II SAB/Go 129/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi D.L. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta Miasta do załatwienia wniosku D.L. o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego D.L. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] września 2023 r. D.L. zwrócił się do Prezydenta Miasta poczta elektroniczną o udostępnienie informacji publicznej w zakresie skanu "Instrukcji postępowania w przypadku powstania pożaru lub innego miejscowego zagrożenia w składowisku odpadów niebezpiecznych na działce nr [...]". Nadto podał, iż zgodnie z informacją zawartą w odpowiedzi na zapytanie nr [...] (znak organu [...] z [...] kwietnia 2023 r.) dotyczącej likwidacji składowiska odpadów niebezpiecznych na terenie byłych Zakładów [...], powyższy dokument został opracowany w październiku 2021 r., a wydatki poniesione z budżetu Miasta na ten cel wyniosły 36 900,00 zł. Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.) wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie powyższej informacji poprzez przesłanie skanu dokumentów pocztą elektroniczną na podany adres e-mail, a jeśli nie byłoby to możliwe – o przesłanie dokumentów pocztą. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] października 2023 r., Prezydent Miasta poinformował wnioskodawcę, iż prace związane z usuwaniem zanieczyszczeń powstałych podczas pożaru są nadal w toku. Na terenie składowiska wyznaczone jednostki w dalszym ciągu pracują w celu utylizacji zagrożenia. Teren hali stanowi własność prywatną i nadal toczy się postępowanie sądowe wyjaśniające okoliczności powstania zagrożenia. Wszelka dokumentacja dotycząca postępowania znajduje się w prokuraturze, gdzie można się z nią zapoznać. Nadto organ podał, że wyniki szeregu badań prowadzonych na terenie składowiska dostępne są w Wojewódzkim Inspektoracie Ochrony Środowiska, a aktualne i archiwalne informacje dotyczące pożaru dostępne są w serwisie internetowym w zakładce "Komunikaty [...]" na stronie [...]. Pismem z dnia [...] października 2023 r. D.L. ponownie zwrócił się pocztą elektroniczną do Prezydenta Miasta o udostępnienie Instrukcji postępowania w przypadku powstania pożaru lub innego miejscowego zagrożenia w składowisku odpadów niebezpiecznych na działce nr [...]. Jednocześnie wezwał organ do jednoznacznego określenia się czy dysponuje wnioskowaną informacją, a jeśli tak to do jej udostępnienia pod rygorem złożenia skargi na bezczynność organu. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. W ocenie wnioskodawcy odpowiedź organu z dnia [...] października 2023 r. jest wymijająca, nie wynika z niej jednoznacznie czy odsyła wnioskodawcę do prokuratury bądź na stronę internetową. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] października 2023 r. Prezydent Miasta poinformował wnioskodawcę, iż w związku z trwającym postępowaniem sądowym podtrzymuje udzieloną wnioskującemu odpowiedź z dnia [...] października 2023 r. Pismem z dnia [...] października 2023 r. D.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia wskazanej wyżej informacji publicznej, zarzucając naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że informacja udostępniona przez organ pismami z [...] października oraz [...] października 2023 r. nie była przedmiotem złożonego wniosku. Doszło więc do udostępnienia informacji innej niż objętej zakresem wniosku. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany nie przekazał informacji, o której udostępnienie skarżący się zwrócił. W związku z tym organ nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazał, iż skarga jest niedopuszczalna z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego. Judykatura za "inną przyczynę" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a.) uznaje brak po stronie wnoszącego skargę interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 tej ustawy, który należy postrzegać jako osobisty, konkretny i aktualnie prawnie chroniony interes i który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chroniony sytuacją strony. Aby wykazać posiadanie interesu prawnego, należy wykazać związek pomiędzy zaskarżonym aktem, a indywidualną sytuacją prawną osoby skarżącej. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie na jego rzecz uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego nań obowiązku, wynikającego z obowiązujących przepisów prawa. W niniejszej sprawie nie zachodzi powyższy związek, wobec czego skargę należy uznać za niedopuszczalną. Organ nie dopuścił się bezczynności, bowiem odpowiedział na pytania skarżącego w piśmie datowanym na dzień [...] września i [...] października 2023 r. