II SA/Po 211/23

SENTENCJA Dnia 31 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi X. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Wojewody z dnia 27 stycznia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] (dalej Prezydent) decyzją z dnia 25 października 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm. dalej jako Pr. bud.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 poz. 2000 dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku X. Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. (dalej też jako skarżąca, strona, spółka lub X. sp. z o.o.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem usługowym w parterze i garażem podziemnym przy ul. [...] w P. (dz. nr ew. [...], [...], [...], ark. [...], obr. Ł.). Jak wynika z akt sprawy dnia 30 grudnia 2020 r. do organu wpłynął wniosek X. Sp. z o.o. o pozwolenie na budowę. Do wniosku załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3 egzemplarze projektu budowlanego składającego się z projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, pełnomocnictwo wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej, decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z 1 kwietnia 2015 r. (znak: [...]) o warunkach zabudowy - dalej: warunki zabudowy, wydanej na rzecz A. S.A. oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z 4 października 2018 r. (znak: [...]) o przeniesieniu warunków zabudowy na rzecz inwestora. Decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z 7 kwietnia 2022 r. (znak: [...]) odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że inwestor nie przedłożył ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla inwestycji objętej wnioskiem i wydanej w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Pismem z 22 kwietnia 2022 r. r.pr. A. P. wniosła w imieniu inwestora odwołanie od powyższej decyzji. Wojewoda decyzją z 27 maja 2022 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Prezydent Miasta [...] dokonał błędnych ustaleń faktycznych sprawy oraz przeprowadził postępowanie wyjaśniające z naruszeniem przepisów postępowania. Wyjaśniono, opierając się o zapisy warunków zabudowy, że w sytuacji przekroczenia wartości określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (akt prawny poprzedzający aktualne rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. ), przed wystąpieniem o decyzję o pozwoleniu na budowę, inwestor musi uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja taka nie musi poprzedzać warunków zabudowy, na co wskazywał organ I instancji w motywach decyzji o odmowie pozwolenia na budowę. Ponadto rozpatrując merytorycznie sprawę, Wojewoda zwrócił uwagę na błędy w znajdującej się w aktach dokumentacji projektowej tj. min. w zakresie dostępności i ilości miejsc postojowych, która jest niezgodna z warunkami zabudowy i warunkami technicznymi, jak również brak możliwości weryfikacji rozwiązań projektowych dotyczących powierzchni biologicznie czynnej. Zawiadomieniem z 23 czerwca 2022 r. organ I instancji poinformował o ponownie prowadzonym postępowaniu, umożliwiając stronom wypowiedzenie się co do materiału dowodowego i zapoznanie się z aktami sprawy, zgodnie z procedurą wskazaną w art. 10 § 1 k.p.a. Na wniosek Inwestora postanowieniem z dnia 29 czerwca 2022r., zostało zawieszone prowadzone postępowanie administracyjne. Postanowieniem z dnia 25.08.2022r., podjęto na wniosek Inwestora zawieszone postępowanie i wobec wskazań zawartych w ww. decyzji Wojewody organ postanowieniem z dnia 25.08.2022r., zobowiązał wnioskodawcę do usunięcia następujących nieprawidłowości: 1. wykazanie spełnienia §13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie właściwego doświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w lokalach mieszkalnych usytuowanych na terenie inwestycji (analiza nasłonecznienia i przesłaniania powinna być wykonana w formie graficznej i zawierać niezbędne wnioski i wyjaśnienia) oraz lokali na sąsiednich działkach (przedłożone rysunki dotyczą analizy zacieniania i nasłoneczniania), 2. wykazanie bilansu terenu biologicznie czynnego (teren biologicznie czynny stanowić powinien min. 1 000,75m2) w formie graficznej - niezbędne są dane dotyczące zastosowanych rozwiązań projektowanych dotyczących geokrat i eko kostki, które wykażą, że spełnione są kryteria kwalifikacji do terenów biologicznie czynnych zgodnie ze wskazaniami przedstawionymi w projekcie i przedstawienie użytych metod obliczeniowych uwzględniających warunki § 3 pkt 22 warunków technicznych, 3. wyjaśnienie powierzchni użytkowej lokali usługowych - na str. 16 projektu zagospodarowania terenu pow. użytkowa lokali 62,13m2, na str. 17 projektu zagospodarowania terenu pow. lokalu usługowego o charakterze biurowym 58,02m2 pow. użytkowej, 4. wykazanie, że wszystkie zaplanowane miejsca parkingowe i postojowe (251) spełniają warunek ich dostępności. Zastosowanie w rozpatrywanej sprawie 24 platform zależnych oraz 1 miejsca postojowego zależnego (usytuowanego jeden za drugim), powoduje, że 25 miejsc nie będzie spełniać warunku ich dostępności i w sposób właściwy pełnić swojej funkcji. 