodnie z przywołanym przepisem jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W ocenie Wojewody usytuowanie stacji bazowej sieci [...] jest możliwe na działce inwestycyjnej, niemniej nie może ona naruszać ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Obowiązujący na dz. o nr. ewid. [...] plan miejscowy w § 12 pkt 1 w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej dopuścił budowę, przebudowę, rozbudowę, odbudowę, rozbiórkę i remont sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Natomiast w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego plan miejscowy w § 4 pkt 3 dopuścił lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, zgodnie z przepisami odrębnymi. Ponadto w § 15 pkt 1 lit. b planu miejscowego na terenie 2U dopuszczono budowę m.in. urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Dalej podniesiono, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 specustawy telekomunikacyjnej, przez infrastrukturę techniczną należy rozumieć każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem: a) kabli, w tym włókien światłowodowych, b) elementów sieci wykorzystywanych do zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, c) kanałów technologicznych w rozumieniu art. 4 pkt 15a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693,1768,1783 i 2185). Z kolei zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.) przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. W zaistniałych okolicznościach sprawy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] jest możliwa na nieruchomości inwestycyjnej w miejscu wyznaczonym w projekcie zagospodarowania terenu, w tym przed nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną planem miejscowym. Zgodnie z § 10 pkt 2 planu miejscowego w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w jego użytkowaniu ustalono nakaz zgłoszenia właściwym służbom wojskowym wszelkich projektowanych budowli o wysokości równej i większej niż 50,0 m n.p.t, przed wydaniem pozwolenia na ich budowę. Z powyższego obowiązku wywiązał się inwestor, który do załączników projektu budowlanego załączył pismo Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP nr [...] z 27 stycznia 2023 r. nr [...], w którym uzgodniono lokalizację stacji bazowej, wskazując, iż oznakowanie przeszkodowe wieży nie jest wymagane. Wobec powyższego Wojewoda stwierdził zgodność planowanego zamierzenia budowlanego z zapisami planu miejscowego. Odnosząc się do rozkładu poziomego i pionowego mocy gęstości promieniowania elektromagnetycznego stwierdzono, że nie wystąpi ekspozycja ludności na ponadnormatywne pole elektromagnetyczne wytwarzane przez projektowane anteny. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że ww. promieniowanie występować będzie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, w odległości 18,40 m od wieży, głównie na działce inwestycyjnej, jak również niewielkim zasięgiem na dz. o nr. ewid. [...] należącej do skarżącej (przeznaczonej w planie miejscowym pod drogę wewnętrzną -1 KDW) i na dz. o nr ewid. [...] i [...] należących do Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (działki drogowe ul. [...] w S. ). Zasięg ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego nie będzie nachodzić na istniejący na działce inwestycyjnej budynek. Natomiast ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne występować będzie na wszystkich azymutach w najniższym położeniu na wysokości 48,90 m n.p.t., tj. 46,90 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Zatem przyjęte w przedmiotowej inwestycji parametry pracy anten sektorowych nie spowodują ograniczeń w zabudowie działek znajdujących się w obszarze oddziaływania, jak również nie będą wpływać na zdrowie i życie ludzi. Reasumując, Wojewoda stwierdził, że dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Przedmiotowe zamierzenie budowlane nie jest wymienione w katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie, bądź zawsze znacząco oddziałujących na środowisko wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), dla których wymagane byłoby uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach o jakiej mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Teren, na którym lokalizowana jest inwestycja nie jest wpisany do rejestru zabytków i nie podlega ochronie konserwatorskiej, jak również nie jest zlokalizowany w miejscach cennych przyrodniczo. Oddziaływanie promieniowania elektromagnetycznego nie będzie wpływać na faunę i florę. Oznakowanie przeszkodowe wieży nie jest wymagane. Końcowo Wojewoda zwrócił uwagę na fakt, że organ I instancji w uzasadnieniu do decyzji o pozwoleniu na budowę wadliwie przywołał art. 46 ust. 3 specustawy telekomunikacyjnej, który dotyczy sytuacji, gdy na terenie inwestycyjnym nie obowiązuje plan miejscowy, zamiast omawianego wcześniej art. 46 ust. 2 specustawy telekomunikacyjnej. Niemniej powyższa okoliczność nie przesądziła o wadliwości wydanego rozstrzygnięcia, pomimo dość skąpego uzasadnienia motywów jakim kierował się Starosta P. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu H. W. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez bezzasadne wydanie decyzji o uchyleniu w części decyzji Starosty P. z dnia 18 lipca 2023 r. i utrzymaniu pozostałej części decyzji w mocy, w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji w całości. b) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokonania ustaleń i weryfikacji przez Organ, prowadzących do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a w szczególności z Rozporządzeniem Ministra Cyfryzacji w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie z dnia 26 maja 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1040), co doprowadziło do wydania zaskarżonych decyzji; nie ustaliwszy całokształtu okoliczności wymaganych do wydania decyzji w sprawie. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik skargi, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowalnego poprzez jego niezastosowanie w postaci braku sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a w szczególności z Rozporządzeniem Ministra Cyfryzacji, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2023 r. Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony P. C.. P. C. (dalej: Stowarzyszenie) opowiedziało się za uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. W pismach z dnia 18 listopada 2023 r. oraz 8 kwietnia 2024 r .podkreślono m. in., że taka inwestycja na tym terenie jest zbędna, wskazano przede wszystkim na jej szkodliwość dla środowiska, zdrowia i życia ludzi oraz konieczność uwzględnienia maksymalnych mocy oraz pochyleń anten. Wskazano także, że organy bezkrytycznie przyjęły za prawdziwe dane podane przez inwestora i nie poddały wnikliwej analizie podanych przez inwestora parametrów, tym samym naruszona została dokumentacja projektowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1634 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. W świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 682, dalej: "pr.b."), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m. in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1 lit. a). "Zgodność" projektu budowlanego, o której mowa w tym przepisie, z powyższymi aktami prawnymi i dokumentami oznacza faktycznie brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność, polegającą na powieleniu postanowień planu (por. A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2023, art. 35, teza 3). W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pr.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Co do zasady jest bowiem związany wnioskiem i ustaleniami projektu budowlanego oraz nie może rozważać słuszności przyjętych przez inwestora rozwiązań. Może jedynie skontrolować, czy nie naruszają obowiązujących w tym względzie przepisów prawa (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 617/17). Zaznaczyć należy, że w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071). W ramach zmian, prawodawca usunął z wykazów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokalizacyjne (uchylono § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r.). Co istotne dla rozpoznawanej sprawy, zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego z dnia 5 maja 2022 r., do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Oznacza to, że przy wydawaniu decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornego obiektu po dniu 4 czerwca 2022 r. należało już stosować przepisy rozporządzenia z 2019 r. w nowym brzmieniu, a zatem z pominięciem obowiązku przeprowadzenia oceny środowiskowej i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W stanie faktycznym niniejszej sprawy zastosowanie będą mieć przepisy w nowym brzmieniu, albowiem inwestor uzupełniony i kompletny wniosek złożył po dniu 4 czerwca 2022 r. Pojawiające się w orzecznictwie wątpliwości w powyższym zakresie zostały rozstrzygnięte uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22, o następującej treści: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podjętej uchwały wskazał, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej kwalifikowanej pod kątem instalacji radiokomunikacyjnej z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa z antenami sektorowymi i antenami radiolinii i urządzeniami doprowadzającymi stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej. Dodatkowo podkreślił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. W takiej sytuacji, na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, nie jest wymagane przedstawienie przez inwestora decyzji środowiskowej w trybie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Odnosząc się do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać przyjdzie, że planowana inwestycja dotyczy budowy obejmującej stację bazową telefonii komórkowej sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i kanalizacją dla światłowodu przy ul. [...] w S. na dz. o nr. ewid. [...], obr. [...]. Projektowana stacja bazowa będzie służyć bieżącemu utrzymaniu zasięgu sieci telefonii komórkowej. W tym celu na wieży przewidziano zainstalowanie: - 6 anten sektorowych: po 2 ( o mocy EIRP 13222 W) na sektor w azymucie 20°, 160° i 270°, które zawieszone będą na wysokości 52,50 m n.p.t. i pracować będą dla anten typu [...] w pasmach 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, natomiast dla anten typu [...] w pasmach 800 MHz i 2600 MHz. Anteny będą miały możliwość pochylenia tiltów w zakresie 0°-10°, natomiast pracujące w paśmie 2600 MHz w zakresie 2°-12°; -6 anten radioliniowych skierowanych na następujące azymuty: 48°+/- 30°, 113°+/- 30°, 150°+/- 30°, 239°+/- 30°, 290°+/- 30°, 347°+/- 30°, które zainstalowane zostaną na wysokości 50,00m n.p.t. i 50,50m n.p.t.; - 15 modułów RRU zawieszonych na wysokości 52,50 m n.p.t. Na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w S. , po zachodniej stronie S11, przyjętym