I SA/Gd 272/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi D. W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 stycznia 2024 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.525.2023.2.MR w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 31 października 2023 r. D. W. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący") złożył wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Wniosek został uzupełniony w dniu 2 stycznia 2024 r. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje zakupu i odsprzedaży obuwia sportowego, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wskazane obuwie Wnioskodawca nabywa poprzez sklep internetowy od Dostawcy posiadającego siedzibę na terytorium Holandii [...]. Według Wykazu podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do Rejestru VAT - podmiot ma status polskiego podatnika czynnego VAT od 7 marca 2013 r., NIP [...]. Według V. podmiot został zarejestrowany, jako podatnik polski VAT i posiada nr VAT [...]. Sklep internetowy w adresie domeny: [...] prowadzony jest w języku polskim, korespondencja z Zamawiającym i cała dokumentacja transakcji prowadzona jest w języku polskim, co wskazuje na polski charakter transakcji handlowych. Numery rachunków bankowych Dostawcy zostały również zarejestrowane w Wykazie podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do rejestru VAT, prowadzonym przez Szefa Krajowej Informacji Skarbowej na podstawie przepisów art. 96b ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 931 z późniejszymi zmianami), czyli na tzw. Białej liście podatników VAT. Wnioskodawca uiszcza zapłatę za dostarczone towary na rachunek bankowy wskazany przez Sprzedającego, tj. [...]. W transakcjach z Dostawcą Wnioskodawca, występując jako przedsiębiorca, potwierdza ten fakt każdorazowo poprzez wskazanie w danych do Zamówienia swojego numeru identyfikacji podatkowej (NIP), jako czynnego podatnika podatku od towarów i usług (VAT). Wszystkie towary zakupione przez Wnioskodawcę od Dostawcy, służą wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W wyniku zakupu dokonanego w sklepie internetowym Dostawcy, Wnioskodawca otrzymuje fakturę, która spełnia wszystkie wymogi formalne przewidziane w art. 106e ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm., dalej: "ustawa"). Cena jednostkowa netto, wysokość podatku oraz wartość zamówienia brutto określone są w PLN. Transakcje rozliczane są w walucie polskiej. Dostawca w swoim wewnętrznym Regulaminie wskazuje, że oferty na jego stronach internetowych są skierowane wyłącznie do konsumentów, którzy dokonują zakupu do celów niezwiązanych z działalnością komercyjną ani zawodową. Na fakturach od 2023 r. umieszczono dodatkowo w stopce adnotację o następującej treści: "Przypominamy, że zgodnie z regulaminem sprzedaży dostępnym na stronie [...] zaakceptowanym przez Państwa w momencie złożenia zamówienia: Platforma jest przeznaczona wyłącznie dla N. w celu sprzedaży produktów N. bezpośrednio konsumentom końcowym, dlatego też zakup produktów w celu odsprzedaży jest surowo zabroniony" ([...]). Jednakże pomimo tego zastrzeżenia, Dostawca dokonuje sprzedaży na rzecz osób występujących w transakcji w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, wystawiając faktury VAT, które zawierają wszelkie niezbędne elementy faktury określone w art. 106e ustawy o podatku od towarów i usług. Dostawa odbywa się przesyłkami kurierskimi na adres wskazany w Zamówieniach. Wnioskodawca nie ma wpływu na praktyki N. dotyczące logistyki związanej z dostawami zamawianych towarów. Według wiedzy Wnioskodawcy, tak jak wskazano na fakturach VAT wystawionych przez Dostawcę, zakupione od Dostawcy towary są przesyłane z innego państwa członkowskiego na terytorium naszego kraju. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje Wnioskodawcy prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od dokonanych zakupów, tj. odliczenia naliczonego przez Dostawcę podatku od towarów i usług? Przedstawiając własne stanowisko Wnioskodawca podkreślił, że skoro w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca nabywa - jako czynny podatnik VAT - towary od Dostawcy zarejestrowanego, jako czynny podatnik VAT w polskim rejestrze podatników oraz posiada polski numer NIP, towary, które służą Wnioskodawcy wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, to przysługuje Wnioskodawcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego na otrzymanych fakturach, gdyż spełniony jest warunek niezbędny do dokonania takiego obniżenia, określony w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. związek zakupionego towaru z opodatkowaną podatkiem od towarów i usług działalnością gospodarczą Wnioskodawcy. Jednocześnie nie znajduje zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 2 i pkt 4 ustawy. W konsekwencji przy braku zaistnienia innych negatywnych przesłanek, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z faktur wystawionych przez Dostawcę. Wnioskodawca dodał także, że w tożsamych stanach faktycznych Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stanął na stanowisku, iż podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Interpretacją indywidualną z dnia 18 stycznia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS"), uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Dyrektor KIS, po przywołaniu m. in. przepisów art. 9 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 7 wskazał, że w przedmiotowej sprawie nabycie towarów przez Wnioskodawcę od Dostawcy spełnia przesłanki do uznania tej transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywa towary od Dostawcy posiadającego siedzibę na terytorium Holandii, a zakupione przez Niego towary - jak wskazano w opisie sprawy - są przesyłane z innego państwa członkowskiego na terytorium kraju. Zasady opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych, tj. nabycie według stawki właściwej dla danego towaru, zaś dostawa, co do zasady, wedle stawki 0% (zwolnienie z prawem do odliczenia), powodują, że podatek z tytułu danej czynności faktycznej (którą jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami, u jednego kontrahenta stanowiące wewnątrzwspólnotowe nabycie, u drugiego zaś odpowiednio wewnątrzwspólnotową dostawę) jest faktycznie rozliczany przez nabywcę w państwie, do którego towary zostały ostatecznie przemieszczone. Podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów musi z tego tytułu rozliczyć podatek VAT w Polsce. Wobec powyższego, ma on obowiązek dokonania samoobliczenia podatku należnego z tego tytułu i wykazania go w deklaracji podatkowej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca otrzymuje od Dostawcy fakturę z wykazanym podatkiem VAT. Jednakże, biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności transakcji, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje Mu prawo do odliczenia naliczonego przez Dostawcę podatku od towarów i usług (tj. z faktury otrzymanej od Dostawcy z naliczonym 23% podatkiem VAT). Powyższe wynika z tego, że z tytułu nabycia towaru od Dostawcy, Wnioskodawca powinien dokonać rozliczenia wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Zatem, w przypadku gdy Dostawca nieprawidłowo opodatkuje dokonaną dostawę towarów stawką krajową, nabywca (Wnioskodawca) - stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy - nie może dokonać odliczenia podatku naliczonego. W konsekwencji, w przedstawionym stanie faktycznym, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od dokonanych zakupów, tj. odliczenia naliczonego przez Dostawcę podatku od towarów i usług. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zaskarżył interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 20 października 2023 r. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej interpretacji zarzucił rażące naruszenie: 1. art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "O.p.") w związku z art. 14b § 1 O.p. poprzez błędną ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, zawartymi w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, a w konsekwencji błędne uznanie stanowiska Wnioskodawcy za nieprawidłowe; 2. art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy poprzez nieuzasadnione uznanie w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej interpretacji indywidualnej, iż Wnioskodawcy nie przysługuje w opisywanym stanie faktycznym prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a zatem niewłaściwa ocena co do zastosowania w/w przepisów prawa materialnego; a także 3. rażące naruszenie konstytucyjnych zasad państwa i prawa, a w szczególności art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 z późniejszym sprostowaniem i zmianami) poprzez nałożenie ciężaru podatkowego decyzją administracyjną poza obowiązkiem ustawowym, a tym samym działaniem z obrazą art. art. 2, 8 i 32 oraz 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dyrektor KIS wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona interpretacja odpowiada prawu. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a. ). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Przedmiot interpretacji zakreśla treść stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz nawiązujące do nich treść pytania wymagająca odpowiedzi zawierającą urzędowa wykładnię obowiązującego prawa. Z tego powodu obszar wykładni przepisów prawa podatkowego, a więc ustaleniu właściwego znaczenia norm zawartych w obowiązujących przepisach prawnych odnoszących się do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego musi nawiązywać ściśle do treści pytania. Ma to istotne znaczenie przede wszystkim z punktu widzenia gwarancyjnych funkcji indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Polega ona na tym, co należy podkreślić, że udzielona interpretacja posłużyć może w przyszłości w procesie stosowania prawa i będzie wiązała w danym stanie faktycznym organ orzekający w sprawie. Podstawą oceny zgodności z prawem wydawanych interpretacji jest zatem zakres przedstawianych zagadnień wymagających oceny prawnej ze strony organów interpretacyjnych. Mając na uwadze tak rozumianą treść art. 14c § 1 O.p. nie można uznać, aby przepis ten został naruszony. Organ odniósł się do ściśle do pytania Skarżącego i dokonał prawnopodatkowej oceny jego stanowiska. Organ wziął przy tym pod uwagę wszystkie okoliczności wynikające z opisanego stanu faktycznego, uzupełnionego w piśmie z dnia 2 stycznia 2023 r. Sąd zauważa w tym miejscu, że w uzupełnieniu stanu faktycznego Skarżący wyraźnie wskazał, że według jego wiedzy, tak jak wskazano na fakturach VAT wystawionych przez Dostawcę, zakupione od Dostawcy towary są przesyłane z innego państwa członkowskiego na terytorium naszego kraju. Organ dokonując oceny stanowiska Skarżącego miał zatem obowiązek wziąć pod uwagę także i tę okoliczność, która okazała się przesądzająca dla udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy. W myśl art. 86 ust. 1 ustawy w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Jak trafnie zauważył Dyrektor KIS, ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze - w części dotyczącej