II SA/Gl 1370/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr SKO.IV/424/1224/2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej nieważność decyzji w sprawie zasiłku rodzinnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 21 września 2020 r., nr [...] Wójt Gminy R. odmówił przyznania R. S. (dalej jako strona)+ zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami w okresie od 1 listopada 2020 r. do 31 października 2021 r. na dzieci: N. S., D. D., N. D. oraz S. S. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że strona nie spełnia przesłanek warunkujących nabycie prawa do wskazanych świadczeń albowiem dochód jej rodziny w przeliczeniu na osobę przekracza ustawowe kryterium, a równocześnie brak jest podstaw do ich przyznania na podstawie art. 5 ust. 3-3d ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (aktualnie Dz. U. z 2023, poz. 390 ze zm.). Następnie, pismem z 19 października 2022 r. Wojewoda Śląski zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji 21 września 2020 r. wywodząc, iż w ramach przeprowadzonej kontroli stwierdził, że akt ten jest obarczony wadą kwalifikowaną w części dotyczącej świadczeń na dziecko męża strony z pierwszego małżeństwa. W wyniku tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej zawiadomiło stronę i organ pierwszej instancji o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, a następnie 20 stycznia 2023 r. wydało decyzję nr SKO.IV/424/1330/2022, mocą której stwierdziło nieważność powołanego wyżej aktu z 21 września 2020 r. W uzasadnieniu Kolegium wywiodło, że zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym zakresie zaakcentowało, że art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych określa, że prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków przysługuje: rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu i osobie uczącej się. Tymczasem z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy R. rozstrzygnął o odmowie przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na dziecko jej męża z poprzedniego związku wobec którego nie była ona żadną z osób wskazanych powołanym uregulowaniu. Dodatkowo zwrócono uwagę na błąd polegający na wliczeniu do dochodu rodziny alimentów we wskazanej przez stronę w oświadczeniu kwocie, która jest niższa od wartości określonej w stosownym wyroku sądu. Kolejną decyzją nr SKO.IV/424/1224/2023 wydaną 28 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej stwierdziło nieważność wspomnianej wyżej decyzji własnej z 20 stycznia 2023 r. nr SKO.IV/424/1330/2022 (o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy R. z 21 września 2020 r.). W podstawie prawnej decyzji z 28 kwietnia 2023 r. wskazano art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaprezentowano dotychczasowy przebieg postępowania oraz powołano treść przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych określających przesłanki warunkujące uzyskanie prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami. W tym zakresie przytoczono między innymi definicję określoną w art. 3 pkt 4 rzeczonej ustawy, zgodnie z którą pod pojęciem dziecka rozumie się dziecko własne, małżonka, przysposobione oraz dziecko, w sprawie którego toczy się postępowanie o przysposobienie, lub dziecko znajdujące się pod opieką prawną, a także definicję rodziny zawartą w art. 3 pkt 16 tej ustawy stanowiącym, że tworzą ją odpowiednio: małżonkowie, rodzice dzieci, opiekun faktyczny dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25. rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna. W tym kontekście ponownie zaznaczono, że dla potrzeb przyznania świadczeń rodzinnych za rodzinę należy uznawać małżonków, a nadto nie tylko ich wspólne dzieci lecz także dzieci jednego z nich. Tym samym podkreślono, że decyzja Wójta Gminy R. rozstrzygająca wobec strony w zakresie prawa do świadczeń rodzinnych także w odniesieniu do dziecka jej męża została wydana prawidłowo i brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności natomiast decyzja Kolegium z 20 stycznia 2023 r., mocą której stwierdzono nieważność tego rozstrzygnięcia jest wadliwa i dlatego to w stosunku do niej należało orzec o stwierdzeniu nieważności. Skargę na powyższą decyzję Kolegium z 28 kwietnia 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Prokurator Prokuratury Rejonowej w Z. domagając się stwierdzenia nieważności ewentualnie uchylenia tego aktu w całości. Skarżący podniósł zarzut rażącego naruszenia art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych wywodząc, że strona nie jest osobą uprawnioną do otrzymania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami w odniesieniu do dziecka, którego nie jest rodzicem. Podkreślił bowiem, że katalog osób uprawnionych do tych świadczeń określony w