II SA/Bd 809/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] listopada 2020 r. sprawy ze sprzeciwu P. K. od decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzją, 2. zasądza od Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz P. K. kwotę [...](pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania. UZASADNIENIE Decyzją z [...] grudnia 2019r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla M. B., działając na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy z [...] lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019r., poz. 1186 – dalej powoływanej jako "p.b.") nałożył na P. K. (właściciela nieruchomości położonej przy ul. [...] w B.) obowiązek dokonania rozbiórki części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, obejmującego zabudowę tarasu (w części frontowej) wraz z rozbudową poddasza użytkowego, położonego na działce nr ew. [...]. W uzasadnieniu PINB wskazał, że w wyniku kontroli budynku ustalono przeprowadzenie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku – decyzji PINB z [...] lipca 2011r. Niezgodność wykonanej rozbudowy polega zaś na tym, że geometria dachu uległa zmianie w stosunku do zatwierdzonego projektu (kąt nachylenia połaci dachowej), a poprzez zmianę geometrii dachu kalenica uległa podniesieniu – zmieniając kubaturę budynku. Ponadto stwierdzono, że inwestor odstąpił od zabudowy istniejącego tarasu. W następstwie PINB decyzją z [...] kwietnia 2019r. nałożył na P. K. obowiązek sporządzenia i przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego do rozbudowy budynku w zakresie obejmującym wszystkie zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od pozwolenia na rozbudowę. Po złożeniu ([...] czerwca 2019r.) przez P. K. projektu zamiennego - postanowieniem z [...] sierpnia 2019r. PINB wezwał inwestora do uzupełnienia projektu poprzez między innymi: jednoznaczne opisanie w części opisowej i rysunkowej projektu wszystkich robót budowlanych zrealizowanych i pozostałych do wykonania celem uzupełnienia projektu zamiennego poprzez objęcie nim całego zakresu zamierzenia budowlanego dotyczącego przedmiotowej rozbudowy. Dokumentacja po uzupełnieniu została przedstawiona przez inwestora [...] października 2019r. Oceniając złożoną dokumentację projektową PINB, powołując się na art. 51 ust. 5 p.b., uznał, że nie można zatwierdzić projektu budowlanego zamiennego albowiem nie spełnia on wymogów określonych w art. 35 ust. 1 p.b. Projekt, w ocenie PINB, nie jest zgodny z treścią decyzji Prezydenta M. B. nr [...] z [...] listopada 2004r., ustalającej warunki zabudowy w zakresie zaprojektowania dachu stromego o kącie nachylenia nawiązującego do istniejących połci dachowych. PINB wyjaśnił, że wykonany wskutek rozbudowy, przez inwestora kąt nachylenia połaci dachowej wprowadza nieład architektoniczny w zabudowie szeregowej. Rozpoznając odwołanie wniesione przez P. K., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] lipca 2020r. uchylił powyższą decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczył brzmienie art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 51 ust. 4, art. 36 a ust. 5 i 5a p.b. Następnie wskazał, że dokonana przez PINB prawidłowa (w ocenie WINB) kwalifikacja istotnych odstępstw w zakresie dokonanej zmiany geometrii dachu obligowała organ do wdrożenia postępowania naprawczego prowadzonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. celem doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. WINB powtórzył ocenę dokonaną przez organ I instancji w zakresie niezgodności projektu budowlanego zamiennego z zapisami decyzji ustalającej warunki zabudowy z [...] listopada 2004r. Dodatkowo powołał się przy tym na stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym należy brać pod uwagę szczególny charakter zabudowy szeregowej i konieczność przyjmowania identycznych lub zbliżonych rozwiązań budowlanych. WINB w dalszej części swoich rozważań wskazał, że zakres sentencji zaskarżonej decyzji organu I instancji odnosi się tylko do części robót budowlanych objętych pozwoleniem z [...] lipca 2011r. i brak jest odniesienia do robót wykonanych od strony ogrodowej. Tym samym WINB zarzucił organowi I instancji wadliwe sformułowanie sentencji decyzji – tj. w sposób zbyt ogólnikowy. Wskazując na powyższe WINB uznał, że nie jest możliwe pozostawienie w obrocie prawnym decyzji organu I instancji, a organ odwoławczy nie może uzupełnić postępowania w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. WINB opisał również podejmowane przez niego (ostatecznie bezskutecznie) czynności zmierzające do pozyskania do akt sprawy pierwotnego projektu budowlanego wraz z decyzją udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, WINB uznał je za bezzasadne. Podkreślił, że w jego ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystraczający dla stwierdzenia, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny jest niezgodny z warunkami zabudowy. WINB nie dopatrzył się zatem naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wyjaśnił też, że konsekwencją przedstawienia projektu budowlanego, którego założenia nie odpowiadają założeniom decyzji o warunkach zabudowy jest nakazanie rozbiórki obiektu. Pismem z [...] sierpnia 2020r. P. K. (reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego) wniósł sprzeciw od powyższej decyzji kasacyjnej. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo braku naruszenia przez PINB przepisów postępowania, które wymagałoby prowadzenia postępowania wyjaśniającego w istotnym dla rozstrzygnięcia zakresie, gdyż wszystkie uchybienia przepisom, jakich dopuścił się organ I instancji dotyczyły błędnej oceny materiału dowodowego w postaci projektu budowlanego zamiennego jako rzekomo niezgodnego z decyzja ustalająca warunki zabudowy, - naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. zdanie 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności rzekomej niezgodności przedłożonego projektu budowlanego zamiennego z decyzja ustalającą warunki zabudowy – podczas, gdy okoliczność ta nie występuje i nie powinna być brana pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu spawy, - naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. zdanie 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez całkowicie wadliwą część prawną uzasadnienia zaskarżonej decyzji – nie zawierającą wyjaśnień dotyczących istnienia przesłanek zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., braku podstaw do zastosowania art. 136 § 1 k.p.a. Formułując te zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie procesowym z [...] listopada 2020r. Skarżący podkreślił, że w jego przekonaniu wykonane roboty budowlane spełniają warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy, a organy nadzoru budowlanego nie powinny dokonywać oceny, czy coś jest ładne, czy brzydkie. Podniósł on też, że przed wydaniem decyzji organy obu instancji powinny były wykazać ewentualne braki projektu zamiennego budowlanego i dać szansę jego poprawy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie, podkreślając że wydanie decyzji kasacyjnej było konieczne z uwagi na nieobjęcie nakazem rozbiórki całości inwestycji wykonanej na podstawie pozwolenia na budowę z istotnymi odstępstwami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw zasługuje w pełni na uwzględnienie, bowiem poddana ocenie decyzja nie odpowiada prawu. Istotę sporu stanowi zarzut naruszenia przez Kujawsko-Pomorskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że na podstawie art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że w żaden sposób Sąd nie odnosi się do kwestii merytorycznych podnoszonych z punktu widzenia stosowania prawa materialnego. "Sąd bada jedynie, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Potwierdza to brzmienie przytoczonego na wstępie art. 64e p.p.s.a. Sąd nie bada kwestii związanych z zagadnieniami natury pozaprocesowej, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu" (vide: wyrok NSA z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II GSK 933/19 – dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - "CBOSA"). Według tak zakreślonej przez ustawodawcę podstawy prawnej, Sąd ogranicza się w rozpoznaniu sprawy do zbadania zasadności wydania decyzji kasacyjnej. Dodać należy, że decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., stanowiąc typowe rozstrzygnięcie procesowe, nieprzesądzające o istocie sprawy administracyjnej, nie kształtuje bowiem stosunku materialnoprawnego, lecz stanowi przeszkodę dla ukształtowania tego stosunku wydanym wcześniej rozstrzygnięciem organu I instancji. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Konsekwencją powyższego jest to, że dokonując oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. również Sąd nie może dokonywać ocen o charakterze przesądzającym dla sposobu zakończenia sprawy. Kontroluje natomiast, czy ziściły się określone w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej, które to uprawniają organ odwoławczy do odstąpienia od wynikającego z treści art. 15, art. 138 i art. 136 k.p.a. obowiązku, w pierwszym rzędzie, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Oceniając czy w sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej wskazać należy, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przytoczony przepis określa dwie kumulatywne przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, tj. przesłankę stwierdzenia przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana zostało z naruszeniem przepisów postępowania oraz przesłankę uznania przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W świetle powyższego organ II instancji wydając decyzję kasacyjną musi wykazać, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i jednocześnie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sytuacji nieprzeprowadzenia w ogóle przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzania go w takim zakresie i taki sposób, że