tych czynności. Zatem w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku lub gdy wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku, podatnik mimo spełnienia przesłanek, o których mowa art. 86 ustawy, nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w otrzymanej fakturze. Mając na uwadze przedstawiony w uzupełnionym wniosku opis stanu faktycznego należy wskazać na przepis art. 9 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym: Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy: Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że: 1) nabywcą towarów jest: a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika, b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a - z zastrzeżeniem art. 10; 2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a. Zatem przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji, wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy, ma miejsce wówczas, gdy w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki. Dodatkowo, transakcja może zostać uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów pod warunkiem, że nabywcą towarów transportowanych z terytorium jednego państwa członkowskiego na inne jest podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa powyżej, natomiast dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub podatnikiem podatku od wartości dodanej. W sytuacji, gdy spełnione zostaną powyższe warunki - transakcję uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy. Dokonując analizy przedstawionego opisu sprawy w kontekście wyżej powołanych przepisów Dyrektor KIS trafnie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nabycie towarów przez Wnioskodawcę od Dostawcy spełnia przesłanki do uznania tej transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywa towary od Dostawcy posiadającego siedzibę na terytorium Holandii, a zakupione przez Niego towary - jak wskazano w opisie sprawy - są przesyłane z innego państwa członkowskiego na terytorium kraju. Podkreślić należy, że w transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów opodatkowaniu podlega czynność nabycia towarów. Podatek należny rozliczany jest przez nabywcę towaru w państwie, do którego następuje dostawa towarów. Transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów towarzyszy zawsze lustrzana czynność, wykonywana przez drugą stronę transakcji, tj. dostawa towarów (co do zasady mająca charakter dostawy wewnątrzwspólnotowej). Zasady opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych, tj. nabycie według stawki właściwej dla danego towaru, zaś dostawa, co do zasady, wedle stawki 0% (zwolnienie z prawem do odliczenia), powodują, że podatek z tytułu danej czynności faktycznej (którą jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami, u jednego kontrahenta stanowiące wewnątrzwspólnotowe nabycie, u drugiego zaś odpowiednio wewnątrzwspólnotową dostawę) jest faktycznie rozliczany przez nabywcę w państwie, do którego towary zostały ostatecznie przemieszczone. Podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów musi z tego tytułu rozliczyć podatek VAT w Polsce. Wobec powyższego, ma on obowiązek dokonania samoobliczenia podatku należnego z tego tytułu i wykazania go w deklaracji podatkowej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zatem, w przypadku gdy Dostawca nieprawidłowo opodatkuje dokonaną dostawę towarów stawką krajową, nabywca (Wnioskodawca) - stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy - nie może dokonać odliczenia podatku naliczonego. Zgodzić zatem trzeba się z Dyrektorem KIS, że w przedstawionym stanie faktycznym, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od dokonanych zakupów, tj. odliczenia naliczonego przez Dostawcę podatku od towarów i usług. Nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisów konstytucyjnych, i to w sposób rażący, poprzez nałożenie ciężaru podatkowego decyzją administracyjną poza obowiązkiem ustawowym. W sprawie przedmiotem zaskarżenia nie była decyzja administracyjna, lecz interpretacja indywidualna, która nie nakłada wszak na podatnika ciężaru podatkowego, lecz przedstawia stanowisko organu co do podatkowoprawnej oceny stanu faktycznego opisanego we wniosku. Ocena ta jest zgodna z prawem, nie można więc mówić o jej sprzeczności z przepisami konstytucyjnymi wymienionymi w skardze. Jednocześnie należy zauważyć, że o trafności stanowiska Skarżącego nie mogą przesądzić przywołane przez niego interpretacje indywidualne. Każda z nich dotyczy bowiem konkretnego podatnika i przedstawionego przez niego stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego. Ponadto, indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego stanowią informację o możliwościach stosowania materialnego prawa podatkowego oraz o związanej z tym wykładni przywołanego prawa, co samoistnie nie oddziałuje bezpośrednio na prawa i obowiązki zainteresowanego uzyskaniem interpretacji. Nie rozstrzygają one o prawach lub obowiązkach indywidualnie oznaczonego podatnika w konkretnej sprawie (tak M. Kotulski, Interpretacje podatkowe jako niezorganizowane źródła prawa (w:) Niezorganizowane źródła prawa administracyjnego pod red. J. Supernata, W. 2022, s.197-198). Na marginesie należy dodać, że w przywołanych przez Skarżącego interpretacjach indywidualnych korzystnych dla podatników, w podanych stanach faktycznych w przeważającej części wskazywano, że Dostawca posiada magazyn w Polsce, a Dyrektor KIS nie wzywał do uzupełnienia opisu stanu faktycznego, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.