5. precyzyjne wskazanie w części opisowej liczby miejsc postojowych, np. na str. 16-17 projektu zagospodarowania terenu - 254 miejsca, str. 19 projektu zagospodarowania terenu - 252 miejsca, na rysunku projektu zagospodarowania terenu - 252 miejsca, str. 12 projektu arch. - bud. – 225 miejsc, 6. wskazanie na planie zagospodarowania terenu miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych zgodnie z § 18 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ramach ogólnej liczby miejsc postojowych (251) nie można wliczać miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, 7. po ponownym sprawdzeniu projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z załączonymi do wniosku o pozwolenie na budowę warunkami zabudowy, należy przedstawić ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji objętej ww. wnioskiem i wydaną w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 14.10.2021r., znak: [...] (zgodnie z wymogami § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. b Rozporządzenia Rody Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Następnie w dniu 22.09.2022r., zostało złożone uzupełnienie, a w dniu 06 października 2022r., zawiadomiono strony o zakończeniu postępowania dowodowego oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem decyzji przez organ. Zgodnie z art. 79a k.p.a. Inwestor został zawiadomiony o przesłankach zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane, co mogłoby skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony w następującym zakresie: -pkt 4 - wykazanie, że wszystkie zaplanowane miejsca parkingowe i postojowe (251) spełniają warunek ich dostępności. Zastosowanie w rozpatrywanej sprawie 24 platform zależnych oraz 1 miejsca postojowego zależnego (usytuowanego jeden za drugim), powoduje, że 25 miejsc nie będzie spełniać warunku ich dostępności i w sposób właściwy pełnić swojej funkcji, -pkt 7 - przedstawienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji objętej ww. wnioskiem i wydaną w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 14.10.2021r., znak: [...] (zgodnie z wymogami § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. b Rozporządzenia Rody Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Odnośnie pkt 4 organ wskazał, że wymóg zapewnienia konkretnej ilości miejsc postojowych uregulowany został w decyzji o warunkach zabudowy: min. 1,5 miejsca parkingowego na 1 lokal mieszkalny, a dla lokali usługowych min. 4,5 miejsca postojowego na 100m2 powierzchni użytkowej. Zatem dla projektowanych 166 mieszkań i 1 lokalu usługowego (o pow. 62, 47m2) należało zapewnić 251 miejsc postojowych plus miejsca dla osób niepełnosprawnych. Zwrócono uwagę, że inwestor w złożonym uzupełnieniu z dnia 22 września 2022r. wskazał, że zaprojektowano 256 miejsc postojowych. Na poziomie -2 zaprojektowano 146 miejsc postojowych w tym 42 miejsca postojowe na platformach zależnych i 1 miejsce postojowe zależne (usytuowane jedno za drugim). Na poziomie -1 zaprojektowano 81 miejsc postojowych. Na powierzchni terenu inwestor zapewnił 23 miejsca postojowe i 6 miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych (miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych wliczono do ogólnej liczby miejsc). Odnosząc się do powyższego wskazano, że wszystkie zaplanowane miejsca parkingowe i postojowe powinny spełniać warunek ich dostępności i dyspozycyjności. Powołano się na wyrok WSA w Poznaniu (o sygn. II SA/Po [...]) w którym sąd stwierdził, że w przepisach prawa nie ma zakazu realizacji miejsc postojowych rodzinnych - podwójnych, czyli miejsc na dwa pojazdy, to jednak chodzi tylko o liczbę miejsc postojowych. Miejsca podwójne nie oznaczają tego samego co dwa odrębne miejsca parkingowe. Jak również miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych nie można wliczać do ogólnej liczby miejsc postojowych. Skoro w decyzji o warunkach zabudowy nie określono minimalnej ilości miejsc postojowych dla niepełnosprawnych, to nie można jej wliczyć do wskaźnika jaki jest określony w rozdz. II ust. 2 warunków zabudowy. Nie oznacza to jednak, że inwestor jest zwolniony z ich wyznaczenia w ramach inwestycji. Na uwzględnienie stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne, jasno wskazuje § 18 ust. 2 warunków technicznych. Wobec faktu, że dla całej inwestycji zapewnionych będzie dostęp do 234 miejsc postojowych w tym 6 dla osób niepełnosprawnych, przy projektowanych 166 lokali mieszkalnych i 1 usługowym, projekt nie będzie spełniał parametru wskazanego w warunkach zabudowy, który obligował inwestora do ich zapewnienia, co najmniej w liczbie 251. Powyższe świadczy o braku zgodności planowanej inwestycji z warunkami zabudowy, jak również z § 18 ust. 2 warunków technicznych. Dalej Prezydent wskazał, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed, a nie po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a decyzja o warunkach zabudowy oraz o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Mimo stosownego wezwania inwestor nie wykazał by uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Organ odniósł się również do pisma P. Z. i wskazał, że zgodnie z załączoną w projekcie analizą przesłaniania, nasłoneczniania i zacieniania dla dni równonocy zawierająca ogląd zasięgu przesłaniania wraz z wnioskami wynika m. in., że - projektowane budynki nie powodują ponadnormatywnego przesłaniania i zacieniania obiektów sąsiednich z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi i umożliwiają naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Również z analizy projektu budowlanego wynika, że zgodnie z uwarunkowaniami wynikającymi z ogólnych przepisów techniczno - budowlanych, które regulują warunki lokalizacji i realizacji inwestycji (§ 13, §19, §23, §40, §57, §60, §271-273 Warunków technicznych) - dla terenów objętych analizą w zakresie istniejącego zainwestowania nie następuje zmiana warunków użytkowania, w sposób zasadniczy zmieniająca istniejący standard użytkowy. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezydent stwierdził, że inwestor nie zastosował się do ww. postanowienia, zatem zgodnie z art. 35 ust.5 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od ww. decyzji wniósł inwestor reprezentowany przez radcę prawnego, wskazując że zaskarża w całości decyzję Prezydenta Miasta [...], wnosi o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy lub ewentualnie przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odwołaniu zarzucono naruszenie: art. 72 ust 1 punkt 3 u.u.o.ś.w zw. z art. art. 138 § 2a k.p.a. poprzez zignorowanie wytycznych w zakresie wykładni ww. przepisu w decyzji Wojewody z dnia 27 maja 2022 r.; art. 35 ust. 4 pr. bud. poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; art. 55 oraz art. 54 punkt 1) litera b) w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p. poprzez nieuprawnione zakwestionowanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy; przepisu § 18 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie poprzez dowolne przyjęcie, że stanowiska postojowe dla osób niepełnosprawnych nie stanowią podkategorii stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, i nie mogą być wliczane do wymaganej liczby stanowisk postojowych. Motywując odwołanie wskazano, że inwestor przedłożył decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 14 października 2021 r. wprawdzie po wydaniu warunków zabudowy, lecz przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, co w świetle art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.o.ś. jak i stanowiska Wojewody z decyzji z dnia 27 maja 2022 r. jest dopuszczalne. W odwołaniu zwrócono uwagę, że na całej inwestycji zaprojektowano 256 miejsc postojowych, z czego 6 miejsc postojowych to miejsca przystosowane dla osób niepełnosprawnych. Miejsca te spełniają swoimi gabarytami i dostępnością warunki określone w § 18 ust 2 rozporządzenia. Zatem 5 miejsc dla osób niepełnosprawnych zostało zaprojektowanych jako dodatkowe, służące inwestycji, natomiast jedno miejsce postojowe wśród wymaganych 251 miejsc postojowych, zaprojektowane zostało jako miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej i wliczone zostało do ogólnej liczby miejsc postojowych. W ocenie skarżącej wliczenie 1 miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej do wymaganych 251 miejsc postojowych jest jak najbardziej zasadne. Osoby niepełnosprawne stanowić będą również użytkowników stałych i przebywających okresowo, o których traktuje przepis § 18 ust 1 rozporządzenia. Stwierdzono, że w aktualnym stanie prawnym brak jest podstaw dla możliwości wyłączenia miejsc postojowych zależnych z ogólnej puli wymaganych miejsc postojowych. Brak jest normy prawnej nakazującej, by wszystkie stanowiska postojowe posiadały bezpośredni dostęp do drogi manewrowej. Podkreślono, że na 256 zaprojektowanych miejsc postojowych 22 miejsca postojowe są dostępne na zasadzie zależności od innego miejsca postojowego. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, na każdy lokal mieszkalny przewidziano 1,5 miejsca postojowego, co oznacza że z założenia 33% miejsc postojowych przypisanych dla lokali mieszkalnych, wykorzystywanych będzie jako drugie miejsce postojowe wykorzystywane w ramach tej samej rodziny (zajmującej jeden lokal mieszkalny). Tymczasem miejsca postojowe zależne stanowią jedynie 8,6% wszystkich miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. Wojewoda decyzją z dnia 27 stycznia 2023r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Motywując rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że kwestią sporu pomiędzy Prezydentem Miasta [...], a skarżącą jest wymaganie od inwestora przedłożenia nowej decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji, gdy decyzja środowiskowa została wydana na etapie postępowania o pozwolenie na budowę oraz ilość i dostępność miejsc postojowych. Organ zwrócił uwagę, że przedmiotem sprawy jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego (166 lokali mieszkalnych o średniej powierzchni wynoszącej 53,6 m2) z lokalem usługowym (charakter biurowy, powierzchnia lokalu: 62,47 m2) zlokalizowanym w parterze oraz podziemną, dwukondygnacyjną halą garażową przy ul. [...] w P., tj. na dz. o nr. ewid. [...], [...], [...], ark. [...], obr. [...] Ł., jedn. ewid. [...], Miasto [...]. Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego budynek zaprojektowany został w kształcie "L", który przebiega równolegle do północnej i wschodniej granicy działki i został podzielony na 4 segmenty (A: 8 kondygnacji nadziemnych, B i C: po 13 kondygnacji nadziemnych, D: 10 kondygnacji nadziemnych). Dla inwestycji zapewniono łącznie 256 miejsc postojowych. Droga pożarowa przebiega wzdłuż dłuższego boku budynku. W centralnej części działki, nad garażem podziemnym, zaprojektowano dziedziniec wyniesiony o 1 m w stosunku do otaczającego terenu ze skarpami i kontrspadkami, które płynnie przechodzą do poziomu otaczającego terenu, nie powodując kierowania wody na działki sąsiednie. Wody opadowe odprowadzane będą za pomocą wpustów dachowych, a następnie kierowane do projektowanego retencyjnego szczelnego zbiornika podziemnego zlokalizowanego pod rampą wjazdową w garażu podziemnych, skąd za pomocą pomp zostanie odprowadzona do kanalizacji deszczowej. Inwestycja ma dostęp do drogi publicznej przez istniejący zjazd z ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną na dz. o nr. ewid. [...]