III OZ 550/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 sierpnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 1103/24 o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z [...] lutego 2024 r. nr [...] w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 23 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.G. (dalej: skarżąca) wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 1 lutego 2024 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że wniosek w tym przedmiocie nie zawierał uzasadnienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Natomiast zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zawiera żadnego uzasadnienia. Uzasadnienie dotyczy wyłącznie argumentów skargi, które nie podlegają ocenie na tym etapie postępowania. Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżąca utożsamia rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z rozpatrzeniem wniesionej skargi, co nie jest prawidłowe. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (w tym przypadku postanowienia) jest jedynie tzw. rozstrzygnięciem wpadkowym. Jest wydawane na wniosek strony wnoszącej skargę i ma uchronić przed wykonaniem zaskarżonego aktu lub czynności przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Rozstrzygnięcie tego rodzaju wniosku nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy, a wojewódzki sąd administracyjny na tym etapie postępowania nie był uprawniony do oceny zarzutów skargi. Skarga zostanie rozpoznana odrębnym rozstrzygnięciem. Natomiast, jak już wyżej wskazano, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności musi zawierać uzasadnienie, przy czym brak uzasadnienia tego rodzaju wniosku nie jest brakiem formalnym, do którego uzupełnienia Sąd I instancji był zobowiązany wezwać skarżącą. Z kolei brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonego postanowienia oznaczał, że Sąd I instancji był zobowiązany odmówić udzielenia skarżącej tzw. ochrony tymczasowej. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.