II SAB/Sz 125/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rady Gminy na bezczynność Burmistrza w przedmiocie wykonania czynności nakazanej prawem postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Rada Gminy pismem z dnia 22 sierpnia 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w trybie art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), skargę na bezczynność Burmistrza Gminy polegającą na niewykonaniu czynności nakazanych prawem, a w konsekwencji naruszenie art. 30 ust.1 ww. ustawy poprzez niewykonanie uchwały Rady Miejskiej w Gryficach z dnia 23 grudnia 2013 r. Nr XLII/513/2013 w sprawie likwidacji samorządowego zakładu budżetowego w celu przekształcenia w jednostkę budżetową. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą: "P.p.s.a." - stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wobec powyższego należy stwierdzić, że podstawą zaskarżenia bezczynności organu może być również konkretna ustawa ustrojowa. Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga Rady Gminy wniesiona w trybie art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", na bezczynność Burmistrza Gminy polegającą na niewykonaniu uchwały tej Rady. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 powołanej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (art. 101 ust. 2a). Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich, co wynika z treści art. 101 a ust. 1. Wywiedziona na tej podstawie, skarga na bezczynność organu gminy, może zatem dotyczyć działalności uchwałodawczej rady gminy w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ stanowiący gminy obowiązek podjęcia uchwały w określonej sprawie. Powyższą uwagę odnieść należy również do skargi na bezczynność wójta (burmistrza) gminy. To zaś pozwala na wyprowadzenie w sposób analogiczny wniosku, że skarga taka może dotyczyć tylko tych wypadków, kiedy przepisy prawa nakładają na burmistrza obowiązek wydania zarządzenia /por. P.Chmielnicki [w:] Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, LexisNexis Warszawa 2004, s. 589/. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że skoro brak jest podstawy prawnej zobowiązującej Burmistrza Gminy do wydania zarządzenia w sprawie dotyczącej wykonania uchwały Rady Gminy, zatem nie jest dopuszczalne postawienie mu zarzutu bezczynności w tym zakresie. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, takiej podstawy prawnej nie stanowi art. 30 ust. 1 ustawy w myśl której wójt gminy (burmistrz) wykonuje uchwały gminy, zaś w realizacji zadań własnych wójt gminy (burmistrz) podlega wyłącznie radzie gminy, co wynika z art. 30 ust. 3 tej ustawy. Wójt wykonuje uchwały rady gminy za pomocą czynności prawnych (np. zbywanie, nabywanie i wykup przez wójta obligacji na zasadach ustalonych przez radę gminy), jak również za pomocą czynności materialno-technicznych (np. wykonanie uchwał w sprawie nazw ulic) – (por. J. Jagoda, Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, wyd. ABC, 2010 r., publ. w zbiorze Komentarzy LEX). Wyjaśnić ponadto należy, że w sytuacji rozbieżności w stanowiskach obu organów tej samej gminy, czyli organu uchwałodawczego (rady) oraz organu wykonawczego (burmistrza) mają one prawo rozstrzygać zaistniałe między nimi spory w drodze np. wystąpienia do wojewody o podjęcie rozstrzygnięcia nadzorczego. Ponadto ewentualne niewykonywanie obowiązków przez organ wykonawczy gminy stanowi o jego odpowiedzialności przed organem uchwałodawczym, nie stanowi zaś podstawy do złożenia skargi na bezczynność tego organu do sądu administracyjnego. Powyższe stanowi o niedopuszczalności niniejszej skargi na bezczynność Burmistrza Gminy, a w konsekwencji o konieczności jej odrzucenia stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., co czyni bezprzedmiotowe prowadzenie dalszych rozważań, co do innych kwestii formalnych. W tym stanie rzeczy orzeczono stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.