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.), jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. W literaturze podkreśla się, że bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Wobec bezczynnością organu nie jest niezałatwienie sprawy po myśli wnoszącego. Skargę na bezczynność można wnieść skutecznie w stosunku do organu, który mimo że zobowiązany do wydania aktu, interpretacji lub dokonania czynności bądź stwierdzenia uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie czyni tego w terminie ustawowo przewidzianym (art. 149 p.p.s.a.). Istota skargi na bezczynność polega na tym, że przy uwzględnieniu jej przez sąd, zobowiąże on organ do wydania w określonym terminie aktu czy dokonania czynności zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem. Konieczne jest zatem uprzednie ustalenie, że istnieje określony przepis prawa, który zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia czynności. W świetle powyższego, nie sposób dopatrzyć się zarzucanej organowi bezczynności, skoro organ zajął stanowisko. Zarzuty podniesione w skardze bezzasadne. Udostępnieniu na wniosek podlega tylko ta informacja publiczna, która nie została udostępniona Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Na wszystkie pytania, które zostały skierowane do Prezydenta Miasta, skarżący otrzymał odpowiedź. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. Skarżący, kierując pod adresem organu wniosek z dnia [...] września 2023 r., wniósł o udostępnienie informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zakres podmiotowy, przedmiotowy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Tytułem wstępu należy zaznaczyć, iż zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek organu o odrzucenie skargi jest w oczywisty sposób niezasadny. Wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej wykazywania jakiegokolwiek interesu prawnego (u.d.i.p. nie zawiera takiej konstrukcji). Dla dopuszczalności skargi w tym przedmiocie nie jest również wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę wskazać należy, iż skoro skarżący złożył do organu wniosek o udostępnienie mu informacji publicznej, może on skutecznie złożyć skargę do sądu w przedmiocie jej nieudostępnienia. Odrębną kwestia jest przy tym zasadność skargi. Czym innym jest bowiem dopuszczalność skargi, a czym innym zasadność stanowiska w niej zaprezentowanego. W sytuacji gdy, jak twierdzi organ, żądana informacja publiczna została terminowo i prawidłowo udostępniona, skarga jest merytorycznie niezasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast organ nie ma racji, wówczas skarga, przy spełnieniu warunków materialnoprawnych, podlega uwzględnieniu. Ta właśnie merytoryczna zasadność albo bezzasadność skargi podlega ocenie w niniejszej sprawie, gdyż nie zachodzą w niej jakiekolwiek, wskazane w katalogu wszystkich punktów przynależnych do art. 58 § 1 p.p.s.a., przeszkody do prowadzenia postępowania sądowego i wydania w nim merytorycznego orzeczenia. Jak wynika z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, znajdująca zastosowanie w przedmiotowej sprawie, stanowiąca rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej określonego w art. 61 Konstytucji RP, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W orzecznictwie sądowym za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Z kolei podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W sytuacji powiadomienia wnioskodawcy w terminie 14 dni od złożenia wniosku o wysokości opłaty związanej z udostępnieniem informacji, udostępnienie następuje w terminie 14 dni od powiadomienia (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność organu ma miejsce, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w terminie 14 dni w postaci udostępnienia tej informacji (art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje o wydłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, nie wzywa do wykazania istotności udostępnienia żądanej informacji dla interesu publicznego w przypadku uznania żądanej informacji za informację przetworzoną, nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia lub umorzeniu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu informacji, że informacja dostępna jest na BIP lub że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W analizowanej sprawie D.L. wnioskiem z dnia [...] września 2023 