. Ścieki bytowo- gospodarcze odprowadzane będą do kanalizacji sanitarnej. Źródłem ciepła dla obiektu będzie projektowany 3-funkcyjny węzeł cieplny zlokalizowany na poziomie -1, natomiast zasilanie w wodę zaplanowano poprzez przyłącze wodociągowe. Projekty przyłączy objęte zostały odrębnymi opracowaniami i nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Powierzchnia terenów biologicznie czynnych wynosić będzie 25,20% (zestawienie str. 16 projektu zagospodarowania terenu), przy czym poziom ten uzyskany zostanie m.in. poprzez zastosowanie zielonego tarasu na dachu segmentu A budynku, geokrat i eko kostki na drogach i parkingach naziemnych. Wojewoda wyjaśnił, że inwestor legitymuje się ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z 1 kwietnia 2015 r. (znak: [...]) o warunkach zabudowy wydanej na rzecz A. S.A. oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z 4 października 2018 r. (znak: [...]) o przeniesieniu warunków zabudowy na rzecz aktualnego inwestora tj.X. Sp. z o.o. Zwrócono uwagę na art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Pr. bud., który nakłada na organ rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę obowiązek sprawdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. u.u.o.ś. Zauważono, że organ w decyzji kasatoryjnej z 27 maja 2022 r. (znak: [...]) wyjaśniał już kwestię wymagania od inwestora decyzji o warunkach zabudowy, która wydana byłaby w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta [...] z 14 października 2021 r. (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach - dalej: decyzja środowiskowa. W tym też kontekście Wojewoda przyznał (ponownie) rację skarżącej, że organ I instancji nie zastosował się do wykładni organu odwoławczego i ponownie prowadząc postępowanie błędnie zobowiązał inwestora do jej przedłożenia, naruszając art. 6, 8 § 1 k.p.a. Dopuszczalne było bowiem uzyskanie decyzji środowiskowej już po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a przed wydaniem pozwolenia na budowę. Organ w tym zakresie powtórzył rozważania zawarte w decyzji z 27 maja 2022 r. Analizując rozwiązania projektowe przedstawione w projekcie budowlanym z warunkami i wymaganiami w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego przedstawione w rozdz. II ust. 2 warunków zabudowy, podkreślono, że miejsca parkingowe zapewnione mają być dla jednoczesnego użytkowania w ilości min. 1,5 miejsca parkingowego na 1 lokal mieszkalny i min. 3 miejsca postojowe na 100 m2 powierzchni użytkowej dla obiektu biurowego. Przepis § 18 ust. 1 warunków technicznych wskazuje, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, natomiast zgodnie z ust. 2 liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z załączoną dokumentacją łączna liczba lokali mieszkalnych w budynku wynosi 166 oraz 1 lokal usługowy o powierzchni 62,47 m2. Mając na względzie wytyczne z decyzji o warunkach zabudowy minimalna liczba miejsc parkingowych powinna wynosić łącznie 251, przy czym 249 przyporządkowanych powinno być lokalom mieszkalnym i 2 miejsca postojowe lokalowi usługowemu. Kwestia dostosowania ilości miejsc postojowych do zakresu inwestycji, była już przedmiotem rozważań Wojewody w decyzji kasatoryjnej, od której przysługiwała możliwość wniesienia sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Żadna ze stron postępowania nie skorzystała z powyższego prawa, zgadzając się z dokonaną przez organ interpretacją przepisów warunków zabudowy i § 18 warunków technicznych. Wbrew zarzutom podnoszonym w odwołaniu Prezydent Miasta [...] zrealizował wytyczne zawarte w decyzji Wojewody z 27 maja 2022 r. (znak: [...]) w powyższym zakresie, ponieważ w sposób jednoznaczny w postanowieniu z 25 sierpnia 2022 r., w pkt 4-6, zobowiązał inwestora m.in. do wykazania spełnienia warunku dostępności wszystkich miejsc postojowych oraz zaprojektowanie takiej ich ilości, by spełniony był wymóg wskazany w warunkach zabudowy, bez uwzględnienia w ogólnym bilansie miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Z powyższym obowiązkiem nie zgodził się inwestor, czemu dał wyraz nie tylko w piśmie z 22 września 2022 r. ale i w odwołaniu. Zdaniem Wojewody organ I instancji w sposób prawidłowy pouczył inwestora o konsekwencjach jakie wiążą się z niewykonaniem obowiązku określonego w postanowieniu wydanym w trybie art. 35 ust. 3 pr. bud. Ponadto Prezydent Miasta [...] przed wydaniem decyzji pouczył inwestora wraz z zawiadomieniem z 6 października 2022 r. o możliwości konwalidowania stanowiska ww. zakresie, zgodnie z dyspozycją art. 79a k.p.a. Do czasu wydania decyzji o odmowie pozwolenia na budowę, inwestor nie udzielił odpowiedzi i nie zmienił projektu budowlanego, dostosowując inwestycję do założeń określonych w decyzji o warunkach zabudowy, jak i § 18 warunków technicznych. W związku z powyższym organ I instancji, zobowiązany był do wydania decyzji niezgodnej z żądaniem wnioskodawcy, a więc decyzji o odmowie pozwolenia na budowę. Jak wynika z opisu rzutów garaży oraz projektu zagospodarowania terenu inwestor zapewnił łącznie 256 miejsc postojowych, w tym 6 dla osób niepełnosprawnych. W części naziemnej zapewnionych zostało 23 miejsc oraz 6 miejsc dla osób niepełnosprawnych. W hali garażowej na poziomie -1 zaprojektowano 81 miejsc postojowych, natomiast na poziomie -2 zaprojektowano: 24 platform dwustanowiskowych zależnych, 25 platform dwustanowiskowych niezależnych, 9 platform