art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych ma charakter zamknięty i obejmuje rodziców, jednego z rodziców, opiekuna prawnego lub faktycznego dziecka, a także osobę uczącą się, natomiast nie wskazano tam małżonka rodzica dziecka. Równocześnie skarżący Prokurator zakwestionował stanowisko Kolegium oparte na odwołaniu się do definicji pojęć "dziecko" i "rodzina" sformułowanych w powyższej ustawie wywodząc, że znajdują one zastosowanie przy ustalaniu dochodu rodziny branego pod uwagę w ramach rozstrzygania o świadczeniach rodzinnych. Czym innym jest natomiast legitymacja osoby uprawnionej do pobierania zasiłku rodzinnego, zwłaszcza że świadczenie to ma wprawdzie na celu pokrycie kosztów utrzymania dziecka, jednak zgodnie z wyrażonym w judykaturze poglądem jest świadczeniem przysługującym nie dzieciom lecz ich rodzicom. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej wniosło o jej oddalenie i podnosząc argumentację analogiczną do tej, którą zawarło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywiodło, że nie znajduje podstaw do zmian zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 powyższej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może natomiast kierować się tu względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. W tym kontekście uznano, że skarga nie podlega uwzględnieniu. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) wykazała bowiem, że zaskarżony akt odpowiada wymogom prawa. Przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, mocą którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej stwierdziło nieważność decyzji własnej z 20 stycznia 2023 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy R. odmawiającej przyznania stronie zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami na czworo dzieci, w tym na dwoje wspólnych z małżonkiem, jedno będące jej dzieckiem z poprzedniego związku oraz jedno będące dzieckiem jej męża z poprzedniego małżeństwa. W ocenie Sądu Kolegium trafnie uznało, że jego uprzednia decyzja z 20 stycznia 2023 r. stwierdzająca nieważność rozstrzygnięcia organu pierwszoinstancyjnego sama jest dotknięta jest wadą nieważności. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją, albowiem decyzja, o której mowa w art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jakkolwiek jest decyzją wydaną w sprawie administracyjnej, to jednak sprawy tej nie rozstrzyga. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie zbadanie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 tego Kodeksu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 935/10, publ. Lex nr 3438950). Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Nastawione powinno być wyłącznie na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 powyższego Kodeksu. To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia (patrz: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel - Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego; uwagi dotyczące art. 156, publ. System Informacji Prawnej Lex). Stwierdzenie nieważności odnosi się jedynie do najistotniejszych, tkwiących w decyzji uchybień, stanowiąc zarazem najdalej idącą ich konsekwencję. Dotyczy ono w zasadzie wad materialnych decyzji, które skutkują nieprawidłowym ukształtowaniem stosunku prawnego. Wady proceduralne same w sobie nie skutkują zwykle zniweczeniem prawa lub obowiązku, lecz powodują konieczność przeprowadzenia procedury zmierzającej do ich określenia przy prawidłowo dokonanych czynnościach procesowych (vide: B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; 2019 r., s. 638). W treści decyzji z 20 stycznia 2023 r. (stwierdzającej nieważność decyzji organu pierwszej instancji o odmowie przyznania świadczeń rodzinnych) powołano w podstawie prawnej przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przepisie tym wymieniono dwie odrębne podstawy nieważności, których zakresy, co do zasady, nie pokrywają się. Wada polegająca na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej obejmuje sytuację, w której albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (por. Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, uwagi do art. 156, publ. System Informacji Prawnej Lex oraz wyrok NSA z 22 września 2021 r., sygn. akt II OSK 87/21, publ. Lex nr 3265075). Odrębnie kwalifikować należy natomiast zdarzenia mieszczące się w przesłance "rażącego naruszenia prawa", która stanowi klauzulę generalną i ma charakter oceny. Jak jednak jednolicie przyjmuje się w judykaturze oraz w literaturze przedmiotu, omawiane pojęcie musi być interpretowane wąsko, co oznacza, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Chodzi zatem tyko o takie ułomności decyzji, które w świetle przepisów stanowiących podstawę podjętego rozstrzygnięcia mają charakter ewidentnie sprzeczny z logiką czy istotą danej instytucji prawnej. (por. wyrok NSA z 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1822/21; publ. LEX nr 3282335 oraz Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń - Kodeks postępowania administracyjnego...). W tym kontekście należy zaaprobować tezę, zgodnie z którą z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy właściwy organ wydaje orzeczenie z oczywistym naruszeniem przepisu, którego treść nie budzi zasadniczych wątpliwości interpretacyjnych i który ma istotne znaczenie w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia" (vide: wyrok NSA z 25 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 3024/19, publ. LEX nr 3284135). Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy brak było dostatecznych podstaw do formułowania twierdzeń o tym, aby decyzja Wójta Gminy R. odmawiająca przyznania świadczeń rodzinnych dotknięta była tego rodzaju wadą. Stwierdzając nieważność rzeczonego rozstrzygnięcia (mocą decyzji z 20 stycznia 2023 r.) Kolegium uznało, że doszło tu do rażącego naruszenia prawa, jakim miało być orzeczenie w kwestii prawa do tych świadczeń w odniesieniu do dziecka jej męża z poprzedniego związku, podczas gdy nie była ona osobą uprawnioną do pobierania na nie zasiłku rodzinnego. Stwierdzenie nieważności mogłoby być w takiej sytuacji uzasadnione, jednak wyłącznie wtedy, gdyby ustalono jednoznacznie, że wyżej wymieniona rzeczywiście nie mieści się w kręgu osób uprawnionych do pobierania na to dziecko spornych świadczeń a równocześnie fakt ten nie budził jakichkolwiek wątpliwości. Dokumenty zalegające w aktach niniejszej sprawy nie potwierdzają jednak tej okoliczności w sposób jednoznaczny, zaś z uzasadnienia decyzji z 20 stycznia 2023 r. także nie wynika, aby oparto ją na całkowicie wolnym od wątpliwości ustaleniu, że strona nie jest żadną z osób wymienionych w katalogu osób uprawnionych do pobierania na wspomniane dziecko zasiłku rodzinnego. Katalog ten ustawodawca określił w art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdzie wskazano: (1) rodziców, jednego z rodziców albo opiekuna prawnego dziecka; (2) opiekuna faktycznego dziecka i (3) osobę uczącą się. Tymczasem w treści powołanej decyzji z 20 stycznia 2023 r. ograniczono się do stwierdzenia, że dziecko jest synem męża strony z poprzedniego małżeństwa, a zatem, skoro nie jest ona dla tego dziecka rodzicem (lecz macochą), nie może skutecznie ubiegać się o zasiłek rodzinny na pokrycie wydatków związanych z jego utrzymaniem. Jakkolwiek jednak pozostaje bezspornym, że wyżej wymieniona nie jest matką wspomnianego dziecka (sama zresztą wcale tak nie twierdziła, a jedynie wymieniła to dziecko we wniosku jako wchodzące w skład jej rodziny), to w powołanej decyzji nie rozważono, czy nie jest w doniesieniu do niego inną osobą wskazaną w art. 4 ust. 2 cytowanej regulacji i w tych ramach w ogóle nie wzięto pod uwagę, że może być dlań opiekunem faktycznym. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy tego nie wyklucza, a skoro jest poza sporem, że pozostaje w związku małżeńskim z ojcem tego dziecka i wszyscy oni tworzą rodzinę (wspólne gospodarstwo domowe), to istnieje prawdopodobieństwo, że właśnie tak może być. Pod pojęciem opiekuna faktycznego w świetle art. 3 pkt 14 ustawy o świadczeniach rodzinnych należy rozumieć osobę faktycznie opiekującą się dzieckiem, jeżeli wystąpiła z wnioskiem do sądu rodzinnego o przysposobienie dziecka. Jak wspomniano wyżej, strona tworzy rodzinę z przedmiotowym dzieckiem oraz jego ojcem, co może wskazywać, że wspólnie z mężem faktycznie się nim opiekuje, a równocześnie choć z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji o przyznaniu świadczenia go nie przysposobiła, to jednak nie można z góry zakładać, iż nie wystąpiła z wnioskiem o jego przysposobienie. Fakt ten wymagał zbadania tym bardziej, że matka rzeczonego dziecka nie żyje. Powyższa okoliczność nie została w żaden sposób wyjaśniona ani skomentowana w decyzji z 20 stycznia 2023 r., a w rezultacie Kolegium trafnie uznało, że decyzja ta rażąco narusza art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w takich warunkach brak było dostatecznych podstaw do stosowania tak daleko idącej sankcji, jaką jest stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia o odmowie przyznania spornych świadczeń. Po drugie - przyjdzie zauważyć, że wspomniana decyzja Kolegium z 20 stycznia 2023 r. rażąco narusza powołany przepis także w inny sposób. Mianowicie, w jej sentencji określono, że stwierdza ona "nieważność decyzji Wójta Gminy R. z dnia 21.09.2020 r. nr [...] sprawie odmowy przyznania stronie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego" i nie wskazano, aby stwierdzenie nieważności obejmowało jedynie zakres dotyczący przywoływanego