II SA/Kr 1048/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. C. na czynność Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 14 lutego 2011 r. w przedmiocie włączenia karty adresowej zabytku willa drewniana "[...]" do gminnej ewidencji zabytków oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. C. jest czynność Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 14 lutego 2011 r. włączenia karty adresowej zabytku nieruchomego – budynku willi drewnianej "[...]" znajdującego przy ulicy [...], w Z. do gminnej ewidencji zabytków Miasta Z. Skarżący A. C. w skardze podniósł zarzuty naruszenia, cyt.: "1) § 18 rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem Dz. U. z 2021 r. poz. 56) - dalej rozp. o p.r.z., przez: - niesporządzenie karty adresowej zabytku nieruchomego w momencie wydawania zaskarżonego zarządzenia, 2) art. 22 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 840 z późniejszymi zmianami) - dalej ustawa o.z. przez ujawnienie w GEZ budynku nazwanego willa drewniana "[...]" ok. 1900, ul. [...] pomimo, iż; - nie jest on wpisany do rejestru zabytków, - nie znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, - brak stosownego porozumienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków co do ujawnienia w GEZ budynku, - nie spełnia kryteriów ustawowych dla zakwalifikowania jako zabytek, art. 3 pkt. 1 - ustawy o.z. cyt.:" ...zabytek - nieruchomość lub rzecz ruchomą, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową;"; 3) art. 64 Konstytucji w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niewyważenie interesu indywidualnego skarżącej z interesem publicznym zgodnie z zasadą proporcjonalności, tj. arbitralne przyznanie prymatu ochronie zabytków nad ochroną własności; 4) art. 2 Konstytucji w zw. z art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP." Powołując się na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności czynności włączenia budynku (karty adresowej) – willa drewniana "[...]" ok. 1900, ul. [...] w Z. jako dokonanej z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że Burmistrz Miasta Zakopane zarządzeniem nr 23/2011 z dnia 14 lutego 2011r. w sprawie: przyjęcia gminnej ewidencji zabytków Miasta Zakopane włączył do Gminnej Ewidencji Zabytków bez sporządzenia karty adresowej budynek pod nazwą wilia drewniana "[...]" ok. 1900, ul. [...] w Z. Pismem z dnia 12-06-2023r. na podstawie art. 101 ust. 1 - ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - ustawa o s.g. skarżący wezwał Burmistrza Miasta Zakopane do usunięcia naruszenia prawa w zarządzeniu nr 23/2011 z dnia 14 lutego 2011r. w sprawie: przyjęcia gminnej ewidencji zabytków Miasta Z. waz z późniejszymi aktualizacjami) w części ujawnienia w załączniku nr 1 stanowiącym wykaz obiektów ujętych w Gminnej Ewidencji Zabytków pod pozycją [...] willi drewnianej "[...]" ok. 1900, ul. [...]. Co do samej nieruchomości wskazano, że jest to typowy budynek okresu pierwszej połowy XX wieku których na terenie Z. powstało wiele i użytkowane były najczęściej jako pensjonaty. Wykonane były z materiałów o nienajlepszej jakości najczęściej w konstrukcji szkieletowej z elementami ścian wieńcowych ze stropami drewnianymi, bez odpowiedniej izolacji cieplnej, posadowione na kamiennej podmurówce. Były to bardzo prymitywne konstrukcje nie tak solidne jak typowe budynki góralskie, gdyż przeznaczone dla wczasowiczów, którzy przebywali w nich czasowo. Rola detalu tak podkreślana w przesłanej przez burmistrza analizie budynku jak walor zabytkowy była elementem drugorzędnym wykonanym jedynie dla upiększenia prymitywnej konstrukcji. Upływ czasu od daty budowy sprawił, że budynek jest w dużej mierze wyeksploatowany a jego remont nieopłacalny. Wpisując budynek do gminnej ewidencji zabytków obiekt ten staje się de facto dobrem publicznym. Ograniczone jest prawo do swobodnego dysponowania mieniem zwłaszcza w zakresie inwestycji budowlanych nawet takich prostych jak ocieplenie budynku. Nie idzie za tym żadne wsparcie finansowe w związku z koniecznością ponoszenia większych opłat eksploatacyjnych czy remontowych. Budżet Zakopanego przeznaczył w 2022r. kwotę aż 300 000.00 zł na dofinansowanie prac remontowych i konserwatorskich obiektów zabytkowych (dział 921 Kultura i ochrona dziedzictwa narodowego podpunkt k). Dlatego słuszne się wydaje, że ochrona konserwatorska powinny być objęte tylko obiekty o szczególnych walorach i niepowtarzalnej architekturze. W tym przypadku burmistrz nawet nie posiada podstawowej wiedzy o budynku a przedstawiona analiza konserwatorska nieznanego autora nie określając takich danych jak nazwisko autora projektu, budowniczego, daty budowy czy technologii wznoszenia. Z posiadanych przez skarżącego danych wynika, że budynek został wybudowany w roku 1929 a nie jak podaje urząd około 1905r. Z. było bardzo popularnym kurortem w okresie międzywojennym (XX wieku) jak również wcześniej i w prawie każdym podobnym budynku przebywali znamienici goście, co nie może być w ocenie skarżącego przesłanką do uznania to za unikatowość. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Zakopane organ wniósł w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi z powodu niezachowania terminu do jej złożenia, a dalej wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2024 roku, sygn. II SA/Kr 1252/23 WSA w Krakowie odrzucił skargę m.in. A. C. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. C. od tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 czerwca 2024 roku, sygn. II OSK 1051/24 uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odrzucenia skargi A. C. W uzasadnieniu skazano, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności mogące wskazywać na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Po pierwsze, Burmistrz Miasta Zakopane wydał zarządzenie z 14 lutego 2011 r. w sprawie przyjęcia gminnej ewidencji zabytków Miasta Z., w którym wskazano, że wykaz obiektów ujętych w ewidencji stanowi załącznik do zarządzenia, w tym wykazie ujęto również willę drewnianą "[...]". Mogło to wywołać u strony przeświadczenie, że, chcąc zakwestionować włączenie tego obiektu do ewidencji, powinna złożyć skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Do skarg na akty, o których mowa w tym przepisie, nie miał zastosowania 14-dniowy termin na wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 4 p.p.s.a. Po drugie, Sąd pierwszej instancji powinien uwzględnić brak jednolitości w orzecznictwie sądów administracyjnych co do charakteru działań organu podjętych na podstawie art. 22 ust. 5 pkt 1-3 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z pierwszym poglądem działania takie należy uznać za czynności organu administracji, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (wyrok NSA z 14 lutego 2024 r. II OSK 1166/21, wyrok NSA z 10 stycznia 2024 r. II OSK 1952/22, postanowienie NSA z 20.05.2020 r., sygn. akt II OSK 753/20). Podobne stanowisko prezentowane jest w orzeczeniach dotyczących włączenia karty ewidencyjnej zabytku do wojewódzkiej ewidencji zabytków (wyrok NSA z 6.11.2020 r., sygn. akt II OSK 3996/19; wyrok NSA z 8.05.2018 r., sygn. akt II OSK 1926/17; wyrok NSA z 9.11.2016 r., sygn. akt II OSK 254/15; wyrok NSA z 26.10.2016 r., sygn. akt II OSK 96/15; wyrok NSA z 26.10.2016 r., sygn. akt II OSK 20/15; wyrok NSA z 26.10.2016 r., sygn. akt II OSK 21/15; wyrok NSA z 26.10.2016 r., sygn. akt II OSK 173/15). Zgodnie z drugim poglądem działania organu podjęte na podstawie art. 22 ust. 5 pkt 1-3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami należy uznać za akty jednostki samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 25.03.2020 r., sygn. akt II OZ 244/20; postanowienie NSA z 14.09.2012 r., sygn. akt II OSK 1950/12; postanowienie NSA z 15.12.2016 r., sygn. akt II OSK 2700/16). Rozbieżności w orzecznictwie mogły wpłynąć na to, że skarżący wadliwie przyjął, że przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinien uczynić zarządzenie Burmistrza Zakopanego w sprawie przyjęcia gminnej ewidencji zabytków, a nie czynność materialno-techniczną tego organu polegającą na włączeniu karty adresowej zabytku do ewidencji. Tym samym mógł założyć, że nie obowiązuje go termin, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Z tych względów należało uznać, że uchybienie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło bez winy skarżącego. Zasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. Postanowienie w części dotyczącej odrzucenia skargi A. C. podlegało uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Odnosząc się, co do dopuszczalności skargi, to należy wskazać, że skarga została poprzedzona wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jakkolwiek wezwanie zostało wniesione po terminie, to jednak uchybienie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło bez winy skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2024 roku, sygn. II OSK 1051/24). Sąd ocenił, że