czterostanowiskowych niezależnych, 11 miejsc % postojowych i 1 miejsce postojowe zależne. Jak podaje inwestor łącznie w hali garażowej na poziomie -2 zaprojektowanych jest 146 miejsc postojowych, przy czym jedynie 121 miejsc postojowych stanowią miejsca niezależne. Pomimo wezwania inwestora do precyzyjnego wyliczenia miejsc postojowych, w projekcie budowlanym, w dalszej części znajdują się rozbieżności. Jednym z przykładów jest ilość zastosowanych rozwiązań technicznych dotyczących platform zależnych i niezależnych dwustanowiskowych wyrysowanych na rzucie garażu -2, których jest odpowiednio 23 i 25, z tym co podaje pod rzutem projektant, tj. odpowiednio 21 i 28. Wojewoda wskazał, że wymóg ilości niezależnych miejsc postojowych wynika chociażby z warunków zabudowy, gdzie w rozdz. II ust. 2 zobligowano inwestora do ich zapewniania dla jednoczesnego użytkowania. Oznacza to, że niedozwolone jest zaprojektowanie minimalnej ilości miejsc postojowych, z czego niektóre nie będą mogły być jednocześnie użytkowane. Zauważono, że stosowanie platform zależnych nie jest zabronione ale jedynie w sytuacji, gdy minimalna ilość miejsc postojowych będzie zapewniona. Z taką sytuacją w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia. Mylne jest stwierdzenie pełnomocników inwestora składanych na etapie I instancji, jak i odwołaniu, że dostępność miejsc zależnych jest zapewniona, pod warunkiem, że początkowo musi wyjechać ze swojego miejsca postojowego inny pojazd. Już sama warunkowość dostępności oznacza, że jednocześnie wszystkie miejsca nie mogą być użytkowane. Nie został więc spełniony warunek ich dostępności. Miejsce podwójne nie oznacza tego samego co dwa miejsca. To zaś powoduje, że istotna jest jedynie liczba niezależnych odrębnych miejsc postojowych, której to ilości inwestor nie spełnił. Wojewoda nie zgodził się z inwestorem, iż w ramach ogólnej liczby miejsc postojowych można wliczyć miejsca przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Skoro decyzja o warunkach zabudowy nie określiła minimalnej ilości miejsc postojowych dla niepełnosprawnych, to nie można jej wliczać do wskaźnika jaki jest określony w rozdz. II ust. 2 warunków zabudowy. Nie oznacza to jednak, że inwestor jest zwolniony z ich wyznaczenia w ramach inwestycji. O uwzględnieniu stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne, jasno wskazuje § 18 ust. 2 warunków technicznych. Wobec faktu, że dla całej inwestycji zapewnionych będzie dostęp do 225 miejsc postojowych (bez miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych), przy projektowanych 166 lokalach mieszkalnych i 1 usługowym, projekt budowlany nie będzie spełniał parametru wskazanego w warunkach zabudowy, który obligował inwestora do ich zapewnienia co najmniej w liczbie 251. Powyższe świadczy o braku zgodności planowanej inwestycji z warunkami zabudowy, jak również z § 18 warunków technicznych. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania odwoławczego w zakresie ograniczenia możliwości zabudowy działek sąsiednich, wyjaśniono, że zakres kontroli projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany ma ograniczony charakter. Warto dodać, że w projekcie budowlanym na rys. PZT_2, PZT_3, PZT_4 znajdują się analizy zacieniania i nasłonecznienia sporządzone dla równonocy wiosennej i jesiennej oraz analiza przesłaniania, uwzględniające istniejące na działkach sąsiednich budynki, w tym budynki na dz. o nr. ewid. [...], [...], [...], ark. [...], obr. Ł. (budynki inne niż mieszkalne). Weryfikując powyższą analizę organ odwoławczy doszedł do wniosku, że planowana inwestycja nie spowoduje ograniczeń zabudowy działek znajdujących się w obszarze oddziaływania, zwłaszcza w stosunku do działek strony wnoszącej uwagi do projektu. Wpływ na to ma fakt, że wnioskowana inwestycja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy, a co za tym idzie - w kształcie zaproponowanym w projekcie budowlanym, nie może powstać. Zatem analizowana kwestia nie ma znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Podsumowując Wojewoda stwierdził, że Prezydent Miasta [...] dokonał prawidłowej analizy zebranego materiału dowodowego oraz w sposób właściwy uzasadnił podjętą w sprawie decyzję. Popełnione przez organ I instancji błędy, tj. wymaganie od inwestora nowej decyzji o warunkach zabudowy wydanej w oparciu o decyzją środowiskową, nie wpłynęły na sposób rozstrzygnięcia sprawy, bowiem inwestycja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy. W zaistniałej sytuacji stosowne jest zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu X. sp. z o.o. w T. reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżyła w całości decyzję Wojewody i zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to poprzez naruszenie przepisów art. 79a § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem strony z powodów innych niż wskazane w informacji, o której mowa w art. 79a § 1 k.p.a., w szczególności zaś poprzez pominięcie w ogóle informacji wymaganej przepisem art. 79a § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w piśmie Wojewody z dnia 27 grudnia 2022 roku wystosowanym w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Powyższe z dodatkowym naruszeniem przepisu art. 8 § 1 k.p.a., tj. pozwalając inwestorowi bezzasadnie ufać, że zaniechanie zawarcia informacji z art. 79a § 1 k.p.a. przez Wojewodę w piśmie z dnia 27 grudnia 2022 roku oznacza brak przesłanek zależnych od inwestora, które nie zostały spełnione, a