dziecka. Konkluzja taka wynika wprawdzie wprost z uzasadnienia tego aktu, jednak skoro w jego sentencji tego nie doprecyzowano, pozostaje ona w sprzeczności z uzasadnieniem, gdyż jej brzmienie wskazuje de facto, że stwierdzenie nieważności odnosi się do wszystkich świadczeń objętych decyzją organu pierwszej instancji z 21 września 2020 r., a więc także do tych, o które strona wnioskowała na pozostałe dzieci, a co do których wątpliwości nie było. W tym kontekście zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku. Argumentacja podnoszona przez skarżącego Prokuratora koncentruje się - podobnie zresztą jak uzasadnienie decyzji Kolegium z 20 stycznia 2023 r., przede wszystkim na braku możliwości przyznania zasiłku rodzinnego danej osobie na dziecko jej współmałżonka z poprzedniego związku. Skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do wyrażonego w skardze poglądu, zgodnie z którym katalog osób uprawnionych do spornego świadczenia ma charakter zamknięty i określony został jasno w art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, natomiast za chybione należy uznać wywody Kolegium z zaskarżonej decyzji, w których nawiązano do art. 3 pkt 4 i 16 powołanej regulacji. Przyjdzie bowiem wyjaśnić, że w tych ostatnich przepisach sformułowano definicje pojęć: "dziecko" oraz "rodzina" obowiązujące na gruncie tej ustawy i uwzględniane między innymi przy ustalaniu dochodu rodziny w rozumieniu art. 3 pkt 2 tej regulacji, natomiast cel wspomnianych unormowań, które zamieszczono w "słowniczku" ustawowym nie polega na wyznaczeniu zakresu podmiotowego beneficjentów zasiłku rodzinnego ani też na poszerzeniu tego zakresu wskazanego przecież wyczerpująco w art. 4 ust. 2 powołanej ustawy. Sąd aprobuje również powiązane z tym poglądem stanowisko skarżącego o tym, że prawo do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami przysługuje rodzicom (opiekunom) a nie dzieciom. Chociaż bowiem świadczenia te służą niewątpliwie zaspokajaniu potrzeb życiowych dzieci, to jednak rodzice (opiekunowie) są dysponentami otrzymanych w niniejszym zakresie środków i skoro z treści wspomnianego art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika wyraźnie, że przysługują one nie dzieciom a im, stąd właśnie oni są w istocie jego adresatami. Skład orzekający w niniejszej sprawie dostrzega jednak, że opisane wyżej zagadnienie może budzić pewne wątpliwości interpretacyjne i zasadniczo to one legły u podstaw podjęcia wobec strony rozstrzygnięcia w przedmiocie zasiłku rodzinnego na dziecko małżonka. Jakkolwiek zastosowana w tych ramach przez Wójta Gminy R. wykładnia systemowa art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych dokonana w powiązaniu z art. 3 pkt 4 i 16 tej ustawy jest błędna, to jednak nie można formułować twierdzeń, aby wspomniany organ naruszył tu prawo w sposób rażący, uzasadniający stwierdzenie nieważności podjętego przezeń rozstrzygnięcia. O rażącym naruszeniu prawa można by bowiem mówić jedynie w przypadku jaskrawej sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może więc zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga stosowania wykładni i nie budzi żadnych wątpliwości co do sposobu jego stosowania (por. wyrok NSA z 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94, publ. ONSA 1996/1 poz. 37 oraz W. Chróścielewski, Z. Kmieciak - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. uwagi do art. 156; System Informacji Prawnej Lex). W tym stanie rzeczy, abstrahując od trafności wywodów ujętych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, samo to rozstrzygnięcie należało uznać za prawidłowe, gdyż na jego mocy Kolegium słusznie stwierdziło nieważność swojej wcześniejszej decyzji, skoro ta ostatnia stwierdzała nieważność rozstrzygnięcia o odmowie przyznania spornych świadczeń w sposób rażąco bezpodstawny, to jest po pierwsze - bez jednoznacznego potwierdzenia koniecznymi ustaleniami, że strona nie mieści się w katalogu osób określonych w art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych (a w szczególności bez ustalenia, czy nie jest osobą wskazaną w pkt. 2 tego unormowania), po drugie - obejmując w sentencji stwierdzeniem nieważności rozstrzygnięcie o świadczeniach na wszystkie dzieci wskazane w decyzji Wójta Gminy R. , choć w uzasadnieniu wskazał, że chodzi tylko o świadczenia na rzecz przywoływanego dziecka i po trzecie - stwierdził nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przyjmując, że zaistniałe w sprawie uchybienie jest rażącym naruszeniem prawa mimo, że wynikało ono w istocie z wątpliwości interpretacyjnych dotyczących stosowanego przez organ pierwszej instancji uregulowania. Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jego wzruszenie i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł o oddaleniu skargi.