II SA/Kr 1363/18

SENTENCJA Kraków, dnia 7 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. i P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE J. M. i P. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. Zarządzeniem z dnia 30 października 2018 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 366 zł stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Podkreślić należy, że zarządzeniem z dnia 25 października 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed sądami administracyjnymi. Niniejsze zarządzenia zostały doręczone w dniu 15 listopada 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-20 akt sądowych). Do chwili obecnej wskazany brak fiskalny skargi ani też brak formalny skargi i nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie art. 220 § 1 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.). Stosownie do art. 37 § 1 zd. 1 P.p.s.a pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższego przepisu wynika, że na pełnomocniku skarżącego, wnoszącemu do sądu skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących nie załączył do skargi pełnomocnictwa do ich reprezentowania. W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych (uiszczenia wpisu) skargi zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 15 listopada 2018 r. (k. 20 akt sądowych). Zatem ostatni dzień terminu do ich uzupełnienia przypadał na dzień 22 listopada 2018 r. Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych ustalono, że do dnia 3 grudnia 2018 r. nie została uiszczona kwota należna z tytułu wpisu sądowego od skargi, ponadto do dnia orzekania w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących nie nadesłał stosownego pełnomocnictwa. Należy zauważyć, iż orzecznictwie przyjmuje się, iż sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony brak formalny skargi jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę pełnomocnika może stać się innego rodzaju brakiem formalnym - brakiem podpisu strony pod skargą, który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (postanowienia NSA z: 25 listopada 2010 r., I FSK 916/10; 12 czerwca 2014 r., I FSK 426/14). Mając powyższe na względzie należało uznać, iż skarga jako obarczona brakiem fiskalnym i formalnym uniemożliwiającym jej nadanie dalszego biegu powinna ulec odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., orzekł o jej odrzuceniu.