II OSK 1755/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.C. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1289/20 w sprawie ze skargi M.K.G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zmianie pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od M.K.G. na rzecz D.C. sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 11 stycznia 2021 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1289/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną przez M.K. decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z [...] lutego 2020 r., nr [...], i odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] grudnia 2018 r., nr [...], o zmianie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] listopada 2017 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Ze wskazanych rozstrzygnięć wynika, że Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] listopada 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę [...] Sp. z o.o. sp. k. dla inwestycji pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w układzie wolnostojącym z garażami w przyziemiu, wewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej i opadowej, gazu, elektrycznymi i słaboprądowymi (w tym odcinkami poza budynkami) na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K". Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z [...] czerwca 2018 r. pozwolenie na budowę zostało przeniesione na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. Decyzją z [..] grudnia 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa zmienił decyzję z [...] listopada 2017 r. o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdził projekt budowlany zamienny w zakresie: zmiany nazwy inwestycji na budynek mieszkalny, jednorodzinny z garażami w przyziemiu oraz wewnętrznymi instalacjami o zmienionym układzie pomieszczeń i zmienionym wyglądzie architektonicznym, zwiększonej powierzchni zabudowy całkowitej, użytkowej, kubaturze oraz zmiany w projekcie zagospodarowania działki dotyczącej przebiegu instalacji wewnętrznych poza budynkiem. Decyzja ta stała się ostateczna [...] grudnia 2018 r. W dniu 14 marca 2019 r. M.K., współwłaścicielka działki nr [...], złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] grudnia 2018 r., powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Po wznowieniu i przeprowadzeniu postępowania, w wyniku uznania, że wnioskodawczyni nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] grudnia 2018 r., Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] lutego 2020 r. umorzył postępowanie. Rozpoznając odwołanie M.K. Wojewoda Małopolski, decyzją z [...] sierpnia 2020 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] grudnia 2018 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że prawidłowo wznowionego postępowania nie można zakończyć stwierdzeniem jego bezprzedmiotowości, z wyjątkiem sytuacji, gdy organ wznowił postępowanie pomimo uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie, co nie miało miejsca w omawianym przypadku. Odnosząc się do przymiotu strony wnioskodawczyni w postępowaniu o zmianę pozwolenia na budowę na działce nr [...], Wojewoda wyjaśnił, że budynki będące przedmiotem projektu budowlanego zostały usytuowane ścianą bez okien i drzwi w odległości 3 m od granicy działki budowlanej, około 6 m od granicy działki nr [...] i 10,77 m do budynku planowanego na niej. Budynki zostały usytuowane na wysokości 215,55 m n.p.m. i mają wysokość 8,98 m. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że północna granica działki nr [...], usytuowana najbliżej działki nr [...], objętej planowaną inwestycją, znajduje się na wysokości 216,91 m n.p.m., czyli wysokość przesłaniania projektowanych budynków dla działki nr [...] wynosi 7,62 m i jest mniejsza od odległości między planowanym budynkiem na działce nr [...] i planowanym budynkiem na działce nr [...] (10,77 m). Odległość ta powinna umożliwiać naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m (§ 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem). Zatem parametry geometryczne lokalizacji obu inwestycji potwierdzają zgodność projektu budowlanego inwestycji z przywołanym przepisem. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, układ geometryczny wysokości przesłaniania ścian południowych budynków planowanych na działce nr [...] (7,62 m) nie przekracza odległości 4 m od granicy działki nr [...] (§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), czyli pozostaje bez wpływu na potencjalną lokalizację ściany z oknami nawet na poziomie gruntu na działce nr [...], w odległości 4 m od północnej jej granicy. Okoliczność ta powoduje, że przywołany przepis nie może być podstawą do uznania właścicieli działki nr [...] za strony postępowania o pozwolenie na budowę w omawianej sprawie, ponieważ potencjalna zabudowa działki nr [...] podlega ograniczeniu przez powszechnie obowiązujące prawo, nie zaś przez oddziaływanie inwestycji planowanej na działce nr [...]