co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Brak powyższej informacji miał istotny wpływ na bieg postępowania, wyłączył możliwości zmodyfikowania wniosku przez inwestora w sposób umożliwiający uwzględnienie żądania strony, tj. w sposób analogiczny do złożonego wraz z niniejszą skargą; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to poprzez naruszenie przepisu art. 35 ust 3 pr. bud., poprzez zaniechanie w postępowaniu odwoławczym prawidłowego zobowiązania inwestora wystosowanego w trybie art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane, i to w sytuacji zakwestionowania przez Organ odwoławczy prawidłowości zobowiązania inwestora wystosowanego w trybie art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane w postępowaniu przed Organem I Instancji, w szczególności zaś poprzez zaniechanie wystosowania zobowiązania ograniczonego do rzeczywistych i możliwych do wykonania przez inwestora obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakreślonym terminie; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to poprzez naruszenie przepisu § 18 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez dowolne przyjęcie, że stanowiska postojowe dla osób niepełnosprawnych nie stanowią podkategorii stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, i nie mogą być wliczane do wymaganej decyzją o ustalenie warunków zabudowy liczby stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, oraz poprzez dowolne przyjęcie, że przepis ten zawiera wymóg, by każde miejsce postojowe miało zapewniony bezpośredni dostęp do drogi manewrowej, a tym samym, że wykluczona jest możliwość wliczania tzw. miejsc postojowych zależnych do wymaganej liczby miejsc postojowych pomimo, że miejsca postojowe zależne zapewniają możliwość jednoczesnego użytkowania, a dla każdego lokalu mieszkalnego zapewniono co najmniej tzw. jedno miejsce postojowe niezależne - dostępne bezpośrednio z drogi dojazdowej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 27 stycznia 2023 roku (numer sprawy: [...]) w całości, i przekazanie sprawy Wojewodzie do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3) przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi dokumentu stanowiącego zakres modyfikacji projektu budowlanego w odniesieniu do miejsc postojowych, które inwestor zamierzał wprowadzić na etapie postępowania odwoławczego w sytuacji uzyskania wskazanej w zarzutach skargi informacji w trybie przepisu art. 79a § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. co do sposobu ustalania wymaganej liczby miejsc postojowych, oraz po uprzednim wydaniu przez Organ odwoławczy postanowienia w trybie przepisu art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane w powyższym zakresie, tj. dokumentu stanowiącego zakres modyfikacji projektu budowlanego w odniesieniu do miejsc postojowych jakie aktualnie inwestor zamierza wprowadzić na etapie ponownie prowadzonego przez Wojewodę postępowania w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - a to na wypadek nie uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zarzutu wskazanego w punkcie 3 skargi w odniesieniu do wykładni przepisów prawa w przedmiocie sposobu ustalania wymaganej liczby miejsc postojowych - celem potwierdzenie, że naruszenie wskazanych w punkcie 1 i 2 zarzutów skargi przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, uniemożliwiło skarżącemu modyfikację projektu budowlanego na etapie postępowania odwoławczego i uzyskanie pozytywnej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 28 sierpnia 2023 r. uczestniczka postępowania Fabryka [...] sp. z o.o. w P. wskazała, że popiera stanowisko organu i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 27 stycznia 2023 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 25 października 2022 r. nr [...] odmawiająca X. sp. z o.o. w T. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem usługowym w parterze i garażem podziemnym przy ul. [...] w P. (dz. nr ew. [...], [...], [...], ark. [...], obr. Ł.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351, w tekście jako pr. bud.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 5) (uchylony) Powyższy przepis reguluje zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego, mających na celu sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego. W razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W przypadku zaś spełnienia tych wymagań, a także wymagań zawartych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - o czym stanowi art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Przepis ten nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania go od spełniania warunków innych niż te przewidziane ustawowo. Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 pr. bud., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 pr. bud. Nadmienić również należy, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym i ograniczone jest zakresem wniosku inwestora. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa, natomiast nie posiada kompetencji do korygowania zamierzeń inwestycyjnych, bowiem takie uprawnienie posiada wyłącznie inwestor. Jak wynika z części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia Prezydent Miasta [...] postanowieniem z 25 sierpnia 2022 r., wydanym w trybie art. 35 ust. 3 pr. bud. nałożył na inwestorkę obowiązek usunięcia następujących nieprawidłowości: 1. wykazanie spełnienia § 13 warunków technicznych, tj. analizy zacieniania i nasłonecznienia sporządzonej w formie graficznej wraz z stosownymi wnioskami i wyjaśnieniami, uwzględniającej lokale na sąsiednich działkach; 2. wykazanie bilansu terenu biologicznie czynnego uwzględniającego warunki § 3 pkt 22 warunków technicznych; 3. wyjaśnienie powierzchni użytkowej lokali usługowych; 4. wykazanie spełnienia warunku dostępności wszystkich miejsc postojowych; 5. precyzyjne wskazanie w części opisowej liczby miejsc postojowych; 6. wskazanie na planie zagospodarowania terenu miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych zgodnie z § 18 ust. 2 warunków technicznych; 7. przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji i w oparciu o decyzję środowiskową. Skarżąca udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie (pismo z 22 września 2022 r. k. [...]-[...] akt I instancji) lecz nie uzupełniła wszystkich nieprawidłowości wskazanych przez organ I instancji. W rozpoznawanej sprawie odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę związana była z niespełnieniem wymogu odpowiedniej ilości miejsc postojowych wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Sąd podziela stanowisko Wojewody co do kwestii wymagania od inwestora przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji w oparciu o decyzję środowiskową. Kwestia ta nie jest sporna pomiędzy stronami i nie wymaga zdaniem Sądu szerszego uzasadnienia. Bezspornie bowiem inwestorka uzyskała decyzję środowiskową przed wystąpieniem o udzielenie pozwolenia na budowę. Przechodząc do spornego zagadnienia wskazać trzeba, że zgodnie z § 18 ust. 1 Rozporządzenia zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wedle ust. 2 liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z decyzji o warunkach zabudowy jaką legitymuje się skarżąca wynika, że miejsca parkingowe mają być zapewnione dla jednoczesnego użytkowania w ilości m.in. 1,5 miejsca parkingowego na 1 lokal mieszkalny i min. 3 miejsca postojowe na 100 m2 powierzchni użytkowej dla obiektu biurowego oraz 4,5 miejsca postojowego na 100 m2 powierzchni użytkowej dla obiektów handlowych. Łącznie inwestycja obejmie 166 lokali mieszkalnych i 1 lokal usługowy o powierzchni 62,47 m2. Wobec tego inwestorka powinna zapewnić min. 249 miejsc postojowych przyporządkowanych dla lokali mieszkalnych i dwa dla lokalu usługowego. Inwestor w złożonym 22 września 2022 r. piśmie wskazał, że zaprojektowano 256 miejsc postojowych. Na poziomie -2 zaprojektowano 146 miejsc postojowych w tym 42 miejsca postojowe na platformach zależnych i 1 miejsce postojowe zależne (usytuowane jedno za drugim). Na poziomie -1 zaprojektowano 81 miejsc postojowych. Na powierzchni terenu inwestor zaprojektował 23 miejsca postojowe i 6 miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Miejsca postojowe zależne oraz miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych wliczono do ogólnej liczby miejsc. W sprawie organy zgodnie stwierdziły, że taki sposób projektowania części miejsc parkingowych jako zależnych oraz wliczanie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych do ogólnej puli miejsc jest nieprawidłowy. Sąd to stanowisko podziela. Odnosząc się w pierwszej kolejności do miejsc postojowych zależnych wyjaśnić trzeba, że są to takie miejsca, do których dostęp odbywa się poprzez inne miejsca parkingowe np. poprzez tzw. miejsca rodzinne czy platformę parkingową. Kwestia możliwości ich projektowania nie została dotychczas uregulowana prawnie. W orzecznictwie nie wypracowano jeszcze jednolitego stanowiska co do dopuszczalności uwzględnienia w bilansie miejsc postojowych zależnych. Przykładowo WSA w Krakowie w wyroku z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. II SA/Kr 1544/15 przyjął, iż charakter "zależny" miejsc postojowych wynika jedynie z faktu możliwości korzystania z nich za pośrednictwem innego miejsca postojowego. Nie zmienia to natomiast charakteru tego miejsca, jako miejsca na stałe przewidzianego do parkowania pojazdów. Wobec tego Sąd uznał, że spełniony został wymóg planu miejscowego dotyczący konieczności zagwarantowania co najmniej 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, przy uwzględnieniu w bilansie miejsc postojowych zależnych. Z kolei odmienne stanowisko wyraził tutejszy Sąd np. w wyrokach z dnia 15 września 2019 r. sygn. II SA/Po 15/19 oraz 27 kwietnia 2023 r. sygn. II SA/PO 69/23,wypowiadając się na temat zapewnienia wymaganej ilości miejsc postojowych w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Sąd wskazał, że wszystkie zaplanowane miejsca parkingowe i postojowe powinny spełniać warunek ich dostępności. Sąd zwrócił uwagę, że mimo, iż istotnie w przepisach prawa nie ma zakazu realizacji miejsc postojowych rodzinnych - podwójnych, czyli miejsc na dwa pojazdy, to jednak miejsce podwójne nie oznacza tego samego co dwa miejsca. To zaś powoduje, że istotna jest jedynie liczba niezależnych odrębnych miejsc postojowych. Sąd zwrócił uwagę, że celem nałożonego na organ przez art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zapewnienie, aby obiekt, który ma być wzniesiony, posiadał takie rozwiązania, by w momencie zakończenia budowy spełnione były warunki określone decyzją o warunkach zabudowy. Obowiązek spełnienia tych warunków ma zatem spoczywać na inwestorze, a nie na przyszłych użytkownikach budynku i ma być zrealizowany już w momencie zakończenia budowy zgodnej z projektem, a nie w jakiejś nieokreślonej przyszłości po zakończeniu budowy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 września 2016 r. sygn. II