I GZ 444/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1852/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 4 lipca 2023 r., nr 1401-IEE2.7192.5.21.2023.2.DUW w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 21 marca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1852/23, odrzucił skargę P.R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 4 lipca 2023 r.w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 5 września 2023 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez podanie swojego numeru PESEL, w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewykonanie wezwania sądowego spowoduje odrzucenie skargi. Skarżący otrzymał wezwanie do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi 29 listopada 2023 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie, bowiem wymieniony brak formalny skargi nie został uzupełniony. W konsekwencji WSA na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie otrzymał wezwania zawierającego treść zarządzenia z dnia 5 września 2023 r., dlatego też nie uzupełnił braku formalnego skargi, polegającego na wskazaniu numeru PESEL. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. skarga strony powinna zawierać numer PESEL osoby wnoszącej skargę, będącej osobą fizyczną. Niepodanie przez stronę tej informacji stanowi brak formalny pisma (skargi) podlegający uzupełnieniu na wezwanie sądu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r., sygn. II GPS 3/22, stwierdzono, że niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Z akt sprawy wynika, że w związku z wniesieniem przez skarżącego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie zarządzeniem z 5 września 2023 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1 i 11 akt sądowych). Wezwanie – jak wynika z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki sądowej – zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 listopada 2023 r. (k. 17 akt sądowych). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że strona nie podała numeru PESEL. Wobec tego należało stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tym samym brak jest podstaw do uznania zażalenia za oparte na uzasadnionych zarzutach. Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, nie może skutecznie powoływać się, że w nadesłanej z Sądu przesyłce poleconej brak było wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru PESEL. Z treści ZPO, znajdującego się w aktach sprawy (k. 17) jednoznacznie wynika, że zawiera ona wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi i odpowiedź na skargę. Co istotne, odbierający przesyłkę złożył podpis pod informacją o zawartości przesyłki oraz pod oświadczeniem: "Potwierdzam własnoręcznym podpisem, że w dniu dzisiejszym wyżej wymienioną przesyłkę otrzymałem". Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, wypełnione przez pracowników poczty, korzysta z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie prawdziwości danych zawartych na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie skarżący nie obalił jednak skutecznie tego domniemania. Skarżący do akt sprawy załączył pismo Poczty Polskiej z dnia 25 maja 2023 roku, będące odpowiedzią na jego zgłoszenie w trybie skargowym, dotyczące przesyłek o nr 00359007734182752137 i 00359007734730836371, natomiast jak wynika z akt sprawy, z treści ZPO (k. 17) przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi i odpis odpowiedzi na skargę posiadała numer 00459007734397712411 i była chronologicznie późniejsza niż załączone pismo Poczty. Należy podkreślić, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Osoba odbierająca przesyłkę w momencie odbioru, nie stwierdziła, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Natomiast zwrotne potwierdzenie odbioru niewątpliwie wskazywało, że przesyłka zawierała zarówno wezwanie, jak i odpis odpowiedzi na skargę (por: postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II GZ 207/18). W tak przedstawionym stanie sprawy nie można Sądowi I instancji zarzucić, że dał wiarę wynikającym z akt sprawy okolicznościom co do zawartości spornej przesyłki. Zwrotne potwierdzenie odbioru stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Postępowanie Sądu było zatem uprawnione mimo twierdzeń skarżącego, a postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi jest zgodne z prawem. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.