I GSK 64/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt I SA/Lu 61/22 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 6 grudnia 2021 r. nr SKO.41/2547/PO/2021 w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu miasta oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 7września 2022r., sygn. akt I SA/Lu 61/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329,obecnie Dz.U. z 2023r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. K.o (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej też: "SKO", "Kolegium") z 6 grudnia 2021r., nr SKO.41/2547/PO/2021 w przedmiocie dotacji oświatowej za lata 2016-2017 wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczył również, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie SKO.41/2547/PO/2021 w przedmiocie określenia wysokości dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w latach 2016-2017 jako skargi pozbawionej podstaw w ustalonym stanie faktycznym i prawnym, bowiem procedura związana z wydaniem zaskarżonej decyzji oraz jej uzasadnienie było zgodne z przepisami postępowania i prawa materialnego, zaś Sąd I instancji wadliwie ocenił zastosowanie procedury administracyjnej w niniejszej sprawie oraz zastosowane przepisy prawa materialnego do czego był zobowiązany bez względu na podniesione w skardze zarzuty w granicach danej sprawy; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego przez organ materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz brak rozważenia w sposób wszechstronny i wyczerpujący wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez oparcie się jedynie na części przedstawionych dowodów oraz błędne stwierdzenie, iż organ prowadzący szkoły nie potwierdził w sposób należyty wykorzystania kwot dotacji, w sytuacji gdy to organ kontrolujący winien jednoznacznie wykazać, że dotacja nie była wykorzystana na dofinansowanie zadań placówki. II. Naruszenie prawa materialnego: 1) art. 90 ust. 3 d) pkt. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty w brzmieniu na dzień 31 października 2016 roku (Dz.U. z 2017r., poz. 2198) poprzez jego wadliwą wykładnię i nie respektowanie wykładni teleologicznej tego przepisu i przyjęcie zawężającego rozumienia odnoszącego się jedynie do akceptacji wydatków pozwalających na "prowadzenie bieżącej działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej" w sposób niezgodny z aktualną, nowoczesną wizją szkolnictwa prowadzoną w warunkach wspomagania uczniów systemami informatycznymi mającymi zapewnić komfort i dobre wyniki uczniom, renomę i konkurencyjność szkole, a mianowicie poprzez błędne uznanie, iż dotacje w kwotach: - 409.499,61 zł stanowiąca wynagrodzenie brutto i pochodne od wynagrodzeń pracowników strony, - 11.960,03 zł przeznaczona na zakupy materiałów biurowych i dydaktycznych oraz wyposażenia, - 32.199,79 zł przeznaczona na usługi pocztowe, - 41.510,45 zł przeznaczona na prace malarskie, wykonanie prac remontowych oraz usunięcie awarii instalacji elektrycznej, - 90.738,54 zł przeznaczona na usługi informatyczne i teleinformatyczne, - 3.810,56 zł na usługi nadzoru księgowego, - 3.542,40 zł przeznaczona na usługi serwisowe, - 6.083,36 zł przeznaczona na opłaty abonamentowe za korzystanie z serwerów, - 1.000 zł stanowiąca wynagrodzenie za wynajem sprzętu medycznego, - 2.460 zł wykorzystana na usługi sprzątania w grudniu 2017r. zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Wypada przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne lub też ich uzasadnienie. Należy przy tym raz jeszcze podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 sierpnia 2010r., sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010r,. sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010r., sygn. akt I FSK 2048/0 (orzeczenia dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Artykuł 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe standardy dotyczące skargi kasacyjnej sposób skonstruowania w tej sprawie tego środka zaskarżenia przez pełnomocnika istotnie wpłynął na zakres sprawowanej kontroli. W niniejszej skardze kasacyjnej postawiono zarzuty zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego. Przy czym naruszenie tych ostatnich strona upatruje w art. 90 ust. 3 d) pkt. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty w brzmieniu na dzień 31 października 2016 roku (Dz.U. z 2017r., poz. 2198) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż kwota przeznaczona na wynagrodzenie brutto i pochodne od wynagrodzeń pracowników strony, zakupy materiałów biurowych i dydaktycznych oraz wyposażenia, usługi pocztowe, prace malarskie, wykonanie prac remontowych oraz usunięcie awarii instalacji elektrycznej, usługi informatyczne i teleinformatyczne, usługi nadzoru księgowego, usługi serwisowe, opłaty abonamentowe za korzystanie z serwerów, wynagrodzenie za wynajem sprzętu medycznego oraz usługi sprzątania w grudniu 2017r. zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. W uzasadnieniu tych zarzutów, odwołując się do treści art. 90 ust. 3d pkt 1 i 2 ustawy o systemie oświaty skarżący kasacyjnie w szczególności wywodzi, iż w przedmiotowej sprawie przyjęto zawężające rozumienie art. 90 ust. 3 d u.s.o., odnosząc się jedynie do akceptacji wydatków pozwalających na "prowadzenie bieżącej działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej" w sposób niezgodny z aktualną, nowoczesną wizją szkolnictwa prowadzoną w warunkach wspomagania uczniów systemami informatycznymi mającymi zapewnić komfort i dobre wyniki uczniom, renomę i konkurencyjność szkole. Na wstępie należy przypomnieć, że interpretacja pojęcia "wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem", polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja została udzielona. Zatem dotacja oświatowa może zostać wykorzystana wyłącznie na te wydatki bieżące placówki, które realizować będą zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Inne ich przeznaczenie winno być kwalifikowane jako wydatkowanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Wymaga wyjaśnienia, że dotacja będąca przedmiotem sporu ma charakter podmiotowo-celowy, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Sądów administracyjnych. Ten mieszany charakter oznacza, że udzielana jest jednostkom spoza sektora finansów publicznych na dofinansowanie ich bieżącej działalności statutowej, ale również na konkretny cel - realizację dofinansowania zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Wzmiankowaną dotację można zatem wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej podopiecznych placówek, np. uczniów/wychowanków. Rola tej dotacji nie polega więc na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez wspomniane wcześniej podmioty/placówki, bądź jednostkę je prowadzącą, czy też pokrywania wszelkich ich wydatków. Nie sposób więc przyjąć, w myśl art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, że dotacja oświatowa może być wydatkowana na każdy cel. Co istotne, przysługuje ona na każdego ucznia/wychowanka i w tym zakresie ma charakter podmiotowy, jednakże przeznaczona jest na dofinansowanie realizacji konkretnych zadań wspomnianych już podmiotów/placówek (kształcenie, wychowanie i opieka, w tym kształcenie specjalne i profilaktyka społeczna) i w tym zakresie przyznawana dotacja ma charakter celowy (wyroki NSA z: 15 października 2014r., sygn. akt II GSK 1403/13; 28 maja 2014r., sygn. akt II GSK 229/13; 3 września 2015r., sygn. akt II GSK 1593/14; 9 września 2015r., sygn. akt II GSK 1616/14; 5 września 2018r., sygn. akt I GSK 2583/18). Należy również zwrócić uwagę na to, że Sądy administracyjne dokonały wykładni pojęcia "dofinansowanie realizacji zadań", czy to szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki. Jak zauważył NSA w wyroku z 18 sierpnia 2021r., sygn. akt I GSK 2101/18: "Odnosząc się do wykładni pojęcia - dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej - które to sformułowanie stanowi w ocenie NSA kwalifikację wydatków, należy zatem wykazać szczególny związek pomiędzy rodzajem konkretnego wydatku a sferą działalności dydaktyczno-wychowawczo-opiekuńczej." Kontrola wydatków tego typu dotacji dokonywana jest więc zawsze w zakresie celów na jakie środki zostały przeznaczone. Istotnym jest też to, aby kwota z dotacji została wydana na cel zgodny z jej przeznaczeniem. To zaś określa art. 90 ust. 3d u.s.o., który ma charakter materialnoprawny i reguluje uprawnienia podmiotu otrzymującego dotację poprzez dookreślenie, na jakie cele dotacja może być wykorzystana. Zgodnie z art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (według stanu obowiązującego do 1 września 2017r.) dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na: a) wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 - z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Przepis ten w 2017r. uległ zmianie, polegającej na zastąpieniu w pkt 1 lit. b wyrazów: "art. 5 ust. 7" wyrazami "art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe" (na podstawie art. 15 pkt 123 lit. k ustawy z 14 grudnia 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe). Zmiana ta zaczęła obowiązywać od 1 września 2017r. Przy czym przepis art. 10 ust. 1 u.p.o. ma treść zbieżną z art. 5 ust. 7 u.s.o. Przed powyższą zmianą art. 5 ust. 7 u.s.o. stanowił bowiem, iż organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 1a) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym; 2) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie; 3) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz.U. z 2016r., poz. 1047), i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki; 4) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych; 5) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki. Po zmianie zaś (od 1 września 2017r. do 31 grudnia 2017r.) art. 10 ust. 1 u.p.o. stwierdzał, że organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 2) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym; 3) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie; 4) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2016r., poz. 1047 i 2255), i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki; 5) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych; 6) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki. Podkreślić należy, że powodem wydanie decyzji w przedmiocie wykorzystania dotacji oświatowej za lata 2016-2017 niezgodnie z przeznaczeniem był brak możliwości powiązania wydatków finansowanych dotacją udzieloną przez Miasto z funkcjonowaniem szkół w Lublinie. Powtórzyć należy, że stosownie do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia prawa procesowego może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy objęte zarzutem naruszenie tego prawa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to obowiązek uzasadnienia przez skarżącego kasacyjnie, że następstwa podnoszonych w skardze kasacyjnej uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. Zarzucając w pkt I. ppkt 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania - art. 151 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 , art. 11 , art. 77 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. skarżący wskazał, że Sąd I instancji wadliwie ocenił zastosowanie procedury administracyjnej w niniejszej sprawie oraz zastosowane przepisy prawa materialnego do czego był zobowiązany bez względu na podniesione w skardze