na mocy uchwały nr [...] Rady Gminy T. z dnia 28 stycznia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r. poz. [...]; zm.: Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r. poz. [...]). Obowiązujący na dz. o nr. ewid. [...] plan miejscowy w § 12 pkt 1 w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej dopuścił budowę, przebudowę, rozbudowę, odbudowę, rozbiórkę i remont sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Natomiast w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego plan miejscowy w § 4 pkt 3 dopuścił lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, zgodnie z przepisami odrębnymi. Ponadto w § 15 pkt 1 lit. b planu miejscowego na terenie 2U dopuszczono budowę m.in. urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Należy zgodzić się z organem, że skoro plan miejscowy nie wyznaczył wprost miejsc pod lokalizację infrastruktury telekomunikacji, stąd usytuowanie przedmiotowej stacji bazowej należało rozpatrywać z uwzględnieniem art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych Dz.U.2023.733 t.j. (dalej specustawa). Zgodnie z przywołanym przepisem jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne i zabudowy wielorodzinnej, nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Istota regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 specustawy, ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami tej ustawy. Wprowadzenie w planie miejscowym ograniczeń wymaga uwzględnienia i wyważenia różnorakich istotnych wartości i interesów, w tym interesów indywidualnych (m.in. przedsiębiorców telekomunikacyjnych i właścicieli nieruchomości) oraz interesu publicznego, który mieści w sobie nie tylko racje ładu przestrzennego, ale i konieczność zapewnienia możliwości budowy infrastruktury technicznej na potrzeby łączności publicznej. W zaistniałych okolicznościach sprawy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] jest możliwa na nieruchomości inwestycyjnej w miejscu wyznaczonym w projekcie zagospodarowania terenu, w tym przed nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną planem miejscowym. Należy zatem stwierdzić zgodność planowanego zamierzenia budowlanego z zapisami planu miejscowego. Kwestia ta w sprawie pozostawała bezsporna. W ślad za stanowiskiem organów obu instancji należy zauważyć, że projektowana inwestycja zgodna jest także z pozostałymi wymogami określonymi pr.b. Dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestycja jest zgodna z wymaganiami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określonymi w planie miejscowym przy uwzględnieniu art. 46 ust. 2 specustawy telekomunikacyjnej oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Ponadto zgodnie z § 10 pkt 2 planu miejscowego w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w jego użytkowaniu ustalono nakaz zgłoszenia właściwym służbom wojskowym wszelkich projektowanych budowli o wysokości równej i większej niż 50,0 m n.p.t, przed wydaniem pozwolenia na ich budowę. Z powyższego obowiązku wywiązał się inwestor, który do załączników projektu budowlanego załączył pismo Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP nr [...] z 27 stycznia 2023 r., nr [...], w którym uzgodniono lokalizację stacji bazowej, wskazując, iż oznakowanie przeszkodowe wieży nie jest wymagane. W nawiązaniu do zarzutów skargi należy wskazać, że organy - wbrew stanowisku skarżącej - dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń, co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Prowadząc postępowanie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt. 2) k.p.a. przez jego zastosowanie w niniejszej sprawie. Wojewoda zwrócił uwagę, na popełniony przez organ I instancji błąd, jakim było pominiecie w decyzji punktów o zobowiązaniu inwestora do ustanowienia kierownika budowy, który zobowiązany jest prowadzić dziennik budowy oraz umieścić na budowie w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia, jak również ustanowienie kierownika nadzoru inwestorskiego branży konstrukcyjno-budowlanej zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia ustanawiającego inspektora nadzoru inwestorskiego. Wobec powyższego konwalidował decyzję Starosty poprzez dodanie tych zapisów i prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w tej części. Sąd nie uwzględnił również zarzutu dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.b. poprzez jego niezastosowanie w postaci braku sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a w szczególności z Rozporządzeniem Ministra Cyfryzacji, z dnia 26 maja 2023 r. Skarżąca nie wskazała jakie konkretnie przepisy rozporządzenia i warunków technicznych zostały naruszone, i jaki to miało wpływ na prawidłowość wydanej decyzji. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że promieniowanie występować będzie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, w odległości 18,40 m od wieży, głównie na działce inwestycyjnej, jak również niewielkim zasięgiem na dz. o nr. ewid. [...] należącej do skarżącej (przeznaczonej w planie miejscowym pod drogę wewnętrzną -1 KDW) i na dz. o nr ewid. [...] i [...] należących do Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (działki drogowe ul. [...] w S. ). Zasięg ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego nie będzie nachodzić na istniejący na działce inwestycyjnej budynek. Natomiast ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne występować będzie na wszystkich azymutach w najniższym położeniu na wysokości 48,90 m n.p.t., tj. 46,90 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Zatem przyjęte, na co słusznie wskazał Wojewoda, w przedmiotowej inwestycji parametry pracy anten sektorowych nie spowodują ograniczeń w zabudowie działek znajdujących się w obszarze oddziaływania, jak również nie będą wpływać na zdrowie i życie ludzi. Podkreślenia ponownie wymaga, że w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji znajduje się jedynie niewielka część nieruchomości skarżącej, tj. dz. o nr. ewid. [...], która zgodnie z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest na drogę wewnętrzną. Sąd nie podzielił również stanowiska zawartego w pismach uczestnika postępowania oraz przywołanych na jego poparcie licznych wyrokach. Zarzuty Stowarzyszenia koncentrowały się przede wszystkim na wykazaniu szkodliwości przedmiotowej inwestycji dla środowiska, zdrowia i życia ludzi na danym terenie z uwagi na silne promieniowanie elektromagnetyczne, a także na zaniżeniu przez inwestora wielkości promieniowania spornej inwestycji. Zaniżenie podanych mocy anten i innych ważnych parametrów, miało w ocenie Stowarzyszenia, wpływ na wyznaczenie obszaru oddziaływania pola elektromagnetycznego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że dla wydania pozwolenia na budowę nie miała znaczenia analiza kart katalogowych planowanych do zainstalowania anten pod katem ich maksymalnych odchyleń i mocy promieniowania. Takie ustalenia bowiem nie prowadzą do wniosku, że dla przedmiotowej inwestycji maksymalne ustawienia będą miały zastosowanie. Organy rozpoznając wniosek o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, podobnie jak przy każdej innej inwestycji, związane są parametrami planowanej inwestycji określonymi we wniosku i załączonej do niego dokumentacji. Techniczna możliwość pracy anteny, biorąc pod uwagę jej maksymalne wartości nie oznacza, że będą one brane przez organ przy ocenie tej inwestycji, bowiem nie będzie ona funkcjonowała, co wynika z dokumentacji technicznej, w maksymalnych ustawieniach. W przeciwnym razie badanie obszaru oddziaływania zainstalowanych anten w innym wymiarze niż wskazał inwestor, dotyczyłoby już innej inwestycji. Natomiast zmiana parametrów pracy anten danej stacji bazowej telefonii komórkowej, jeżeli do takiej zmiany dojdzie, będzie oceniana w przyszłość w odrębnym postępowaniu w sprawie o zmianę projektu budowlanego. Zatem, jak słusznie przyjęły organy w niniejszej sprawie, ocenić należało inwestycję biorąc pod uwagę wyłącznie parametry określone we wniosku o pozwolenie na budowę. Sąd, mając na uwadze powyższe, nie podzielił stanowiska Stowarzyszenia, że z uwagi na zaniżenie obszaru oddziaływania oraz niepełnych i zaniżonych parametrów inwestycji doszło do naruszenia w dokumentacji projektowej § 14 pkt 5 lit.d, § 14 pkt 8, § 20 ust. 1 pkt 9 lit d. rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( t.j. Dz. U. z 2022 r., poz 1697 ze zm.). Sąd nie dostrzegł, na co wskazał już wcześniej, aby w dokumentacji projektowej brakowało jakiegokolwiek elementu wymaganego przepisami prawa obowiązującego w dacie sporządzenia projektu. Ponadto, w odniesieniu do głównego zarzutu o szkodliwości inwestycji na środowisko, życie i zdrowie człowieka, ponownie podnieść należy, że instalacje radiokomunikacyjne zostały całkowicie wykreślone z zakresu regulacji rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, brak było zatem w sprawie podstaw merytorycznych i formalnych do prowadzenia tego rodzaju postępowań w przypadku tych inwestycji. Kwestie związane z ochroną przed polem elektromagnetycznym emitowanym przez stacje bazowe, regulowane są natomiast przepisami ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( tj. Dz.U z 2024. poz 54). Obejmują one m.in. takie obowiązki inwestora, jak wykonanie koniecznych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji, dotrzymywanie w miejscach dostępnych dla ludności dopuszczalnych poziomów pola elektromagnetycznego określonych w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku ( Dz.U z 2019 r. poz. 2448 ) oraz zgłoszenie instalacji do organu ochrony środowiska wraz ze sprawozdaniem z wykonanych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych. Zatem inwestor, po zrealizowaniu inwestycji, jest zobowiązany do potwierdzenia wyników analiz przeprowadzonych na etapie projektowania i tym samym sprawdzenia dotrzymania standardów jakości środowiska w otoczeniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne poprzez wykonanie rzeczywistych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Dopiero, gdy pomiary potwierdzą, że obowiązujące normy nie są przekroczone stacja bazowa będzie mogła być użytkowana. Ponadto zgodnie z art. 122a ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są m.in. stacjami elektroenergetycznymi (o parametrach wskazanych w tym przepisie) są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana. W oparciu o powyższe, stwierdzić należało, że brak było w sprawie podstaw do odmowy udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Sąd nie dostrzegł w działaniu orzekających w sprawie organów administracji architektoniczno-budowlanej istotnych naruszeń procesowych, a równocześnie zgromadzony materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie za Wojewodą, iż inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pr.b. ( art.35 pr.b). W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości