VII SA/Wa 80/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech - Kłak, , Protokolant sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi A.E. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 października 2022 r. znak: WSO-I.621.1.290.2017 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia 21 października 2022 r. znak WSO-I.621.1.290.2017 Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000) w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1191), po rozpatrzeniu odwołania A.E., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 10 sierpnia 2022 r. znak AO-D-VIII.5343.1.18.69.2017.WSU, orzekającą o wymeldowaniu A.E. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z 3 lipca 2017 r. J.Z. działając w imieniu M.Z., wystąpił do Prezydenta m. st. Warszawy o wymeldowanie A.E. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Organ I instancji decyzją z 6 października 2017 r. znak AO-D-VIII.5343.1.18.31.2017.WSU orzekł o wymeldowaniu wyżej wymienionego, uznając, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, ponieważ A.E. opuścił miejsce stałego zameldowania. Na skutek rozpoznania odwołania A.E. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 7 marca 2018 r. znak WSO-I.621.1.290.2017 uchylił ww. decyzję Prezydenta m. st. Warszawy i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M.Z. wyrokiem z 17 października 2018 r. sygn. IV SA/Wa 1263/18 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy błędnie uznał, że M.Z. nie posiada przymiotu strony postępowania o wymeldowanie A.E.. Skarga kasacyjna H.E. na powyższe orzeczenie została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 marca 2021 r. sygn. II OSK 2276/19. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w związku z wyrokami sądów administracyjnych Wojewoda Mazowiecki decyzją z 25 czerwca 2021 r. znak WSO-I.621.1.290.2017 uchylił decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 6 października 2017 r. orzekającą o wymeldowaniu A.E. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonej przy ul. [...] w W.. Sprzeciw M.Z. od tej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z 14 września 2021 r. sygn. IV SA/Wa 1110/21, a skarga kasacyjna wymienionej została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 marca 2022 r. sygn. II OSK 342/22. Prezydent m. st. Warszawy decyzją z 24 listopada 2021 r. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wymeldowania A.E. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. uznając, że M.Z. nie legitymuje się interesem prawnym, ponieważ nie jest współwłaścicielką ww. nieruchomości. Wojewoda Mazowiecki po rozpoznaniu odwołania M.Z. decyzją z 4 lutego 2022 r. znak WSO-I.621.1.290.2017 uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent m. st. Warszawy decyzją z 10 sierpnia 2022 r. orzekł o wymeldowaniu A.E. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. A.E. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda Mazowiecki uznał decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 10 sierpnia 2022 r. za zgodną z prawem. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania A.E. wyjaśnił, że nie opuścił trwale lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i nie zamierza tego robić. Jego okresowe nieobecności pod ww. adresem są podyktowane sprawami rodzinnymi i zdrowotnymi oraz obawą o własne bezpieczeństwo. Aktualnie przebywa w domu swojej żony przy ul. [...] w W.. Dodatkowo wyjaśnił powody, dla których M.Z. nie powinna zostać uznana za wnioskodawcę w sprawie jego wymeldowania. Referat Prewencji Komisariatu Policji W. pismem z [...] kwietnia 2022 r. znak [...]poinformował, że w wyniku przeprowadzonej kontroli lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. ustalono, że A.E. od kilku lat w nim nie przebywa. Przesłuchani w charakterze świadków G. i A. G. zgodnie zeznali, że A.E. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Po śmierci J.D. w 1995 r. lokal ten był wynajmowany różnym osobom. Od 2010 r. mieszka w nim syn A.E. – S., wraz z żoną. Ponadto G.G. dodała, że w latach 1995-2010 A.E. przyjeżdżał do ww. nieruchomości po odbiór czynszu za lokal. Natomiast A.G. zaznaczył, że wymieniony przyjeżdża do lokalu podczas wyjazdów wakacyjnych swojego syna. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Cywilny z [...] maja 2022 r. sygn. [...] informujące, że wniosek J.D. o zasiedzenie na jego rzecz nieruchomości nr [...]przy ul. [...] w W. został oddalony w całości. Natomiast zarządzone oględziny lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. (pomimo prawidłowo zawiadomienia stron) nie odbyły się. Z załączonego do akt sprawy protokołu wynika, że stawił się jedynie pełnomocnik wnioskodawczyni J.Z.. W ocenie pracowników organu I instancji budynek wygląda na zamieszkały (ze względu na trudności z wejściem na posesję, tj. zamknięta furtka, brak dzwonka, nie było możliwości potwierdzenia tego faktu). Wojewoda Mazowiecki wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art. 35 ustawy o ewidencji ludności, który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 (tj. właściwy ze względu na położenie nieruchomości), wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 (tj. mających tytuł prawny do lokalu), decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Decyzja ta ma charakter związany i zapada po łącznym zaistnieniu przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego i niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Organ wskazał, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ww. ustawy). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). O opuszczeniu miejsca pobytu w rozumieniu art. 35 ustawy można mówić wówczas, gdy osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nieprzebywanie jest wynikiem woli tej osoby. Nie każde opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stanowi bowiem podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu. Dla stwierdzenia, że nastąpiło opuszczenie lokalu konieczne jest ustalenie, że opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały oraz doszło do przeniesienia centrum spraw życiowych strony w inne miejsce. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych przez trwałość opuszczenia lokalu należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Z kolei z dobrowolnym opuszczeniem lokalu mamy do czynienia wówczas, gdy wynika ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swych interesów życiowych w inne miejsce. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wskazujących na to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Wojewoda Mazowiecki doszedł do przekonania, że A.E. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. co najmniej od 2010 r. i nie koncentruje tam swoich interesów życiowych. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w zeznaniach najbliższych sąsiadów - G. i A. G. oraz informacji z Referatu Prewencji Komisariatu Policji W.. Dodatkowo przesłuchani w sprawie świadkowie nadmienili, że A.E. przebywał w miejscu stałego zameldowania jedynie okazjonalnie (przyjazdy ograniczały się do odbioru czynszu za lokal i krótkotrwałych pobytów podczas nieobecności syna). Organ zaznaczył, że przepisy ustawy o ewidencji ludności dopuszczają opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu i skoncentrowanie czasowo swoich spraw życiowych w innym miejscu, jeżeli dana osoba nie ma zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego, tzn. przewiduje powrót do miejsca dotychczasowego zameldowania na pobyt stały po upływie określonego terminu. Termin ten musi być od początku przewidywalny, a jego zakres usprawiedliwiony okolicznościami stanowiącymi powód opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu. Jeżeli istnieją podstawy do przyjęcia, że pobyt czasowy uzyskał cechy pobytu stałego, to nie sposób jednocześnie twierdzić, że dotychczasowe miejsce zameldowania na pobyt stały ma wciąż taki charakter. Skoro zamiar stałego przebywania, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy, należy rozumieć jako wolę skoncentrowania w danym miejscu swoich spraw życiowych i założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów, to zamiar czasowego pobytu, zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy, powinien wyrażać się nie tylko w woli powrotu do miejsca zameldowania na pobyt stały, ale także w rzeczywistym dążeniu do tego. Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że odwołujący nie przejawia takiego zamiaru w żaden sposób. Ponadto w toku postępowania odwoławczego na podstawie danych zawartych w rejestrze PESEL ustalono, że A.E. jest zameldowany na pobyt czasowy w budynku nr [...]przy ul. [...] w W .z niewielkimi przerwami od 2002 r. Trudno zatem uznać, że pobyty wymienionego w domu żony mają charakter czasowy, skoro mieszka tam od ponad 20 lat. Zdaniem organu odwoławczego z całokształtu zachowań wymienionego wynika, że trwale i dobrowolnie opuścił lokal nr [...] przy ul. [...] w W. i skoncentrował centrum swoich życiowych interesów w innym miejscu, czym wypełnił przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu Wojewoda Mazowiecki wskazał, że nie można odmawiać mocy dowodowej zeznaniom świadków jedynie ze względu na konflikt odwołującego z nimi. Przekazane przez świadków informacje pokrywają się z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Odnośnie kwestii uznania M.Z. za stronę postępowania organ wskazał, że kwestia ta była wyjaśniana w decyzji Wojewody Mazowieckiego z 4 lutego 2022 r. znak WSO-I.621.1.290.2017. Wskazano w niej, że z pisma Sądu Rejonowego dla [...] w [...]Wydział Cywilny z [...] sierpnia 2017 r., skierowanego do [...] Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dla [...], w którym sąd zawiadamia na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, że nastąpiła zmiana właścicieli nieruchomości, jednoznacznie wynika, że M.Z. jest współwłaścicielką nieruchomości przy ul. [...] w W.. Podstawą nabycia prawa własności jest postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...]Wydział Cywilny z [...] marca 2015 r. sygn. akt [...] oraz postanowienia sądu spadku wykazujące następstwo prawne M.Z. po J.P.. Organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 października 2018 r. sygn. IV SA/Wa 1263/18 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2021 r. sygn. II OSK 2276/19). Podniósł, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie organów administracji publicznej oraz sądów oceną prawną oznacza, że w tym zakresie nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym i zobowiązane są do podporządkowania się jej w pełnym zakresie. Organ dodał, że zameldowanie, jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu, mają charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Literalne brzmienie art. 35 ustawy o ewidencji ludności sprowadza się do konieczności wymeldowania każdej osoby, która nie przebywa w miejscu stałego pobytu, a która to czynność ma na celu potwierdzenie istniejącego stanu faktycznego. Utrzymanie zameldowania A.E. w lokalu, w którym faktycznie nie przebywa od co najmniej 2010 r., stanowiłoby tzw. fikcję meldunkową, a to byłoby sprzeczne z celem instytucji zameldowania oraz z jej rejestrowym (ewidencyjnym) charakterem. W konsekwencji Wojewoda Mazowiecki uznał, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z 10 sierpnia 2022 r., orzekająca o wymeldowaniu A.E. z miejsca pobytu stałego, jest prawnie zasadna. A.E. złożył skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 października 2022 r., zarzucając jej naruszenie: I. przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności: przyjęcie za udowodniony fakt wykazania prawa własności nieruchomości przy ul. [...] w W. po stronie J.P. i A.P. i legitymacji M.Z. do złożenia wniosku o wymeldowanie skarżącego, pomimo że nie zostały przedłożone żadne wymagane prawem dokumenty dowodzące tej okoliczności; pominięcie wyjaśnień złożonych przez skarżącego i jego woli koncentracji spraw życiowych i dalszego pozostawania pod adresem [...] nr [...]lok. [...]; oparcie ustaleń na zeznaniach świadka, z którym skarżący pozostaje w konflikcie; 2. art 104 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji orzekającej o wymeldowaniu skarżącego, 3. art 6 k.p.a. poprzez podtrzymanie decyzji orzekającej o wymeldowaniu skarżącego pomimo braku podstawy prawnej do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, 4. art 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania wszczętego na podstawie podania osoby nie posiadającej legitymacji do złożenia wniosku, II. przepisów prawa materialnego: 5. art 35 w zw. z art 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności z dnia 24 września 2010 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i prowadzenie postępowania w oparciu o wniosek osoby niemogącej wykazać się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci oświadczenia posiadacza samoistnego nieruchomości od 2010 r. o umożliwianiu pobytu, wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] marca 2020 r. ([...]) oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w W. z dnia [...] września 2019 r. ([...]). A.E. podkreślił, że posiadaczem samoistnym nieruchomości jest jego syn, S.E.. M.Z. nie uregulowała w trybie właściwego postępowania prawa do nieruchomości ani nie posiada do nieruchomości żadnego tytułu. Z nieznanych przyczyn, brak uregulowania stanu prawnego nieruchomości wykluczający legitymację wnioskującej, oczywisty dla sądów powszechnych, w postępowaniu administracyjnym i sądowo-administracyjnych jest pomijany (załączony wyrok Sądu Okręgowego [...] z [...] marca 2020 r. [...], wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w W. z [...] września 2019 r. [...], złożone do akt postępowania ze skargą H.E. postanowienia sądu wieczystoksięgowego). Wnioskująca nie dopełnia obowiązków na poparcie swoich twierdzeń i mając pełną wiedzę o przeszkodzie do dokonania wpisu prawa własności na jej rzecz (brak ustalenia prawa własności J. i A. P., a zatem brak możliwości zakwalifikowania nieruchomości do masy spadkowej) wprowadza w błąd sądy i organy administracji. Skarżący wskazał, że jego syn jako posiadacz samoistny nieruchomości przy [...], z wolą posiadania rzeczy na własność i z przeświadczeniem o upływie czasu niezbędnego do zasiedzenia nieruchomości, wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, czyni zatem wysiłki, żeby stan prawny nieruchomości uregulować i od lat czyni na nią nakłady, utrzymuje, uiszcza podatki. Natomiast M.Z. nie partycypuje w żadnych kosztach, nie posiada i nigdy nie posiadała faktycznie nieruchomości. Skarżący zarzucił, że organy I i II instancji, za sugestią sądów administracyjnych, uznały za ustalone, że M.Z. jest współwłaścicielem nieruchomości przy ulicy [...] i może w związku z powyższym żądać wymeldowania skarżącego. Wskazał, że nie jest to zgodne z prawdą, bowiem współwłasność nieruchomości nie jest ustalona oraz brakuje dokumentów i rozstrzygnięć, na których można oprzeć taki wniosek. Wnioskująca jest jednym ze spadkobierców J.P., nie została natomiast wykazana okoliczność istnienia prawa własności po stronie J.P. do nieruchomości przy ul. [...]. Skarżący podniósł, iż księga hipoteczna "[...]" zaginęła. Istniejąca księga wieczysta o nr [...] została założona przez wpisanych po wydaniu postanowienia stwierdzającego nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie – H.E. i S.D., po czym postępowanie o stwierdzenie nabycia własności wznowiono i oddalono roszczenie (sygn. akt: [...] i [...]), w wyniku czego powstał w księdze wieczystej stan niezgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Jednocześnie w księdze wieczystej nieruchomości nie ujawniono żadnych innych właścicieli ani nawet stosownych roszczeń, bo ta okoliczność budzi wątpliwości i jest niemożliwa do rozstrzygnięcia bez przeprowadzenia odpowiedniego postępowania, na co wskazują również sądy rozpoznające sprawy zawisłe między stronami konfliktu od lat. Skarżący podniósł, że wątpliwości co do objęcia masą spadkową nieruchomości przy ul. [...] nie zostały wciąż usunięte, a co za tym idzie M.Z. nie może skutecznie złożyć wniosku o wymeldowanie. Nie posiada ona ustalonych praw właścicielskich zarówno do lokalu nr [...], jak i do nieruchomości przy ul. [...] w W., nie jest też jej posiadaczem ani użytkownikiem na podstawie umowy cywilnoprawnej, nie jest również współwłaścicielem przedmiotowego lokalu/nieruchomości, ani nie może powoływać się na sukcesję uniwersalną z art. 1035 k.c., bowiem skład majątku spadkowego po J. i A. P. pozostał nieustalony. Dalej skarżący podniósł, że podstawą do wymeldowania jest opuszczenie miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania. Opuszczenie miejsca stałego pobytu powinno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu stałego i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania, przy czym rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu winna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, lub też poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyrazi wolę danej osoby, polegające między innymi na zerwaniu wszelkich więzi z dotychczasowym lokalem i koncentracją swojego centrum życiowego w innym miejscu, sposobie opuszczenia lokalu, czy też obiektywnej możliwości realizacji woli przebywania w danym miejscu. Sam fakt przejściowej nieobecności danej osoby pod adresem stałego zamieszkania nie upoważnia do automatycznego stwierdzenia, że osoba zameldowana opuściła je w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Skarżący wskazał ponadto, że na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności równocześnie można mieć jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego, jednocześnie nie istnieje obowiązek ciągłego przebywania pod adresem stałego zameldowania, a skarżący udowodnił i wyjaśnił powody nieobecności (oświadczenie do protokołu z dnia 23 września 2021 r. oraz pismo z dnia 10 marca 2022 r.). W chwili oględzin skarżący przebywał na urlopie rehabilitacyjnym nad morzem, zawiadomienie o ich wyznaczeniu odebrała córka skarżącego - R.O.. A.E. zarzucił, że organy oparły swe rozstrzygnięcia na zeznaniach świadka od kilkunastu lat z nim skonfliktowanego (przychylnego drugiej stronie konfliktu). Wskazał, że wiąże centrum swojego życia z tym adresem, dokonuje rozliczeń w urzędach właściwych dla tego adresu i nie chce zmieniać powyższego stanu rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) wynika, że uwzględnienie skargi przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 października 2022 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 10 sierpnia 2022 r., orzekającą o wymeldowaniu A.E. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Podkreślić należy, iż sprawa dotycząca wymeldowania A.E. z pobytu stałego w ww. lokalu była już przedmiotem kontroli Sądu. Wyrokiem wydanym w sprawie sygn. IV SA/Wa 1263/18 w dniu 17 października 2018 r. Sąd uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z 7 marca 2018 r. nr WSO-I.621.1.290.2017, którą organ ten, po rozpatrzeniu odwołania A.E., uchylił decyzję Prezydenta [...]z 6 października 2017 r. orzekającą o wymeldowaniu A.E. z miejsca pobytu stałego i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że żaden z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie potwierdza, że M.Z. przysługiwało jakiekolwiek prawo do lokalu, w którym zameldowany jest A.E., wobec czego uznał, że M.Z. nie przysługuje przymiot strony w sprawie o wymeldowanie A.E. z pobytu stałego w ww. lokalu, a Prezydent m. st. Warszawy nie mógł wszcząć na jej żądanie omawianego postępowania. Składając w dniu 4 lipca 2017 r. wniosek o wymeldowanie A.E. z pobytu stałego z ww. lokalu M.Z. dołączyła następujące dokumenty: odpis aktu notarialnego z 15 marca 1939 r., na podstawie którego A. i J. P. nabyli działkę nr [...] znajdującą się na terenie nieruchomości "[...]" w ówczesnej gminie W.; zaświadczenie Prezydenta [...]nr [...] poświadczające, że obecna działka usytuowana przy ul. [...] w W. pochodzi z działki nr [...] z nieruchomości "[...]", a jako jej współwłaściciele wykazani byli A. i J. P.; odpis postanowienia Sądu Powiatowego dla [...]z [...] kwietnia 1966 r. sygn. [...]o nabyciu spadku po J.P.; odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla [...]z [...]listopada 1991 r. sygn. [...] o nabyciu spadku po J.G.2; odpis Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości przy ul. [...] w W.; postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział Cywilny z [...] marca 2015 r. sygn. [...] o zmianie orzeczenia Sądu Rejonowego dla [...] w W.z [...]sierpnia 2000 r. sygn. [...], polegającej na oddaleniu w całości wniosku S.D. o zasiedzenie nieruchomości położonej w W., przy ul. [...]. Uchylając ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego z 7 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyroku sygn. IV SA/Wa 1263/18 stwierdził na podstawie przedłożonych w toku postępowania dokumentów, że skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] w W.. Sąd podkreślił, że do tej kwestii odnosi się wprost pismo Sądu Rejonowego dla [...] w [...]Wydział Cywilny z dnia [...] sierpnia 2017 r. skierowane do [...] Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dla [...], w którym Sąd zawiadamia na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, że nastąpiła zmiana właścicieli nieruchomości, do których zaliczona została także M.Z.. W myśl art. 36 ust. 1 sądy, organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego oraz notariusze sporządzający akty poświadczenia dziedziczenia zawiadamiają sąd właściwy do prowadzenia księgi wieczystej o każdej zmianie właściciela nieruchomości, dla której założona jest księga wieczysta. Sąd w ww. wyroku podkreślił, że M.Z. przedstawiła inne dokumenty potwierdzające następstwo prawne po J.P. i J.G.– poprzednich właścicielach, a mianowicie odpis postanowienia Sądu Powiatowego dla [...]z 8 kwietnia 1966 r. sygn. I Ns II 807/65, na podstawie którego A.P., J.G., E.P.1, L.D., Z.L., J.R., J.P.1 oraz E.P. nabyli spadek po J.P. oraz odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla [...]z [...] listopada 1991 r. sygn. [...] o nabyciu przez M.Z. spadku po zmarłej J.G.2. Sąd wskazał, że wobec tego, iż spadkobiercy J.P. nie dokonali podziału spadku, wszyscy są współwłaścicielami całego odziedziczonego majątku, wszystkich nieruchomości i ruchomości, które były własnością J.P. w częściach określonych przez sądy w postępowaniach spadkowych zgodnie z art. 1035 k.c. Sąd zwrócił też uwagę na znajdujący się w aktach sprawy odpis Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości przy ul. [...] w W., w której jako właściciele widnieją S. D. i i H.E., natomiast w dziale III wpisane jest ostrzeżenie o niezgodności treści tej księgi z rzeczywistym stanem prawnym, stosownie do postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...]Wydział Cywilny z [...] marca 2015 r., sygn. akt [...]