II FSK 552/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala, Sędzia WSA del. Andrzej Melezini, Protokolant Natalia Simaszko, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1053/20 w sprawie ze skargi J. C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 czerwca 2020 r. nr 0111-KDIB2-1.4011.46.2020.4.BJ UNP: 1019986 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 28 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1053/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną przez J. C. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 czerwca 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Od powyższego wyroku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wywiódł skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej "O.p.") polegające na bezpodstawnym uchyleniu przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej interpretacji wskutek stwierdzenia naruszenia przez organ przy jej wydawaniu przepisów proceduralnych tj. art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 3 O.p., - art. 146 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 4a w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 153 w zw. art. 200 P.p.s.a. przez przeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji w niewłaściwy sposób kontroli w stosunku do zaskarżonej interpretacji prowadzące do bezpodstawnego uchylenia interpretacji w całości, W oparciu o art. 174 pkt 1 P.p.s.a autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 30c ust. 1 w zw. z art. 30cb ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.") przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania ww. przepisów w odniesieniu do przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej oddalenie ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstawy wobec czego podlega oddaleniu. Skarżący w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wskazał, że od 1 stycznia 2019 r. spełnia wszystkie ustawowe wymagania dla skorzystania z preferencyjnej 5% stawki opodatkowania od dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W związku z tym zamierza skorzystać z przepisów art. 30ca i art. 30cb u.p.d.o.f. umożliwiających zastosowanie stawki opodatkowania w wysokości 5% od dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (art. 30ca ust. 1 i 2). Podał, że w zeznaniu rocznym za 2019 r. może rozliczyć dochód uzyskany z autorskiego prawa w ramach opisanej we wniosku współpracy ze spółką X, z uwzględnieniem stawki podatku dochodowego wynoszącej 5%. Wskazał, że na potrzeby skorzystania z IP Box prowadził od 1 stycznia 2019 r. szczegółową ewidencję pozwalającą na określenie podstawy opodatkowania stawką preferencyjną, zgodną z wymogami art. 30cb u.p.d.o.f., pozwalającą na monitorowanie i śledzenie efektów prac badawczo-rozwojowych. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził się ze Skarżącym co do tego, że spełnił on wszystkie warunki do opodatkowania ww. dochodów stawką preferencyjną, ale od 2020 r. Organ stwierdził, że w 2019 r. Skarżący nie prowadził jeszcze ewidencji w sposób, który umożliwiał wyodrębnienie poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej oraz ustalenie przychodu, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz w sposób pozwalający na wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f., przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu. W ocenie organu wskutek niespełnienia wymogu bieżącego prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 30cb ustawy, podatnik nie ma możliwości zastosowania za 2019 r. preferencyjnej 5% stawki opodatkowania. Jak słusznie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że jest ona podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Na podstawie art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, w zakresie i w odniesieniu, do którego interpretacja ma zostać wydana. Organ podatkowy wydający interpretację indywidualną nie może ingerować w stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez wnioskodawcę, ani dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu lub zdarzenia. Jego zadanie jest ograniczone do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku z punktu widzenia ich kwalifikacji podatkowej. Z powyższego wynika, że opisany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji indywidualnej i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja taka będzie mogła wywołać określone skutki prawne, przy zastosowaniu się do niej. W konsekwencji ani organ podatkowy, który wydaje interpretację, ani sąd administracyjny dokonujący jej kontroli, nie mogą przyjmować okoliczności odmiennych od tych przedstawionych przez wnioskodawcę (por. wyrok NSA z 9 listopada 2023r., sygn. akt II FSK 674/21, z 1 lutego 2023 r., sygn. akt I FSK 2320/19, z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt I FSK 1819/19). Wobec powyższego wszelkie rozważania dotyczące zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego należy odnosić wyłącznie do opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, na tle którego sformułowano pytania wymagające oceny ze strony organu. Powodem uznania stanowiska Skarżącego za nieprawidłowe w omawianym zakresie było stanowisko organu, że Podatnik nie prowadził wymaganej ewidencji od 1 stycznia 2019 r. Prawidłowo Sądu pierwszej instancji wskazał, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie uwzględnił okoliczności, iż przedmiot interpretacji odnosi się do opisanego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, który ma dla organu znaczenie wiążące. Jak wynika z treści wniosku, Skarżący wskazał w jego uzupełnieniu, że na potrzeby skorzystania z IP Box szczegółową ewidencję pozwalającą na określenie podstawy opodatkowania stawką preferencyjną, zgodną z art. 30cb u.p.d.o.f. prowadzi od 1 stycznia 2019 r. W związku z tym brak było podstaw do przyjęcia przez organ, że nie prowadzi on wymaganej ewidencji od 2019 r. Mając na uwadze brak usprawiedliwionych podstaw podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.