. Wojewoda wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja na działce nr [...] jest usytuowana od strony północnej działki nr [...], co oznacza w tej geograficznej ([...]), że taka inwestycja w ogóle nie ogranicza swoim cieniem nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynku usytuowanym od strony południowej. Tym samym inwestycja na działce nr [...] nie oddziałuje na działkę nr [...] w rozumieniu § 60 rozporządzenia. Organ drugiej instancji wyjaśnił także, że dojazd do planowanej inwestycji odbywać się będzie z drogi publicznej - ul. [...] poprzez istniejący zjazd na teren inwestycji. Inwestor legitymuje się uzgodnieniem zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, co spełnia przesłanki zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Działka nr [...] ma zaś dostęp do drogi publicznej – al. [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działce nr [...] nie projektuje się stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych oraz otwartych garaży wielopoziomowych, dostępnych od strony działki nr [...]. Okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi są usytuowane w minimalnej odległości 7 m od granicy działki nr [...], co, uwzględniając obowiązek sytuowania miejsc postojowych w minimalnej odległości 3 m od granicy działki budowlanej (§ 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia), oznacza brak oddziaływania inwestycji na działce nr [...] na potencjalny sposób zagospodarowania działki nr [...] w zakresie potencjalnej lokalizacji miejsc postojowych. Wojewoda wskazał ponadto, że miejsca gromadzenia odpadów stałych zostały zlokalizowane od strony północnej inwestycji planowanej na działce nr [...]. Z uwagi na usytuowanie okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w planowanej inwestycji na działce nr [...], w minimalnej odległości 7 m od granicy działki nr [...], oraz z uwagi na obowiązek lokalizacji miejsc do gromadzenia odpadów stałych 3 m - od granicy działki budowlanej, należało stwierdzić, że w świetle § 23 rozporządzenia inwestycja na działce nr [...] nie ogranicza możliwości lokalizacji miejsc do gromadzenia odpadów stałych na działce nr [...]. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w bezpośrednim sąsiedztwie działek nr [...] i [...] znajduje się sieć kanalizacyjna i obie działki mają możliwość przyłączenia się do niej, zatem inwestorzy inwestycji na obu działkach nie mogą sytuować zbiorników na nieczystości ciekłe (§ 34 rozporządzenia). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek na działce nr [...] posiada przyłącze kanalizacji sanitarnej do sieci wzdłuż al. [...] (działka nr [...]), natomiast projektowane budynki na działce nr [...], objęte omawianą inwestycją, mają przyłącze do sieci kanalizacji sanitarnej przebiegającej wzdłuż ul. [...] (działka nr [...]). Okoliczność ta wyłącza zatem stosowanie § 36 rozporządzenia. Z uwagi na odległości określone w projekcie zagospodarowania terenu, inwestycja na działce nr [...] - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - została zakwalifikowania jako niska i niepowodująca ograniczenia sposobu zagospodarowania działki nr [...] w zakresie przepisów ochrony przeciwpożarowej (§ 271-273 rozporządzenia). W świetle przeprowadzonej analizy, w ocenie Wojewody Małopolskiego, inwestycja na działce nr [...] nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, działki nr [...], co oznacza, że działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji na działce nr [...], a jej współwłaściciele nie są stronami w sprawie. Wojewoda wskazał także, że wnioskodawczyni w odwołaniu powołała się na opinię techniczną rzeczoznawcy budowlanego dr inż. R.S. z kwietnia 2019 r., w ocenie którego zaplanowane roboty budowlane związane z posadowieniem budynku na działce nr [...] na głębokości 5,4 m poniżej istniejącego terenu, mogą negatywnie oddziaływać na stabilność konstrukcji budynku na działce nr [...]. Przyczyną tego oddziaływania są zarówno cechy gruntu, w którym wykonywany jest wykop, jak i technologia montażu zabezpieczeń wykopu, polegająca na pogrążeniu ścianki szczelnej głowicą wibracyjną. Wykonawca zabezpieczeń nie założył reperów kontrolnych na budynku na działce nr [...], co zostało wykazane jako błąd w prowadzeniu tego typu robót budowlanych, ponieważ część tego budynku znajduje się w strefie narażonej na destabilizację i wibracje podczas prac budowlanych. Z treści opinii wynikało, że roboty budowlane, które były przedmiotem jej oceny zostały już wykonane. W ocenie organu odwoławczego, treść powyższej opinii stanowi dowód na posiadanie przez wnioskodawczynię interesu faktycznego, lecz nie prawnego. Sposób prowadzenia robót budowlanych i ich oddziaływanie na działki sąsiednie nie wpływa bowiem w tym przypadku na sposób ich zagospodarowania, w tym zabudowy. Sąd pierwszej instancji uchylił decyzję organu odwoławczego stwierdzając, że Wojewoda nie przeanalizował w sposób pełny kwestii obszaru oddziaływania inwestycji na działce nr [...] na nieruchomość o nr [...]