SA/Bd 718/16, CBOSA). Obecnie rozpoznając sprawę Sąd przyjmuje drugi z zaprezentowanych poglądów, co oznacza, że podziela stanowisko organów, iż skarżąca spółka nie spełniła limitu miejsc parkingowych wyznaczonych w decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy minimalnej ilości miejsc parkingowych ma na celu realne zapewnienie miejsca postojowego, czego miejsce zależne nie spełnia, skoro korzystanie z niego (wjazd, wyjazd) uzależnione jest od innego użytkownika. Tym samym dopuszczenie w rozpoznawanej sprawie aby w bilansie uwzględnić 43 miejsca postojowe zależne może w realiach życia codziennego oznaczać, że dostęp do tych miejsc będzie miał charakter iluzoryczny. Nie można tracić z pola widzenia, że inwestycja dotyczy budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego w mocno zurbanizowanej i rozwijającej się dzielnicy mieszkalnej miasta P.. Przyszli nabywcy lokali mieszkalnych w sytuacji zakupu miejsca postojowego powinni mieć możliwość nieograniczonego korzystania z niego, co oznacza m.in. konieczność zapewnienia swobodnego dostępu, nie odbywającego się przez inne miejsce postojowe czy platformę. Sąd przychyla się również do stanowiska organów, iż miejsca postojowe przeznaczone dla osób niepełnosprawnych winny być urządzone jako dodatkowe, a więc ponad pulę przewidzianą w decyzji o warunkach zabudowy. Co istotne decyzja o warunkach zabudowy analizowana w niniejszej sprawie nie wspomina o ilości miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. W takiej sytuacji uprawnione jest wnioskowanie, że postanowienie decyzji dotyczy miejsc ogólnodostępnych, tj. takich, do korzystania z których nie są wymagane szczególne uprawnienia. Zdaniem Sądu miejsca, które nie są dostępne dla wszystkich użytkowników, lecz tylko dla pewnej ich kategorii, nie powinny być wliczane do bilansu. Korzystanie z nich wymaga bowiem legitymowania się określonymi uprawnieniami. Miejsca te projektowane są według innych wymogów technicznych niż standardowe miejsca postojowe (np. co do ich wymiarów, lokalizacji) i wymagają odpowiedniego oznakowania. W ocenie Sądu przeznaczenie pewnej liczby miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych w ramach limitu z decyzji o warunkach zabudowy zmniejsza liczbę miejsc ogólnodostępnych do wartości mniejszej niż wymagana decyzją (a decyzja w niniejszej sprawie traktuje o minimalnej liczbie miejsc), co w konsekwencji oznacza, że nie jest spełniony wymóg odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. Z tego względu Sąd podziela stanowisko organów o niespełnieniu warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 pkt 1a- tj. w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Liczba miejsc postojowych przewidziana w projekcie budowlanym jest mniejsza od określonej w decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ inwestor wliczył do niej miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych oraz zaprojektował miejsca zależne. Wobec tego stawiane w tym zakresie zarzuty skargi okazały się niezasadne. Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 79a § 1 k.p.a. poprzez brak wezwania skarżącej spółki przez Wojewodę do zmodyfikowania wniosku. Wskazać trzeba, że art. 79a k.p.a. stanowi konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Jego celem jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Chodzi przy tym o to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zmuszona do zaskarżenia decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Oczywistym jest, że organem, który w pierwszej kolejności winien informować stronę o możliwości wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane i skutkach z tym związanych, powinien być organ I instancji. Dostrzec również trzeba specyfikę niniejszego postępowania wyznaczoną przepisami prawa budowlanego. Wspomniany wcześniej art. 35 ust. 3 pr. bud. reguluje kwestię wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1. Jednocześnie ustawodawca wprowadza w art. 35 ust. 5 pr. bud. konsekwencje związane z ich nieuzupełnieniem, jaką jest odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu na etapie postępowania odwoławczego nie jest już możliwa modyfikacja projektu budowlanego, a co za tym idzie wzywanie przez organ odwoławczy do usunięcia nieprawidłowości. Ewentualnie możliwe byłoby wezwanie do usunięcia braków formalnych, a nie merytorycznych. Działanie jakiego domaga się od organu skarżąca w istocie prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, a oba organy oceniałyby dwa projekty budowlane, obejmujące różną ilość miejsc parkingowych. Należy również zwrócić uwagę skarżącej, iż stanowisko Wojewody co do miejsc postojowych było jej znane już na etapie decyzji kasatoryjnej z dnia 27 maja 2022 r. Skarżąca zdecydowała się polemizować z tym stanowiskiem, a nie zmodyfikowała projektu budowlanego o wymaganą ilość miejsc postojowych. Konwalidowanie tego nie jest możliwe na etapie postępowania przed sądem, wobec czego Sąd nie widzi do podstaw do przeprowadzania dowodu z załączonego do skargi dokumentu stanowiącego zakres modyfikacji projektu budowlanego. Rolą Sądu w niniejszym postępowaniu była ocena, czy istniały podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego w takim kształcie, w jakim przedłożono go na etapie postępowania przed organami. Z wyżej przedstawionych przyczyn Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów było prawidłowe. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 poz. 259) skargę oddalił.