I SA/Bk 379/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 17 sierpnia 2023 r., nr 405.457/D-2/XX/23 w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 rok oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 26 maja 2023 r. wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (decyzja SKO z dnia 12 maja 2023 r. znak: 405.344/D-2/XX/2023), Burmistrz Krynek ustalił T. L. (dalej: "skarżąca" bądź "strona") łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2023 w kwocie 133 zł. Do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto 60m2 pow. budynku mieszkalnego oraz 15m2 budynków pozostałych. Użytki rolne (0,1598 ha) pominięto przy wymiarze podatku rolnego z uwagi na zwolnienie dotyczące gruntów klasy V. Od powyższej decyzji strona złożyła obszerne odwołanie. Zarzuciła bezprawne pomniejszenie powierzchni działki nr [...], wadliwe sporządzenie dokumentacji przez Starostwo Powiatowe w Sokółce, niewiarygodność ksiąg wieczystych oraz wydanie wyroków "niewykonalnych". W jej ocenie, stan prawny nieruchomości powinien być wyjaśniony przez Burmistrza Krynek, ponieważ jest on niezgodny ze stanem faktycznym. Strona podniosła argumentację dotyczącą własności nieruchomości oraz szeregu spraw prowadzonych w postępowaniach przed sądami powszechnymi i w Prokuraturze Rejonowej w Sokółce. Wskazała, że A. F. nie jest prawowitym właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...] we wsi G., bowiem nigdy nie doszło do jej zasiedzenia. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia 17 sierpnia 2023 r. nr 405.457/D-2/XX/23, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Przywołując przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70, dalej: "u.p.l.") oraz ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333, dalej: "u.p.r.") organ odwoławczy wyjaśnił, że strona jest właścicielem gruntu dz. nr [...], obręb [...] G., jednostka ewidencyjna Krynki - obszar wiejski, G. [...]. Z zawiadomienia o zmianie z dnia 30 listopada 2015 r. wynika, że dokonała ona zakupu nieruchomości (Rep. A. nr [...]) o pow. 0,1600 ha. Jednakże akta sprawy zwierają kolejne zawiadomienie o zmianie z dnia 24 czerwca 2022 r., którego podstawą był wyrok o sygn. akt I C 498/18 z dnia 30 grudnia 2020 r.; P.2011.2022.343 z dnia 9 marca 2022 r. W opisie zmiany wskazano: rozgraniczenie nieruchomości nr [...] o pow. 0.1598 ha oraz 333 o pow. 0.2234 położonych w obrębie G. - "zgodnie z wyrokiem sądu sygn. akt I C 498/18 GKN.III.6620.2.20.2022.MG, zm. 4/5/2022". Z pisma wyjaśniającego Starostwa Powiatowego w Sokółce z dnia 9 sierpnia 2022 r. wynika, że w dniu 24 czerwca 2022 r., w związku z wprowadzeniem zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] G., jednostka ewidencyjna Krynki - obszar wiejski, dotyczącej rozgraniczenia pomiędzy nieruchomościami oznaczonymi nr ewidencyjnymi [...] i [...], do Urzędu Miejskiego w Krynkach, jako organu podatkowego, zostało przesłane drogą elektroniczną zawiadomienie o zmianie o nr kancelaryjnym GKN-III.6620.2.20.2022.MG. Podstawą ww. zmiany był wyrok z dnia 30 grudnia 2020 r. o sygn. akt I C 498/18 wydany przez Sąd Rejonowy w Sokółce I Wydział Cywilny (orzeczenie uprawomocniło się z upływem 3 listopada 2021 r.), zmieniony wyrokiem z dnia 3 listopada 2021 r. o sygn. akt II Ca 376/21 wydanym przez Sąd Okręgowy w Białymstoku II Wydział Cywilny Odwoławczy oraz operat techniczny wykonany przez biegłego sądowego z zakresu geodezji mgr inż. R. F. z rozgraniczenia działki [...] z działką [...] przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 9 marca 2022 r. o identyfikatorze ewidencyjnym materiału zasobu P.2011.2022.343. Do ww. operatu technicznego w został załączony szkic podstawowy, obrazujący przebieg granicy pomiędzy działkami [...] i [...], zaś zmiana opisowych danych ewidencyjnych dotyczących ww. działek, ustalonych w trakcie rozgraniczenia, utrwalona została w wykazie zmian danych ewidencyjnych. Całość dokumentacji stanowiła podstawę do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów obrębu [...] G., jednostka ewidencyjna Krynki - obszar wiejski, dotyczącej rozgraniczenia pomiędzy nieruchomościami oznaczonymi nr ewidencyjnymi [...] i [...]. W wyniku tego rozgraniczenia powierzchnia działki [...] wynosi 0,1598 ha (wcześniej 0,1600 ha). Z decyzji organu podatkowego wynika, że w ramach zobowiązania podatkiem od nieruchomości obciążono budynek mieszkalny (60 m2) oraz pozostałe budynki (15 m2-50%). Użytki rolne (0,1598 ha) pominięto przy wymiarze podatku rolnego z uwagi na zwolnienie dotyczące gruntów klasy V (Br-RV o pow. 0,1000 ha oraz RV 0,0600 ha). Wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego ustalono na kwotę 133 zł. Wyjaśniono stronie, powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990, dalej: "p.g.k."), że organy podatkowe nie mają prawa do ingerowania w zapisy zawarte w ewidencji gruntów, i to zarówno w przedmiocie samej jego klasyfikacji, jak też powierzchni. Właściciele, którzy nie zgadzają się z opisem gruntu (w tym jego obszarem) wskazanym w ewidencji, powinni złożyć do starosty stosowny wniosek o dokonanie odpowiednich zmian obrazujących rzeczywisty charakter użytku. Do czasu dokonania takiej zmiany, organy podatkowe biorą pod uwagę wyłącznie dotychczasowe dane z ewidencji gruntów. Kolegium wyjaśniło, że orzeka w granicach i na podstawie stanowionego prawa i nie ma kompetencji do podważania prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych. W ocenie Kolegium, w przypadku sprzeczności, pierwszeństwo mają przepisy wieczystoksięgowe - dane z ewidencji gruntów nie mogą przesądzać o własności nieruchomości i podmiotowości podatkowej. Stan prawny nieruchomości określają wpisy w księdze wieczystej, a ewentualne wątpliwości i spory z tym związane badane i rozstrzygane być powinny w toku postępowania wieczystoksięgowego. Z tego powodu, dla potrzeb opodatkowania nieruchomości, w zakresie np. ustalenia stanu właścicieli danego przedmiotu opodatkowania, organy podatkowe w pierwszej kolejności kierują się zapisami z ksiąg wieczystych. Dalej wskazano, że prowadzone postępowanie podatkowe, wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2023 r. FN.3123.8.1.2023 potwierdziło, że strona jest właścicielką nieruchomości gruntowej o numerze ewidencyjnym [...] w G., sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków: Br-R V - 0,1055 ha i R V- 0,0543 ha o łącznej powierzchni 0,1598 ha, na której znajduje się budynek mieszkalny o pow. użytkowej 60 m2 (kondygnacji o wys. powyżej 2,20 m), budynek gospodarczy o pow. użytkowej 15 m2 (kondygnacji o wysokości od 1,40 m do 2,20 m) oraz budynki o pow. zabudowy 75 m2 i 142 m2. które nie są trwale związane z gruntem. Analizując prowadzoną dla nieruchomości księgę wieczystą o nr [...], Kolegium wskazało, że w dziale I-O w rubryce 1.5 "Obszar" wpisano pow. 0,1598 ha. Biorąc powyższe pod uwagę SKO uznało, że kwota zobowiązania podatkowego w podatku rolnym od powierzchni 0,1598 ha wynosi 0 zł - grunt sklasyfikowany jako V klasa, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.l. podlega zwolnieniu. Wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości została wyliczona w następujący sposób: • budynek mieszkalny 60 m2 (zgodnie z informacją) x 1,00 zł = 60,00 zł • budynek gospodarczy 15 (informacja) x 50% x 9,71 zł/m2 = 73,00 zł. Wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego należnego za 2023 r. (z uwzględnieniem ustawowych zwolnień oraz zaokrągleń wynikających z art. 63 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej: "o.p."), w kwocie 133 zł została zatem uznana przez Kolegium za prawidłową. Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wskazała, że decyzja SKO jest niezgodna ze stanem faktycznym, istniejącym na gruncie, a podatki płaci się "za stan prawny pod warunkiem, że jest on zgodny ze stanem faktycznym". Zarzuciła bezprawne pomniejszenie powierzchni działki nr [...], wadliwe sporządzenie dokumentacji przez Starostwo Powiatowe w Sokółce, niewiarygodność ksiąg wieczystych oraz wydanie wyroków "niewykonalnych". Strona ponownie podniosła argumentację dotyczącą własności nieruchomości oraz szeregu spraw prowadzonych w postępowaniach przed sądami powszechnymi. Wyjaśniła, że stan prawny nieruchomości G. [...] jest niejasny i wymaga zbadania, ponieważ dokumentacja geodezyjna sporządzona została nierzetelnie i nieprawidłowo, a na jej podstawie zapadły niewykonalne wyroki sądów powszechnych w tym "naruszające prawo" postanowienie Sądu Rejonowego w Sokółce w sprawie o zasiedzenie z wniosku J. F. o sygn. akt I Ns 279/08. Skarżąca wyjaśniła, że "Starostwo Powiatowe w Sokółce samowolnie zmieniło przebieg granicy między nieruchomościami G. [...] a [...] z dnia zakupu. W 2017 roku, w 2 lata po zakupieniu nieruchomości, starosta samowolnie zmienił mapy. Posłużył się w tym celu systemem egib tłumacząc jego modernizację. Pozbawił prawa do wniesienia uwag i opinii. Zataił prace modernizacyjne". T. L. "odsyła Sąd do opinii biegłego sądowego sporządzonej dla potrzeb przebiegu postępowania sądowego sygn. akt I C 498/18 przesłanej do SKO. Biegły sądowy wyraził jednoznacznie swoje stanowisko." Końcowo skarżąca wniosła o przesłanie do WSA w Białymstoku pełnej dokumentacji przedłożonej organowi - w celu wyjaśnienia sprawy - z prośbą o zbadanie jej w całości. Wniosła o "dostarczenie przez SKO swoich wcześniejszych stanowisk" i pełnej korespondencji ze stroną. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. W wypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za prawidłowe. Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium dotycząca wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023. Z decyzji organu podatkowego wynika, że w ramach zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym obciążono użytki rolne (0,1598 ha) pominięte przy wymiarze podatku rolnego z uwagi na zwolnienie dotyczące gruntów klasy V (Br-RV o pow. 0,1055 ha oraz RV o pow. 0,0543 ha). Strona żąda wskazania innej powierzchni użytku rolnego, tj. 0,1600 ha. Istota sporu sprowadza się więc do ustalenia, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły wymiar podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023, w sytuacji kwestionowania przez skarżącą danych dotyczących powierzchni działki nr [...], przyjętej do wymiaru podatku. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o podatku rolnym oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 6c ust. 1 u.p.r. osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie. Z zawartej w art. 122 o.p. zasady prawdy obiektywnej wynika, że obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności obciąża organ podatkowy. Przepis art. 187 § 1 o.p., będący rozwinięciem tej zasady, nakłada na organ obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego., co oznacza, że organ administracji publicznej powinien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Dokonując rozpatrzenia tak zebranego materiału dowodowego organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 o.p., tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd stwierdza, że organ wypełnił obowiązki wynikające z wymienionych przepisów. Aby ustalić wysokość podatku od gruntu i budynku mieszkalnego organy podatkowe mają obowiązek ustalić powierzchnię użytkową budynku i powierzchnię gruntu, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 p.o.l. Rozpoznając niniejszą sprawę organy podatkowe ustaliły te dane, tj. że skarżąca jest właścicielem działku o nr [...], położonej w obrębie [...] G., jednostka ewidencyjna Krynki - obszar wiejski, G. [...]. Z zawiadomienia o zmianie z dnia 30 listopada 2015 r. wynika, że dokonała ona zakupu nieruchomości (Rep. A. nr [...]) o pow. 0,1600 ha. Sporną powierzchnię użytku rolnego, tj. 0,1600 ha przyjęto na podstawie znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia o zmianie z dnia 24 czerwca 2022 r., którego podstawą był wyrok o sygn. akt I C 498/18 z dnia 30 grudnia 2020 r;. P.2011.2022.343 z dnia 9 marca 2022 r. W opisie zmiany wskazano: rozgraniczenie nieruchomości nr [...] o pow. 0.1598ha oraz [...] o pow. 0.2234 położonych w obrębie G. - "zgodnie z wyrokiem sądu sygn. akt I C 498/18 GKN.III.6620.2.20.2022.MG, zm. 4/5/2022.". Całość dokumentacji zgromadzonej w sprawie, stanowiła podstawę do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów obrębu [...] G., jednostka ewidencyjna Krynki obszar wiejski, dotyczącej rozgraniczenia pomiędzy nieruchomościami oznaczonymi nr ewidencyjnymi [...] i [...]. W wyniku rozgraniczenia powierzchnia działki [...] wynosi 0,1598 ha (wcześniej 0,1600 ha). Jak wynika z pisma wyjaśniającego Starostwa Powiatowego w Sokółce z dnia 9 sierpnia 2022 r., w dniu 24 czerwca 2022 r., w związku z wprowadzeniem ww. zmiany w ewidencji gruntów i budynków, do Urzędu Miejskiego w Krynkach, jako organu podatkowego, zostało przesłane drogą elektroniczną zawiadomienie o zmianie o nr kancelaryjnym GKN-III.6620.2.20.2022.MG. Podstawą tej zmiany był wyrok z dnia 30 grudnia 2020 r. o sygn. akt I C 498/18 wydany przez Sąd Rejonowy w Sokółce I Wydział Cywilny (orzeczenie uprawomocniło się z upływem 3 listopada 2021 r.), zmieniony wyrokiem z dnia 3 listopada 2021 r. o sygn. akt II Ca 376/21 