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanu "Instrukcji postępowania w przypadku powstania pożaru lub innego miejscowego zagrożenia w składowisku odpadów niebezpiecznych na działce nr [...]". Jednocześnie skarżący wskazał we wniosku, iż wydatki poniesione z budżetu miasta na opracowanie tego dokumentu wyniosły 36 900 zł. W sprawie niewątpliwe oraz niesporne pozostaje, że Prezydent Miasta jako organ jednostki samorządu terytorialnego, wykonujący zadania publiczne, stanowi organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji RP), a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Z punktu widzenia przedmiotowego informację objętą wnioskiem skarżącego należy zakwalifikować jako informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w szczególności, iż po pierwsze, jak podał skarżący, na sporządzenie powyższego dokumentu został poniesiony wydatek z budżetu miasta w wysokości 36 900 zł, a po drugie, charakteru tego dokumentu jako informacji publicznej organ nie zakwestionował ani w odpowiedziach udzielanych skarżącemu, ani w toku postępowania sądowego. Dla wyniku niniejszej sprawy kluczowa jest sporna kwestia, a mianowicie to, czy odpowiedź udzielona przez organ w odniesieniu do wniosku skarżącego z dnia 25 września 2023 r. może być uznana za spełniającą wymogi, o których mowa w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Przy udostępnianiu informacji publicznej zasadą jest bowiem, że organ jest wnioskiem związany w tym sensie, że jeśli pytanie jest zrozumiałe, powinien udzielić na nie odpowiedzi przez udostępnienie objętej żądaniem informacji publicznej, jeśli nią dysponuje, wskazanie, że jej nie posiada albo, w szczególnych sytuacjach, wydając decyzję o odmowie udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie organ udzielił skarżącemu odpowiedzi wymijającej, nie dotyczącej istoty jego wniosku, którego treść obejmowała udostępnienie skanu opisanej wyżej instrukcji. Tymczasem organ w udzielonej odpowiedzi podał, iż prace związane z usuwaniem zanieczyszczeń powstałych podczas pożaru są w toku, na terenie składowiska wyznaczone jednostki w dalszym ciągu pracują celem utylizacji zagrożenia. Teren hali stanowi własność prywatną i nadal toczy się postępowanie sądowe wyjaśniające okoliczności powstania zagrożenia. Wszelka dokumentacja dotycząca postępowania znajduje się w prokuraturze, gdzie można się z nią zapoznać. Nadto organ podał, że wyniki szeregu badań prowadzonych na terenie składowiska dostępne są w WIOŚ, a aktualne i archiwalne informacje dotyczące pożaru dostępne są we wskazanym serwisie internetowym. Jednocześnie organ nie udostępnił skanu czy tez odpisu instrukcji objętej żądaniem, z treści odpowiedzi nie wynika, czy dysponuje żądaną informacją czy też nie (jeśli jej nie posiada, to takiej właśnie odpowiedzi powinien udzielić), nie wydał również żadnej decyzji. Ponadto należy zwrócić uwagę, czego organ nie dostrzega, że czym innym jest dokument w postaci instrukcji postępowania w przypadku powstania pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, sporządzony uprzednio na zlecenie organu, a czym innym dokumentacja dotycząca samego zdarzenia, które na danym terenie, obiekcie, w określonym momencie zaistniało. Z tych względów należało uznać, iż organ nie załatwił w sposób prawidłowy wniosku skarżącego i z upływem 14 dnia od jego otrzymania (tzn. od 10 października 2023 r.) pozostaje w stanie bezczynności. Stan ten obejmuje bowiem nie tylko przypadki nieudostępnienia informacji publicznej w ogóle, ale także udzielenia odpowiedzi wymijającej, nie dotyczącej treści wniosku, co w niniejszej sprawie należało zakwalifikować właśnie jako bezczynność (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), zobowiązując jednocześnie organ, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] września 2023 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku (pkt I sentencji). Jednocześnie stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Określenie to oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. W niniejszej sprawie nie zachodził przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego bądź złej woli organu, które można byłoby rozpatrywać jako wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, jak również celowego działania czy uporczywego zaniechania. W ocenie Sądu bezczynność w rozpoznaniu wniosku takich cech nie nosiła. W konsekwencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu od skargi (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535).