II SAB/Bk 106/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 6 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Ł. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. UZASADNIENIE Pismem z dnia 4 września 2024 r. D. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Następnie, pismem z dnia 18 października 2024 r., skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi, co do zasady, wiąże sąd. Jeżeli jednak cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Z treści pisma z 18 października 2024 r. wynika, że strona skarżąca cofa skargę. Skarżący jest dysponentem skargi, którą inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne. Cofając skargę - rezygnuje z przysługującego mu prawa do sądu, a sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, z wyłączeniem sytuacji, gdy stwierdzi niedopuszczalność jej cofnięcia w wyniku wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 60 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek negatywnych czyniących cofnięcie skargi niedopuszczalnym. W ocenie sądu należy więc uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę, a zatem stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało umorzyć postępowanie sądowe. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.