. Sąd wojewódzki stwierdził bowiem, że analiza i argumentacja organu odwoławczego uzasadniająca odmowę uchylenia decyzji z uwagi na brak przymiotu strony przez wnioskodawczynię jest niewystarczająca. Według Sądu, organ powinien przeprowadzić kompletną analizę przepisów tak prawa budowlanego (także norm techniczno-budowlanych), jak prawa cywilnego, by ustalić czy obiekty objęte projektem budowlanym mogą oddziaływać na działkę skarżącej. Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że co prawda projektowany obiekt to dom jednorodzinny, a więc obiekt o stosunkowo małej uciążliwości dla działek sąsiednich, ale obszary działek objętych tak zamierzeniem inwestycyjnym, jak i działki skarżącej nie mają dużych rozmiarów. Wzajemne ich oddziaływanie (także dozwolone) z uwagi na fakt bezpośredniego sąsiedztwa wydaje się być naturalne. Organ nie powinien zatem ograniczyć się do analizy kwestii dozwolonego zacienienia, miejsc parkingowych oraz możliwej lokalizacji miejsc gromadzenia odpadów stałych. Zakres kontroli powinien być tu znacznie szerszy. Odnosząc się zaś do zarzutów skarżącej w zakresie szkodliwego wpływu realizowanej już zabudowy na zabudowę na jej działce, Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ nie może kwestii tej bagatelizować, odsyłając skarżącą na drogę roszczeń cywilnych. W skardze kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczyła podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wzajemne oddziaływanie działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym i działki skarżącej jest naturalne, wobec czego M.K. może przysługiwać przymiot strony w postępowaniu. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie, że organ II instancji dokonał zbyt wąskiego zakresu kontroli, podczas gdy organ przy wydawaniu decyzji zastosował w sposób prawidłowy wymienione wyżej przepisy, dokonując szerokiej i wnikliwej kontroli zaskarżonej decyzji; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i wadliwe uznanie, że nieruchomość objęta zamierzeniem inwestycyjnym sąsiaduje bezpośrednio z działką skarżącej; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaki powinien być, w ocenie Sądu, zakres kontroli dokonanej przez organ odwoławczy a jedynie ograniczenie się do stwierdzenia, że winien on być znacznie szerszy, a także poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku konkretnych norm prawa cywilnego (względnie innych norm prawnych), jakie, zdaniem Sądu, winien był przeanalizować organ odwoławczy. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi. Ponadto, wniesiono o zasądzenie "na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych". Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewoda Małopolski dokonując kontroli decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, wbrew zapatrywaniu Sądu pierwszej instancji, dokonał znacząco szerszej i prawidłowej zarazem kontroli, aniżeli tylko "kwestia dozwolonego zacienienia, miejsc parkingowych oraz możliwej lokalizacji miejsc gromadzenia odpadów stałych". Zdaniem Spółki, w świetle przytoczonych przepisów i stanowiska doktryny uznać należy, że działka skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania rzeczonej inwestycji, co implikuje, że nie posiada ona przymiotu strony w postępowaniu, którego wznowienia się domagała. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.K. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od Spółki na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W piśmie procesowym z 25 marca 2024 r. pełnomocnik Spółki wskazał, że w dniu 20 marca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 1621/21 wydał wyrok, którym uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 grudnia 2020 r. (II SA/Kr 1288/20), wydany w "bliźniaczej" sprawie, której przedmiotem była decyzja Wojewody Małopolskiego wydana w postępowaniu wznowieniowym, odmawiająca uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] listopada 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (obecnie t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu. Zasadny okazał się bowiem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego stwierdził bądź nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Powołany przepis można naruszyć w stopniu, który będzie miał wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w tym przepisie może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 p.p.s.a.) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W orzecznictwie zauważa się, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana jest już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa (por. np. wyrok NSA z 21 czerwca 2013 r., II OSK 457/12). Uogólniając, należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Taka sytuacja zachodzi zaś w przedmiotowej sprawie. Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję powołał się na dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który stanowi podstawę uwzględniania skargi przez sąd administracyjny, gdy oceni, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, innych niż dających podstawę do wznowienia postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd uwzględniając skargę winien wskazać, jakie to przepisy postępowania zostały naruszone, nadto argumentować, że były to tego typu naruszenia, które "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy". W zaskarżonym wyroku brak jest wskazania jakichkolwiek przepisów postępowania, które miałby naruszyć Wojewoda, a które wyczerpywałyby przesłankę uwzględnienia skargi z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Swoją negatywną ocenę zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji ograniczył do stwierdzenia, że organ odwoławczy "nie przeanalizował w sposób pełny kwestii obszaru oddziaływania tej inwestycji na nieruchomość skarżącej". Niesporne jest zarazem, że w ogóle taka analiza została przez organ drugiej instancji przeprowadzona. Skoro zatem Sąd a quo doszedł do przekonania, że była ona "niewystarczająca", a "zakres kontroli powinien być tu znacznie szerszy", to istotnie winien wskazać, na czym miałoby polegać owo "pogłębienie" analizy. Trafnie skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuca, że Sąd wojewódzki w zaskarżonym wyroku sugerując ponowne zbadanie u skarżącej przymiotu strony postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę także pod kątem przepisów prawa cywilnego, nie wskazuje zarazem konkretnie tych norm. Słusznie strona skarżąca kasacyjnie – wspierając się w tym względzie argumentami doktrynalnymi – wytyka Sądowi pierwszej instancji, że w zaskarżonym wyroku brak jest wskazania, jakie to przepisy organ odwoławczy powinien mieć na względzie przy kolejnym rozpoznaniu sprawy. Trafnie także zarzucono, że w motywach zaskarżonego wyroku wadliwie stwierdzono, że nieruchomość skarżącej bezpośrednio sąsiaduje z działką inwestycyjną. W zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji przywołując parametry planowanej inwestycji, jej zlokalizowanie względem działki skarżącej i posadowionego na niej budynku mieszkalnego, doszedł do jednoznacznej konkluzji, że skarżąca nie miała przymiotu strony w sprawie o zmianę pozwolenia na budowę dla inwestycji na działce nr [...]. Sąd pierwszej instancji nie wskazując na to, jakich ustaleń faktycznych w postępowaniu wznowieniowym zabrakło, aby przekonująco wypowiedzieć się w kwestii przymiotu strony, w istocie uchylił się od oceny zasadniczej kwestii materialnoprawnej, tj. czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Nie jest więc tak, że Sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenia prawa, a to art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jak to wywodzi w odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca. Sąd pierwszej instancji uchylił się od takiej oceny, a uchylając zaskarżoną decyzję nie wyłuszczył w uzasadnieniu wyroku, z jakich to realnych powodów uczynił. Tym samym skuteczny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tych okolicznościach zasadność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wyklucza możliwość oceny ewentualnych innych nieprawidłowości podniesionych w podstawach kasacyjnych. Badanie trafności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej jest przedwczesne, skoro z uwagi na niedostatki uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie poddaje się on kontroli. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpozna skargę uwzględniając potrzebę prawidłowego uzasadnienia swego rozstrzygnięcia. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny podzielił argumentację sformułowaną w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 1621/21, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uchylający decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] sierpnia 2020 r. o odmowie uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji z [...] listopada 2017 r. o pozwoleniu na budowę dwóch budynków mieszkalnych z garażami i wewnętrznymi instalacjami na działce nr [...] w K. przy ul. [...]. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. zasądzając od M.K. na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 460 zł, na którą składała się kwota 100 zł wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz kwota 360 zł wynagrodzenia pełnomocnika ustalona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964).