. Ta okoliczność ma natomiast wpływ na działanie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. W art. 8 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wyłączono bowiem działanie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych w przypadku, gdy w księdze zamieszczono wzmiankę o wniosku lub środku zaskarżenia albo ostrzeżenie, które dotyczy niezgodności stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W takim przypadku wpisane ostrzeżenie stanowi wskazówkę, że treść księgi wieczystej może nie obejmować wiarygodnych wiadomości o stanie prawnym nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej H.E. od ww. wyroku, wyrokiem sygn. II OSK 2276/19 wydanym w dniu 10 marca 2021 r. oddalił skargę kasacyjną, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji. Wskazał, że regulacje zawarte w art. 35 ustawy o ewidencji ludności wprost określają krąg osób, które w sprawach o wymeldowanie legitymują się statusem strony, a są nimi, poza osobą, której zameldowanie (wymeldowanie) dotyczy, osoby dysponujące tytułem prawnym do lokalu. Sąd zaznaczył, że o interesie prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie mogą świadczyć ani przeszłe, ani przyszłe zdarzenia, dotyczące sporów o tytuł prawny do nieruchomości, lecz udokumentowany, aktualny stan prawny, istniejący w chwili orzekania przez organ administracji publicznej, bez względu na to, czy jest on w tym czasie kwestionowany w postępowaniu cywilnym, które nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. NSA podkreślił, że w przedmiotowej sprawie toczący się wieloletni spór cywilnoprawny pomiędzy stronami prowadzony przed sądami powszechnymi jest faktem, jednakże nie jest rzeczą organu administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego rozstrzyganie takiego sporu i przesądzanie o nabyciu prawa do nieruchomości, lecz organ ten załatwiając sprawę musi brać pod uwagę aktualny stan prawny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji analizując akta sprawy prawidłowo doszedł do przekonania, iż wskazywane w motywach zaskarżonego wyroku dokumenty świadczą o posiadanym tytule prawnym (współwłasność) do nieruchomości. Dokumenty te dotyczą okresu, w którym prowadzone jest przedmiotowe postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że słusznie wskazano w zaskarżonym wyroku, oczywiście na potrzeby sprawy o wymeldowanie, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] w W.. Sąd wskazał w tym zakresie na pismo Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział Cywilny z dnia [...] sierpnia 2017 r. zawiadamiające sąd wieczystoksięgowy, na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, że nastąpiła zmiana właścicieli nieruchomości, do których zaliczona została także M.Z., a także na prawomocne postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. sygn. akt [...], w oparciu o które wskazano ww. podstawę nabycia prawa własności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca przedstawiła inne dokumenty potwierdzające następstwo prawne po J.P. i J.G.– poprzednich właścicielach – odpis postanowienia Sądu Powiatowego dla [...] z [...] kwietnia 1966 r. sygn. [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po J.P. - w tym J.G.2w ¼ części; odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla [...]z [...] listopada 1991 r. sygn. [...] o nabyciu przez M.Z. spadku w całości po zmarłej J.G.2. Spadkobiercy J.P. nie dokonali podziału spadku, zatem wszyscy są współwłaścicielami wszystkich nieruchomości i ruchomości, które były własnością J.P. w częściach określonych przez sądy w postępowaniach spadkowych zgodnie z art. 1035 k.c. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dokumenty powyższe potwierdzają prawo do spadku po J.P., a więc również prawo do współwłasności nieruchomości znajdującej się w Warszawie przy ul. [...] i pozwalają na potrzeby prowadzonego postępowania o wymeldowanie uznać, iż M.Z. posiada jako współwłaściciel spornej nieruchomości interes prawny w żądaniu wymeldowania A.E. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Zauważyć wobec tego trzeba, że stosownie do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna, o której mowa w powołanym przepisie, dotyczyć może stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu jako podstawy do wydania decyzji. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu. Organy oraz sąd muszą zatem przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem. Żadna z takich sytuacja w sprawie nie nastąpiła. Ponownie orzekając w sprawie po wskazanych wyrokach sądów administracyjnych organy związane były zatem oceną prawną w nich wyrażoną i prawidłowo stwierdziły, że M.Z. przysługiwał interes prawny w złożeniu, na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, wniosku o wymeldowanie A.E. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W ocenie Sądu przedłożone wraz ze skargą A.E. wyroki sądów powszechnych (które zapadły po wydaniu przez WSA w Warszawie wyroku sygn. IV SA/Wa 1263/18, a przed wydaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. II OSK 2276/19) nie wpływają na prawidłowość kwestionowanej decyzji Wojewody Mazowieckiego. Wyrokiem z dnia [...] września 2019 r. sygn. [...] Sąd Rejonowy dla [...] w [...]Wydział Cywilny oddalił w całości powództwo M.Z. przeciwko S.E. o dopuszczenie do współposiadania, natomiast Sąd Okręgowy [...] Wydział Cywilny Odwoławczy wyrokiem z [...] marca 2020 r. sygn. [...] oddalił apelację od ww. wyroku sygn. [...]. Sąd Rejonowy oddalając powództwo M.Z. o dopuszczenie do współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej w postaci niektórych pomieszczeń w budynku przy ul. [...] w W. stwierdził, że powódka nie zdołała wykazać, by była współwłaścicielką ww. nieruchomości. Wyroki te nie zmieniają stanu prawnego, ani faktycznego, nie przesądzają kategorycznie, że M.Z. nie ma żadnego tytułu prawnego do nieruchomości przy ul. [...] w W. i nie jest jej współwłaścicielką, a jedynie stwierdzają, że nie zdołała ona wykazać, aby była współwłaścicielką. W ocenie Sądu przedłożone przez skarżącego wyroki nie wyłączają związania przewidzianego w art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organy oraz Sąd nadal związane są oceną prawną wyrażoną w ww. wymienionych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których przyjęto, że dokumenty zgromadzone w sprawie pozwalają - na potrzeby postępowania o wymeldowanie - uznać, iż M.Z. posiada jako współwłaściciel spornej nieruchomości interes prawny w złożeniu, na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, wniosku o wymeldowanie A.E. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Stosownie do art. 35 ustawy organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie z pobytu stałego i czasowego, służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Oznacza to, że nie rodzi ono ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. W orzecznictwie podkreśla się, że meldunek - sam w sobie - nie tworzy uprawnienia do żądania własności nieruchomości, ani przesłanki wytaczania roszczeń majątkowych wobec właściciela. Zameldowanie, jak i wymeldowanie, nie są związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu - ani tym samym prawa do przebywania w nim. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Decyzja o wymeldowaniu ma charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu ewidencji ludności do zgodności ze stanem faktycznym (zob. wyroki: NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 1739/19, NSA z 14 października 2021 r. sygn. II OSK 386/21, WSA w Gliwicach z 23 października 2017 r. sygn. II SA/Gl 493/17, WSA w Opolu z 16 listopada 2021 r. sygn. II SA/Op 445/21). Jak wynika z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, podstawą do wydania decyzji o wymeldowaniu danej osoby jest opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu na stałe. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Co do zasady opuszczenie lokalu, w którym osoba była zameldowana, można uznać za dobrowolne i trwałe, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia interesów życiowych w inne miejsce, a nie, na przykład, z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób. Podkreślić jednak należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że nawet jeżeli sama przyczyna opuszczenia lokalu przez osobę, której dotyczy postępowanie w sprawie wymeldowania, nie była dobrowolna, a powrót do miejsca pobytu był utrudniony, to trwałe przeniesienie centrum życiowego, bez podejmowania we właściwym czasie czynności prawnych czy faktycznych, mających na celu odzyskanie możliwości zamieszkiwania w lokalu, stwarza sytuację zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z dawniej zajmowanego lokalu (zob. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2019 r. sygn. II OSK 1331/18, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 25 maja 2023 r. sygn. III SA/Gd 656/22). W orzecznictwie wskazuje się, że przyczyny opuszczenia lokalu, a w szczególności ustalenia dotyczące rozumienia woli takiego działania (dobrowolności), nie mogą być w każdej sprawie przesądzające, kluczowe znaczenie przypisano trwałości opuszczenia lokalu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 kwietnia 2023 r. sygn. II SA/Wr 559/22). Na tle omawianych przepisów przyjmuje się, że zamieszkiwanie w danym lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. Tak rozumiany pobyt stały świadczy o tym, że dany lokal stanowi centrum życiowe danej osoby. Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, przyjmuje korespondencję (zob. wyrok NSA z 21 marca 2017 r. sygn. II OSK 1824/15). Natomiast opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i skoncentrowaniem swych spraw życiowych w innym miejscu. Dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przez zamiar, w przypadku opuszczenia miejsca pobytu, należy rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych okoliczności (wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 1555/19). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo oceniły, że zaszły przesłanki do wymeldowania A.E. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że skarżący nie przebywa we wskazanym lokalu od wielu lat. Przesłuchani w charakterze świadków G.G. i A.G. zeznali, że A.E. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Po śmierci J.D. w 1995 r. lokal ten był wynajmowany różnym osobom. Od 2010 r. mieszka w nim syn A.E. - S. wraz z żoną. G.G. dodała, że w latach 1995-2010 A.E. przyjeżdżał do ww. nieruchomości po odbiór czynszu za lokal. Z protokołu przesłuchań G.G. i A.G., przeprowadzonych w dniu 6 września 2017 r. oraz w dniu 17 maja 2022 r., wynika, że obecnie A.E. przyjeżdża do lokalu sporadycznie, np. podczas wyjazdów wakacyjnych swojego syna. Również z przesłuchań E.K. E.S., przeprowadzonych w dniu 6 września 2017 r., wynika, że dawniej w ww. lokalu mieszkał J.D., teść A.E.. Po śmierci J.D. lokal był wynajmowany różnym lokatorom, a obecnie mieszka w nim S.E., natomiast A.E. w nim nie zamieszkuje. Ponadto okoliczność niezamieszkiwania A.E. w budynku przy ul. [...] w W. potwierdza pismo Referatu Prewencji Komisariatu Policji W. z [...] kwietnia 2022 r. znak [...]. Z dokonanych przez organy ustaleń wynika, że A.E. mieszka w domu swojej żony, przy ul. [...] w W.. Na podstawie danych zawartych w rejestrze PESEL ustalono w toku postępowania, że A.E. jest zameldowany pod ww. adresem na pobyt czasowy z niewielkimi przerwami od 2002 r., a więc od ponad 20 lat. Sąd podziela ocenę organów, że wypełnione zostały przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, bowiem skarżący związał się w sposób trwały z miejscem pobytu przy ul. [...] w W., czyniąc z niego swoje centrum życiowe w opisanym wyżej znaczeniu. Zgodzić się należy ze stwierdzeniem zawartym w skardze, że nie istnieje obowiązek ciągłego przebywania pod adresem stałego zameldowania, a przejściowa nieobecność pod tym adresem nie oznacza, że dana osoba je opuściła, jednak z materiału dowodowego wynika, że A.E. od wielu lat nie mieszka w ww. lokalu i pojawia się w nim jedynie sporadycznie. W ww. lokalu mieszka syn skarżącego, S.E.. Same twierdzenia skarżącego, że wiąże on swoje centrum życiowe z lokalem nr [...] przy ul. [...] w W. nie podważają ustaleń organów i nie wpływają na rozstrzygnięcie, skoro całokształt okoliczności wskazuje, że A.E. nie mieszka w tym lokalu i nie podejmuje żadnych kroków w celu zamieszkania w nim. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zamiar zamieszkiwania lub chęć ponownego zamieszkiwania w miejscu zameldowania musi wynikać nie tylko z twierdzeń osoby zainteresowanej, ale również z całokształtu okoliczności faktycznych i uwarunkowań prawnych w danej sprawie, takich jak: koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (zob. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 29 kwietnia 2021 r. sygn. II SA/Gl 1333/20, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2020 r. sygn. II OSK 510/20). Analiza akt niniejszej sprawy pozwala jednoznacznie stwierdzić, że organy administracji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy doszły do prawidłowych wniosków, gdyż skarżący nie zamieszkuje od wielu lat w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., lokal ten nie jest miejscem koncentracji interesów życiowych skarżącego. W ocenie Sądu decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 października 2022 r. odpowiada zatem prawu. Nie doszło w sprawie do zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 w zw. z art 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Nie zasługują także na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.