sprawa została niewyjaśniona w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia, co uniemożliwia rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy przez organ odwoławczy. Użycie w art. 138 § 2 k.p.a. przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Podkreślić należy również, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a zatem jest on zobowiązany zawrzeć w jej uzasadnieniu wytyczne, wskazówki, zalecenia odnośnie do okoliczności, które organ I instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów (art. 138 § 2a kpa). Wytyczne, o których mowa w § 2a, powinny dotyczyć tylko przepisów postępowania, które organ I instancji błędnie zinterpretował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji nieprawidłowo zastosował. Decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., jak podkreślono, nie kształtuje bowiem stosunku materialnoprawnego, a przesłanką jej wydania jest stwierdzenie wydania decyzji I instancji z naruszeniem przepisów postępowania, zaś konsekwencją decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Formułowanie przez organ odwoławczy wytycznych w zakresie prawa materialnego, które zostały błędnie zinterpretowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest przedwczesne, ponieważ odnoszą się one do nieustalonego jeszcze stanu faktycznego i nie jest pewne, że te przepisy zostaną zastosowane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji. Ponadto wskazać należy, że decyzja kasacyjna może zapaść, jeżeli wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 ust. 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Niewątpliwie konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając dopuszczalność rozstrzygnięcia kasacyjnego. Jeżeli zatem zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136 § 1 k.p.a., a nie zaś przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Jak podkreślono powyżej, rola sądu administracyjnego kontrolującego rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym, sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazanie mu sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw. W ocenie Sądu z taką sytuacją niewykazania przez Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podstaw do wydania decyzji kasacyjnej mamy do czynienia w przypadku kontrolowanej przez Sąd decyzji kasacyjnej. WINB w żaden sposób nie wskazał bowiem jakie przepisy postępowania zostały naruszone przez organ I instancji i w żaden sposób nie wyjaśnił na czym polegało w sprawie naruszenie tych przepisów. Co więcej organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził wyraźnie, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do zastosowania w sprawie art. 51ust. 5 Prawa budowlanego i nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 ora art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie wykazał zatem w uzasadnieniu swej decyzji, aby organ I instancji błędnie ocenił wiarygodność przeprowadzonych dowodów albo wyciągnął na ich podstawie błędne wnioski co do istnienia lub nieistnienia określonych okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy nie wykazał przesłanki przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. WINB może bowiem samodzielnie dokonać oceny zebranego materiału dowodowego i merytorycznie rozpatrzyć sprawę co do jej istoty. Stosownie do zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) stronie przysługuje bowiem prawo, by w jego sprawie orzekały dwa odrębne organy. Przedmiotem oceny organu II instancji, jak już wyżej wskazano, nie jest tylko decyzja administracyjna, lecz sprawa administracyjna w takich granicach, w jakich organ właściwy orzeka o obowiązku lub interesie prawnym strony. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest zatem zarówno rozpatrzenie konkretnej sprawy i jej załatwienie, jak i weryfikacja decyzji organu I instancji. Złożenie odwołania ma ten skutek, że organ odwoławczy uzyskuje możliwość rozpatrzenia sprawy, w której zapadła decyzja organu I instancji, gdyż zgodnie z przywołaną zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku złożenia odwołania przez uprawniony podmiot – ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji (vide: wyrok NSA z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1299/11 dostępny w CBOSA). Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że została ona podjęta z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Dla przypomnienia wskazać należy, że nakaz rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid.[...] orzeczony został przez organ I instancji na skutek niewykonania przez inwestora obowiązku nałożonego na niego decyzją PINB z dnia [...] kwietnia 2019r. (zmodyfikowanego postanowieniem z [...] sierpnia 2019r.). Zauważyć należy, że na mocy ww. decyzji na inwestora nałożony został obowiązek przedłożenia określonej dokumentacji (cztery egzemplarze projektu budowlanego zamiennego), uwzględniającej wszystkie zmiany wynikające z wykonania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji z [...] lipca 2011r. zatwierdzającej projekt budowlany (obejmujący rozbudowę budynku – tj. zabudowę tarasu w części frontowej i rozbudowę poddasza użytkowego). Postanowieniem z [...] sierpnia 2019r. rozszerzono ten obowiązek o przedstawienie projektu zamiennego obejmującego cały zakres zamierzenia budowlanego dotyczącego przedmiotowej rozbudowy. Rozstrzygnięcie organu w przedmiocie nałożenia obowiązków jest ostateczne. W zaskarżonej sprzeciwem decyzji organ II instancji odniósł się do wykonania przez inwestora obowiązku polegającego na sporządzeniu i przedłożeniu projektu budowlanego zamiennego - stwierdzając, że przedłożony przez niego projekt budowlany nie podlegał zatwierdzeniu "z uwagi na niezgodność z warunkami zabudowy". WINB wyraził też stanowisko, że obowiązkiem PINB było przeprowadzenie procedury na podstawie art. 35 ust. 1 p.b., nie zakwestionował też istnienia w okolicznościach sprawy podstaw do zastosowania sankcji rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 51 ust. 5 p.b. Niejasne są zatem powody wydania decyzji kasacyjnej. Wskazanie przez WINB jedynie na wadliwe sformułowanie sentencji decyzji organu I instancji (zbytnią ogólnikowość) z pewnością nie dawało podstaw do skorzystania z art. 138 § 2 k.p.a. Uchylając na tej podstawie decyzję organu I instancji, organ odwoławczy winien odnieść się (oraz określić) do sposobu procedowania organu I instancji w przedmiocie obowiązku wyznaczonego w decyzji PINB z [...] kwietnia 2011 r. W szczególności obowiązkiem organu II Instancji, który jak wyżej zaznaczono jest organem merytorycznym, a zatem orzeka o całokształcie sprawy, było rozstrzygnięcie, czy przedstawiony przez inwestora projekt zamienny budowlany jest (lub nie) dotknięty brakami, czy na obecnym etapie postępowania legalizacyjnego istniejący stan uznaje za zgodny z prawem, a jeżeli nie to czy według jego oceny istnieje jeszcze prawna możliwość wykonania przez inwestora ww. obowiązku, a w wypadku pozytywnego ustalenia w tym zakresie – wskazanie trybu wykonania obowiązku z powołaniem się na przepisy ustawy Prawo budowlane. Powyższych wymogów zaskarżona sprzeciwem decyzja nie spełnia. Organ odwoławczy wskazał na konieczność pozyskania pierwotnej dokumentacji architektoniczno-budowalnej dotyczącej przedmiotowej nieruchomości (pierwotnego projektu budowlanego dotyczącego budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]), nie wyjaśnił jednak, czy i jaki wpływ na prawidłowość zastosowania art. 51 ust. 5 p.b mają dostrzeżone w tym zakresie braki w materiale dowodowym - co również czyni zaskarżoną decyzję wadliwą. Reasumując, zdaniem Sądu, organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia przepisów art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. WINB wydając zaskarżoną decyzję błędnie, a co najmniej przedwcześnie uznał, że w sprawie istnieją przeszkody do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w drugiej instancji. Podkreślić w tym miejscu należy, że wbrew oczekiwaniom Skarżącego ze względu na konstrukcję instytucji sprzeciwu od decyzji i brak udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszystkich stron postępowania administracyjnego, Sąd zobowiązany jest do powstrzymania się od formułowania ocen przekraczających zakres wskazany w art. 64e p.p.s.a. W niniejszej sprawie oznacza to m.in. niemożność wypowiadania się przez Sąd w kwestii prawidłowości dokonanej przez organy oceny przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. zaskarżoną decyzję (punkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego Skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). oraz równowartość wpisu od sprzeciwu od decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę WINB weźmie pod uwagę wskazania zawarte przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu i zmierzać będzie do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, posiłkując się – w razie konieczności – dyspozycją art. 136 § 1 k.p.a., jeżeli uzna za stosowne przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów sprawy. Organ odwoławczy zobowiązany będzie poddać wnikliwej analizie i ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w uzasadnieniu decyzji przedstawi w sposób klarowny i wyczerpujący tok rozumowania i zastosowane przepisy prawa materialnego oraz przyjęty sposób ich rozumienia. Rzeczą WINB będzie wszechstronne uzasadnienie przyjętego stanowiska w sprawie oraz wyjaśnienie stronom postępowania zgłoszonych wątpliwości z uwzględnieniem wymagań art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie podjętego przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia powinno odzwierciedlać ocenę zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ odwoławczy w procesie decyzyjnym. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Bydgoszczy z 3 listopada 2020r., wydane na mocy art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV (Dz. U. z 2020r., poz. 857).