VIII SA/Wa 523/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Specjalista Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga spółki pod firmą [...] sp z o.o. z siedzibą w W. ( dalej jako: "skarżąca") na decyzję Wojewody [...] ( dalej jako: "Wojewoda", "organ odwoławczy") Nr [...] z dn. [...] kwietnia 2020r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zakładu konfekcjonowania perfum z magazynem i częścią biurowo-socjalną z towarzyszącą infrastrukturą ( zbiornik szczelny na ścieki, zbiornik wody ppoż., drogi, dojazdy, parkingi, wewnętrzna instalacja gazowa) na działce nr ew. [...] w miejscowości Ż. gm. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że skarżąca spółka wnioskiem z dn. [...] maja 2019r. wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu wniosku i przeprowadzeniu stosownego postępowania w dniu [...] lutego 2020 r., Starosta [...] decyzją Nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zakładu konfekcjonowania perfum z magazynem i częścią biurowo-socjalną z towarzyszącą infrastrukturą (zbiornik szczelny na ścieki, zbiornik wody ppoż., drogi, dojazdy, parkingi, wewnętrzną instalację gazową) na działce nr ew. [...] w miejscowości Z., gmina [...]. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie wniósł Inwestor zarzucając naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania, ponownie rozstrzygając sprawę w jej całokształcie ww. decyzją orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W swej argumentacji organ odwoławczy przede wszystkim wskazał na ramy prawne rozstrzygnięcia wynikające z art. 28 ust.1 i art. 35 ust.1 ustawy z dn.7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz U z 2019r. poz. 1186, dalej jako: "u.p.b."). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę, stosownie do art. 3 pkt 12 ww. ustawy, to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Natomiast zgodnie z art. 35 ust.1 u.p.b., przed wydaniem decyzji i o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a takie z wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przepisami techniczno-budowlanymi, jak również sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobą posiadająca wymagane uprawnienia budowlane. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że gdy dokumentacja załączona do wniosku o pozwolenia na budowę nie czyni zadość wymogom określonym w przepisach prawa, organ na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego: W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie jest to decyzja, która wydana jest w ramach uznania administracyjnego. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, organ odwoławczy podniósł, że Starosta [...] postanowieniem Nr [...] z dn. [...] lipca 2019r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w złożonej dokumentacji, m.in. przedłożony projekt budowlany oraz wskazanie sposobu odprowadzenia wód opadowych zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi Ż. przyjętym uchwałą Nr [...] z dn. [...] listopada 2004r. Rady Miejskiej w B.. W ocenie organu odwoławczego inwestor nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje, iż teren działki inwestycyjnej oznaczonej w planie jako [...] U - ,,przeznaczone do użytkowania istniejących obiektów użyteczności publicznej z możliwością ich przebudowy i rozbudowy przy zachowaniu przepisów szczególnych oraz realizacji nowych obiektów użyteczności publicznej wraz z niezbędnymi dla ich funkcjonowania urządzeniami i budynkami o funkcji socjalnej, gospodarczej i technicznej, wewnętrznymi dojazdami, parkingami, dojściami pieszymi oraz zielenią towarzyszącą i infrastrukturą techniczną (w szczególności: UO - usługi oświaty, UT – usługi turystyczne, US - usługi sportu i rekreacji, Um - usługi z towarzyszącą zabudową mieszkaniową). W terenach tych dopuszcza się (z wyjątkiem terenu oznaczonego symbolem Um) również użytkowanie istniejących obiektów usługowo-produkcyjnych i realizacji obiektów usługowo- , produkcyjnych nieuciążliwych w rozumieniu przepisów szczególnych, tj. nie zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów szczególnych." W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji Burmistrz Gminy [...] wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dn. [...] czerwca 2019r. w oparciu o §3 ust.1 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do wytwarzania produktów przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych. Zatem zasadne jest stanowisko, że przedmiotowa inwestycja została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z ww. rozporządzeniem. W ocenie Wojewody [...] ww. plan miejscowy nie dopuszcza przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów szczególnych, czyli zarówno mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak i mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowy plan miejscowy wskazuje wyraźnie, że obiektem usługowo-produkcyjnym nieuciążliwym jest obiekt nie zaliczany do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów szczególnych, czyli w ocenie organu odwoławczego, nie może być przedsięwzięciem wymienionym w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010r., zarówno potencjalnie jak i zawsze mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, bez względu na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach i jej ustalenia. Odnosząc powyższe do przedłożonego przez inwestora projektu organ odwoławczy uznał, że budowa zakładu konfekcjonowania perfum z magazynem jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionym w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie jest obiektem usługowo-produkcyjnym uciążliwym w świetle ustaleń zawartych w planie miejscowym ( §2 ust.1 lit. "e"). Wobec czego przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, który dopuszcza realizację obiektów usługowo-produkcyjnych nieuciążliwych. A do takich nie są zaliczane inwestycje zakwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że inwestor był zobowiązany do doprowadzenia sposobu odprowadzania wód opadowych do zgodności z planem miejscowym. W ww. planie ustala się odprowadzenie i utylizację ścieków deszczowych z powierzchni utwardzonych, w tym w szczególności ulic, parkingów i terenów usług – docelowo z wykorzystaniem komunalnych sieci kanalizacji deszczowej i z dopuszczeniem adaptacji istniejących rowów melioracyjnych [...], [...]i [...]. Po ich ewentualnej niezbędnej modernizacji, tymczasowo do rowów odwadniających powierzchnie utwardzone, przy zachowaniu ( zarówno w okresie tymczasowym, jak i docelowo) wymogu separacji wszelkich zanieczyszczeń przed odprowadzeniem do rowów. Dal zachowania właściwych stosunków wodnych dopuszcza się realizację obiektów małej retencji wodnej w terenach otwartych zieleni przyległej do istniejących rowów, przy zachowaniu przepisów szczególnych i innych ustaleń planu. W szczególności zrzut ścieków deszczowych do rowów wymaga uzgodnienia z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. – Inspektorat w G. [...] oraz uzyskania stosownego pozwolenia wodno-prawnego. Dopuszcza się odprowadzanie wód deszczowych z terenów oznaczonych symbolami MN, MNu, MNr, MN, ZR z wykorzystaniem naturalnej retencji terenu, przy zachowaniu wymogu separacji ewentualnych zanieczyszczeń. Organ odwoławczy wskazał, że przy piśmie z dn. [...] stycznia 2020r. inwestor wskazuje, że plan miejscowy dopuszcza realizację "obiektów małej retencji" i w związku z projektuje odprowadzanie wód opadowych do zbiornika wody do celów przeciwpożarowych, traktując go jako "obiekt małej retencji wodnej". Zapis planu miejscowego dopuszcza realizację "obiektów małej retencji wodnej", ale w :terenach otwartych zieleni przyległej do istniejących rowów". W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, zaproponowane przez inwestora rozwiązanie jest niezgodne z wytycznymi planu miejscowego. Jak wynika z art.35 ust. 1 Prawo budowlane to organ administracji architektoniczno- budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew zarzutom odwołania organ powiatowy słusznie uznał, że Inwestor nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z niedoprowadzeniem projektu budowanego do zgodności miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, należało wydać decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. pismem z dn. [...] czerwca 2020r. złożyła na powyższa decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Kwestionowanej decyzji skarżąca zarzuciła: naruszenie przepisów prawa administracyjnego, a mianowicie: 1/ §3 ust.1 pkt.1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 2 pkt.5 ustawy z dn. 4 października 2008r. o produktach kosmetycznych poprzez ich niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie przedsięwzięcia polegającego na instalacji do konfekcjonowania perfum za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a nie prawidłowo do przedsięwzięć nie mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nieuciążliwych, 2/ art. 7, art. 7a, art. 8 §1 i §2 kpa – gdyż organy nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób zindywidualizowany, na korzyść uczestnika i jego słusznego interesu, nie poszukując możliwych racjonalnych rozwiązań problemu odprowadzania wody opadowej zaproponowanego przez uczestnika jako rozsądnego, racjonalnego w danych warunkach i zgodnego z prawidłowo interpretowanymi zapisami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], a załatwiły sprawę w sposób mechaniczny i automatyczny bez rozważenia wszystkich okoliczności sprawy i argumentów inwestora, nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej oraz na korzyść uczestnika inwestora, a także wbrew zasadzie równości, gdzie na tym samym terenie istnieją i działają analogiczne przedsięwzięcia. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji przez udzielenie wnioskowanego zatwierdzenia planu budowlanego i zezwolenie na budowę lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów: 1/ z pism wniosku inwestora oraz pism Urzędu Gminy [...] ( z dat określonych w skardze), dotyczących kwestii kanalizacji deszczowej, na okoliczność możliwości zastosowania proponowanego przez inwestora rozwiązania technicznego, co zignorowały organy obu instancji, 2/ z informacji Gminy [...], o których zażądanie wniosła, o wskazanie czy na terenie Gminy [...] w okolicy miejscowości Ż. znajdują się przedsięwzięcia zaliczane do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, na okoliczność zachowania zasady równości. W uzasadnieniu skargi, rozwijając argumentację, skarżąca spółka podniosła że konfekcjonowanie perfum nie jest przedsięwzięciem określonym w §3 ust.1 pkt.1 aktualnie Rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 10 września 2019r., czyli przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżąca spółka wskazując na odpowiednie przepisy ustawy z dn. 4 października 2018r. o produktach kosmetycznych oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dn. 30 listopada 2009r. dotyczące produktów kosmetycznych, wywodzi, że konfekcjonowanie perfum nie mieści się we wskazanej normie §3 ist.1 pkt. 1 ww. Rozporządzenia RM z dn. 10 września 2019r., gdyż nie jest to działanie polegające na mieszaniu, emulgowaniu lub konfekcjonowaniu chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych, gdzie perfumy są produktem końcowym, a nie półproduktem lub produktem podstawowym. Substancje biorące udział w procesie konfekcjonowania to nie produkty podstawowe, a zatem ww. przepis nie ma do nich zastosowania, a więc inwestycja z tego względu nie należy do mogących potencjalnie wpłynąć na środowisko, jest więc inwestycją nieuciążliwą. W odniesieniu do zakwalifikowanego przez organy niezgodnego z miejscowym planem sposobu odprowadzania wód opadowych – skarżąca podniosła, że plan przewiduje odprowadzanie ścieków deszczowych do rowów odwadniających do czasu realizacji kanalizacji deszczowej, a więc nie zawiera nakazu odprowadzania w wód z rowów odwadniających do obiektów małej retencji. Zatem według stanowiska skarżącej, dopuszczalne jest, po zastosowaniu separacji ewentualnych zanieczyszczeń i retencjonowania wód opadowych, ich odprowadzanie do środowiska w sposób zgodny z przepisami odrębnymi. Ponadto uzasadniając zarzuty naruszenia wskazanych przepisów postępowania skarżąca podniosła, że organy prowadząc postępowanie w sprawie działały mechanicznie, bez uwzględnienia indywidulanych okoliczności sprawy. W istocie bowiem uwzględnienie słusznych uwag i wniosków Inwestora w omawianym zakresie spowodowałoby brak konieczności planowania innego rozwiązania. Na tę chwilę bowiem, inwestor musiałby w istocie wykonać na własny koszt instalację deszczową oraz pokonać, przez wręcz niemożliwą inwestycję odległość pół kilometra do najbliższego komunalnego rowu [...]. Koszt takich inwestycji przerósłby koszt przedmiotowej lnwestycji , co jest całkowicie nieracjonalne, a prawo i organy administracji nie mogą stawiać przed obywatelami wymogów wygórowanych, nie do pokonania, a winny działać w ich słusznym interesie, na ich korzyść. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] przedkładając akta sprawy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w treści wydanej przez siebie decyzji. Podniósł, że zarzuty skargi i ich uzasadnienie stanowią polemikę ze stanowiskiem organu i pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – jt.Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że nie narusza ona prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani w szczególności naruszenia przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja została ponadto uzasadniona w sposób odpowiadający kryteriom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Podstawę prawną w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane, a także przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ż. przyjętym uchwałą Nr [...] z dn. [...] listopada 2004r. Rady Miejskiej w B. obowiązującego na terenie nieruchomości objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Kluczową, a jednocześnie sporną kwestią w przedmiotowej sprawie stała się ocena zgodności planowanej inwestycji, w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organów administracji przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie sposobu zagospodarowania terenu (§2 ust.1 lit."e" ww. uchwały). Tytułem wstępu wspomnieć należy, że prawo zabudowy nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniom w regulacjach publicznoprawnych. Ograniczenie tej zasady musi znajdować oparcie w ustawie, a zwłaszcza w przepisach prawa budowlanego. Ograniczenie to znajduje oparcie w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który określa zakres i formę ingerencji organów architektoniczno-budowlanych. Do ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości zaliczyć trzeba także ograniczenia wynikające z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym więc, z przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub też gdy obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazuje lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 199/10, Lex nr 674195, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 262/10, Lex nr 676058, wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 293/11, Lex nr 993412 ). W niniejszej sprawie skarżąca spółka złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie zakładu konfekcjonowania perfum z magazynem i częścią biurowo-socjalną z towarzysząca infrastrukturą (zbiornik szczelny na ścieki, zbiornik wody ppoż., drogi, dojazdy, parkingi, wewnętrzna instalacja gazowa) na działce nr ew. [...] w miejscowości Ż. gm. [...]. Organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdziły, że przedmiotowa inwestycja na rusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikającego z ww. uchwały Rady Miejskiej w [...] z dn. [...] listopada 2004r. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wsi Ż.. Działka inwestycyjna [...]oznaczona jest ww. planie symbolem [...] . godnie z zapisami planu tereny oznaczone symbolem "U" przeznaczone są do użytkowania istniejących obiektów użyteczności publicznej z możliwością ich przebudowy i rozbudowy przy zachowaniu przepisów szczególnych oraz realizacji nowych obiektów użyteczności publicznej wraz z niezbędnymi dla ich funkcjonowania urządzeniami i budynkami o funkcji socjalnej, gospodarczej i technicznej, wewnętrznymi dojazdami, dojściami pieszymi oraz zielenią towarzysząca i infrastrukturą techniczną. W terenach tych dopuszcza się ( z wyjątkiem terenu oznaczonego symbolem Um) użytkowanie istniejących obiektów usługowo-produkcyjnych i realizację obiektów usługowo-produkcyjnych nieuciążliwych w rozumieniu przepisów szczególnych, tj. nie zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów szczególnych ( §2 ust.1 lit. E ww. uchwały). Jest także niesporne w sprawie, że decyzją Burmistrza Gminy [...] z dn. [...] czerwca 2019r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, ww. inwestycja została uznana za inwestycje mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu §3 ust.1 pkt. 1 ww. Rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że budowa zakładu konfekcjonowania perfum wraz z towarzyszącą infrastrukturą jest przedsięwzięciem skutkującym potencjalnie znaczącym oddziaływaniem na środowisko w rozumieniu cyt. §3 ust.1.pkt.1 ww. rozporządzenia z dn. 9 listopada 2010r. i jako taka powyższa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, który dopuszcza jedynie realizację obiektów usługowo-produkcyjnych nieuciążliwych, nie powodujących oddziaływania określonego ww. przepisach szczególnych. W kontekście powyższych wywodów jako niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego, wynikające z przytoczonych przepisów ustawy o produktach kosmetycznych, przepisów rozporządzenia rady Ministrów z dn. 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz powołanych w uzasadnieniu skargi przepisów prawa unijnego dot. produktów kosmetycznych. Powyższe przepisy nie dają podstaw do zakwestionowania kwalifikacji powyższej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe zarzuty mogły by mieć ewentualne znaczenie na rozstrzygnięcie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, ale decyzji Burmistrza [...] w tym przedmiocie skarżąca spółka nie kwestionowała. Sąd podziela także stanowisko organów w odniesieniu do braku wskazania przez skarżąca jako inwestora sposobu odprowadzania wód opadowych zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. Wskazany przez spółkę sposób z wykorzystaniem zbiornika ppoż jako obiektu tzw. Małej retencji jest niezgodny z zapisami planu miejscowego. Analiza akt administracyjnych sprawy i znajdujących w niej zastosowanie przepisów prawa, w tym przede wszystkim przepisów obowiązującego planu miejscowego, prowadzi do wniosku, że projektowana inwestycja (budowa zakładu konfekcjonowania perfum na działce nr ew. [...] w miejscowości Ż. gm. [...]) nie może zostać zrealizowana na terenie oznaczonym w planie symbolem [...], a więc nie spełnia wymogu zgodności z obowiązującym planem miejscowym w zakresie funkcji zabudowy. Nie ulega wątpliwości, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1954/17, LEX nr 2687274). Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. W razie niespełnienia wskazanych w niej przesłanek, organ ma więc obowiązek odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Nie zasługują także na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 7a, art.7b, art.8§1 i §2 kpa. Należy przede wszystkim stwierdzić, że Prawo budowlane nie uzależnia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w niniejszej sprawie od uzyskania stanowiska innego organu, a organ administracji architektoniczno-budowlanej podejmuje rozstrzygnięcie na podstawie ustalonego przez siebie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Tak samo uregulowana w art. 7a k.p.a. zasada rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony znajduje zastosowanie w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a nie przyznanie uprawnienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 472/20, LEX nr 3021700). Ponadto, w sprawie przedmiotem sporu jest ocena zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym, a więc zagadnienie, które nie pozostawia organowi swobody interpretacyjnej, również dlatego, że dysponuje on jasno wyrażoną wolą lokalnego uchwałodawcy. Następnie, zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższe zostało zachowane przez organy prowadzące kontrolowane postępowanie. Sad nie uwzględnił także wniosku o przeprowadzenie wnioskowanych w treści skargi dowodów dokumentacyjnych, gdyż w ocenie Sądu nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.