II SA/Bd 986/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. T. i T. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2024 r., nr [...] w przedmiocie uchybienie terminu do wniesienia odwołania postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz skarżących B. T. i T. T. kwotę [...]([...]) tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE Pismem z [...] października 2024 r. B. T. i T. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2024 r., nr [...] w przedmiocie uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. skarżący złożyli oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Z kolei w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w razie skutecznego cofnięcia skargi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie, skarżący jednoznacznie wyrazili swoją wolę cofnięcia wniesionej skargi. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi. Z tego względu, na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.