zarzuty w granicach danej sprawy oraz dokonał błędnej oceny zgromadzonego przez organ materiału dowodowego nie podejmując wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz nie rozważając w sposób wszechstronny i wyczerpujący wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez oparcie się jedynie na części przedstawionych dowodów błędnie stwierdzając, że organ prowadzący szkoły nie potwierdził w sposób należyty wykorzystania kwot dotacji, w sytuacji gdy to organ kontrolujący winien jednoznacznie wykazać, że dotacja nie była wykorzystana na dofinansowanie zadań placówki. Mając na uwadze sposób sformułowania powyżej przedstawionych zarzutów podkreślić należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów postępowania (wyrok NSA z 9 listopada 2022r., I OSK 109/22). Z kolei naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach Sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (vide: K. Radzikowski, Orzekanie przez Sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, ZNSA 2009, nr 2, s. 56-60; wyrok NSA z 11 maja 2021r., III OSK 3627/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można Sądowi I instancji zarzucić, że naruszył art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. ogólnie stwierdzając, że wadliwie ocenił zastosowanie w niniejszej sprawie procedury administracyjnej i zastosowane przepisy prawa materialnego oraz dokonał błędnej oceny zgromadzonego przez organ materiału dowodowego nie podejmując wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy w szczególności opierając się jedynie na części przedstawionych dowodów. Nie jest bowiem właściwym uzasadnieniem zarzutów skargi kasacyjnej samo wskazanie, że doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, czy też przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w tym przypadku art. 7 i art. 77 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej), art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywateli), art. 80 k.p.a. (swobodna ocena dowodów), art. 11 (zasada przekonywania), czy art. 107 § 3 k.p.a.(uzasadnienie faktyczne decyzji). Przepisy te mają zróżnicowaną treść normatywną, a zatem chcąc wykazać, że doszło do ich naruszenia, należało każdy z nich uzasadnić argumentacją adekwatną do treści przepisu oraz okolicznościami sprawy rozpoznanej przez Sąd I instancji, czego zabrakło w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. O potencjalnym naruszeniu ww. zasad ogólnych postępowania administracyjnego nie może stanowić podjęcie przez organ administracji rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę postępowania. Podkreślić też należy, że przepis art. 151 p.p.s.a. ma charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez Sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Skoro jednak Sąd I instancji, w niniejszej sprawie nie uznał, że takowe okoliczności zachodzą, to oznacza, że prawidłowo został zastosowany przez niego art. 151 p.p.s.a. W świetle powyższego zarzuty procesowe należało uznać za nieusprawiedliwione. Tym samym na gruncie niniejszej sprawy skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie ustaleń organu odnośnie braku zasadności finansowania wynagrodzeń, pochodnych od nich i ekwiwalentów urlopowych pracowników nieświadczących pracy na rzecz szkół prowadzonych przez skarżącego w mieście na prawach powiatu Lublin, nie wykazał nabycia towarów lub usług, jakie miały zostać sfinansowane z dotacji oświatowej albo ich wykorzystania w szkole dofinansowanej dotacją (materiały biurowe i dydaktyczne, których nie okazano w trakcie kontroli albo nie wykazano ich wykorzystania przez szkoły prowadzone w Lublinie lub w ogóle dostarczenia do tych szkół). Nie potwierdził też wykorzystania przez szkoły w Lublinie dotacji wykazanej jako stanowiącej zapłatę za najem sprzętu medycznego oraz jako finansującej usługi księgowe i serwisowe oraz wykonania prac malarskich, remontowych, usunięcia awarii instalacji elektrycznej i usług sprzątania w grudniu 2017r. Przy czym WSA nie podważył dopuszczalności zawierania umów o wykonanie robót, czy dostaw towarów w formie ustnej, co podnosi skarżący. Jeżeli jednak skarżący nie posiadał dowodów na zawarcie umów dotyczących usług malarskich i remontowych oraz elektrycznych, a także na ich wykonanie, albo na wykorzystanie usług i zamówionego sprzętu w związku z funkcjonowaniem szkół w Lublinie, trafnie przyjęto, że dotacja wykazana jako finansująca wskazane usługi i dostawy, została wykorzystana niezgodne z przeznaczeniem. Ponadto z dotacji udzielonej przez Miasto skarżący w sierpniu i październiku 2016r. sfinansował całość ponoszonych przez siebie wydatków związanych z nabywaniem wskazanych usług, niezależnie od tego czy dotyczyły funkcjonowania szkół w Lublinie. Z kolei w 2017r. z dotacji udzielonej przez Miasto sfinansował 7 z 11 faktur za te usługi. W toku postępowania skarżący nie wykazał zaś, że ponoszone przez niego wydatki na usługi informatyczne i teleinformatyczne dotyczyły funkcjonowania szkół w Lublinie w takich proporcjach, w jakich sfinansował je dotacjami otrzymanymi od Miasta. Nie został także potwierdzony związek z działalnością szkół w Lublinie - ani treścią umowy, ani w inny sposób wydatek na usługi abonamentowe za korzystanie z serwerów. Należy też mieć na względzie, że skarżący w okresach objętych obowiązkiem zwrotu dotacji jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, zarówno prowadził szkoły w na terenie innych jeszcze powiatów, jak też prowadził działalność gospodarczą we wszystkich używając nazwy "[...]". Biorąc powyższe pod uwagę, należało skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalić jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.