wydanym przez Sąd Okręgowy w Białymstoku II Wydział Cywilny Odwoławczy oraz operat techniczny wykonany przez biegłego sądowego z zakresu geodezji mgr inż. R. F. z rozgraniczenia działki [...] z działką [...] przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 9 marca 2022 r. o identyfikatorze ewidencyjnym materiału zasobu P.2011.2022.343. Do operatu technicznego został załączony szkic podstawowy, obrazujący przebieg granicy pomiędzy działkami [...] i [...], zaś zmiana opisowych danych ewidencyjnych dotyczących działek [...] i [...], ustalonych w trakcie rozgraniczenia, utrwalona została w wykazie zmian danych ewidencyjnych. Organ wyjaśnił, że ustalając skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne za 2023 r. oparł się na danych z tej ewidencji, ponieważ obowiązek taki wynika z art. 21 ust. 1 p.g.k. Zgodnie z tym przepisem, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Stosownie do art. 22 ust. 1 u.p.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Powyższe koresponduje z treścią art. 7d pkt 1 p.g.k., z którego wynika, że do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonych podstawach określonych w p.g.k. i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034,), wydanego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 u.p.g.k. Zawarty w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1489/09; z 15 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 4051/14, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten nie określa jednak zakresu związania organów podatkowych, w ramach postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatku od nieruchomości, informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Jak z kolei stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2014 r. o sygn. akt II FSK 2565/12, zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1930/12; zob. również S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015, nr 2, s. 11-19). Skoro jednak wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji, powinien być również dokument (por. B. Pahl, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 1600/17). Wskazać następnie należy, że wobec brzmienia art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204, dalej: "u.k.w.h.") domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym i że "z tej przyczyny organ administracji nie ma możliwości, aby w toku postępowania, jakie przed nim się toczy, dokonywać odmiennych ustaleń prawnych od tych jakie wynikają z prawomocnych orzeczeń sądowych, w tym z wpisów dokonanych w księdze wieczystej". Zgodnie z tym stanowiskiem, zasada wyrażona w art. 3 ustawy wyklucza jakąkolwiek kontrolę w postępowaniu administracyjnym, dotyczącą treści wpisów własności w tychże księgach. Wpis do księgi wieczystej – po myśli art. 6268 § 6 k.p.c. – jest bowiem orzeczeniem sądu cywilnego, którego treść wiąże wszystkie inne sądy i organy. Z uwagi na to oraz ze względu na przepis art. 3 ust. 1 u.k.w.h. organ nie ma możliwości, aby w toku postępowania, jakie przed nim się toczy, dokonywać odmiennych ustaleń prawnych od tych, jakie wynikają z prawomocnych orzeczeń sądowych, w tym z wpisów dokonanych w księdze wieczystej. Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie przedłożyła organom podatkowym stosownego kontrdowodu, a co za tym idzie - nie obaliła domniemania prawnego wynikającego z art. 3 u.k.w.h. Tak więc organy podatkowe nie mogły uznać jej argumentów, bazując w tym zakresie na zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd stwierdza, że trafne jest więc stanowisko organu, zgodnie z którym w przypadku sprzeczności, pierwszeństwo mają przepisy wieczystoksięgowe. Dane z ewidencji gruntów nie mogą przesądzać o własności nieruchomości i podmiotowości podatkowej. Stan prawny nieruchomości określają wpisy w księdze wieczystej, a ewentualne wątpliwości i spory z tym związane badane i rozstrzygane być powinny w toku postępowania wieczystoksięgowego. Z tego powodu, dla potrzeb opodatkowania nieruchomości, w zakresie np. powierzchni, czy stanu własności danego przedmiotu opodatkowania, organy podatkowe w pierwszej kolejności kierują się zapisami z ksiąg wieczystych. Podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, czy to na etapie odwołania, czy skargi do sądu, nie mogły skutecznie podważyć legalności działania organów podatkowych. W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.