Skarżący ma legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową czynność, co wynika z prawa własności Skarżącego do nieruchomości zabudowanej obiektem Willa "[...]" a włączonym do gminnej ewidencji zabytków. W związku z powyższym skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że włączenie karty ewidencyjnej zabytku do gminnej ewidencji zabytków stanowi czynność o charakterze materialno-technicznym w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynności te mają władczy charakter, dotyczą spraw indywidualnych, posiadają charakter publicznoprawny, oraz dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Niewątpliwie zaskarżona czynność spełnia trzy pierwsze przesłanki, bowiem stanowi przejaw działalności organizacyjnej organu władzy publicznej w konkretnej sprawie. Wpis do ewidencji zabytków powoduje ograniczenie prawa własności, choć najmniejsze z przewidzianych w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ujawnienie przedmiotu w ewidencji nie ma jurysdykcyjnego charakteru, a kontrola legalności działania organu sprowadzać się powinna do badania zgodności tego działania jedynie z przepisami administracyjnego prawa materialnego. Czynność włączenia do ewidencji zabytków nie jest objęta wyłączeniami przewidzianymi w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II OSK 1771/16). Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2003 roku, Nr 162, poz. 1568 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w czasie dokonania kwestionowanej czynności) – dalej jako uOchrZabytk, określiła przedmiot, zakres i formy ochrony zabytków oraz opieki nad nimi, zasady tworzenia krajowego programu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami oraz finansowania prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytkach, a także organizację organów ochrony zabytków (art. 1). W myśl ustawy ochrona zabytków polega w szczególności na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu: 1) zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie; 2) zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków; 3) udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków; 4) przeciwdziałanie kradzieży, zaginięciu lub nielegalnemu wywozowi zabytków za granicę; 5) kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków; 6) uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska (art. 4). Zgodnie z treścią definicji zawartej w przepisie art. 3 pkt 1 uOchrZabytk, "zabytek" oznacza nieruchomość lub rzecz ruchomą, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Jak wynika z pkt 2 tego przepisu "zabytkiem nieruchomym" jest nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości, o których mowa w pkt 1". Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 22 uOchrZabytk w jego pierwotnym brzmieniu, obowiązującym do dnia 6 czerwca 2010 roku (kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2010 roku, Nr 75, poz. 474 – dalej jako uOchrZabytkZm2010), Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków w formie zbioru kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy, objętych wojewódzką ewidencją zabytków. Stosownie natomiast do zapisów art. 7 uOchrZabytkZm2010 w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wojewódzki konserwator zabytków przekaże wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) i staroście wykaz zabytków, o których mowa w art. 1 pkt 5 lit. b niniejszej ustawy oraz wykaz zabytków nieruchomych wyznaczonych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków. W myśl natomiast art. 6 ust. 2 uOchrZabytkZm2010 w terminie 2 lat od dnia przekazania przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wykazu zabytków, o którym mowa w art. 7, wójt (burmistrz, prezydent miasta) założy gminną ewidencję zabytków. Dodatkowo trzeba wskazać, że rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz.U. z 2004 roku, Nr 124, poz. 1305), nie zawierało wzoru karty ewidencyjnej zabytku. Wzór tej karty (karta ewidencyjna zabytku niewpisanego do rejestru zabytków) został określony dopiero w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz. U. z 2011 roku, Nr 113, poz. 661) – dalej jako "rozpRejEwidZabyt2011". Przy czym zgodnie z § 20 pkt 2 rozpRejEwidZabyt2011 dotychczas wykonane karty ewidencyjne zabytku stają się z dniem wejścia w życie rozporządzenia (2 czerwca 2011 r.) kartami ewidencyjnymi zabytku w rozumieniu tego rozporządzenia. Z przedstawionych powyżej regulacji, obowiązujących w dacie włączenia karty ewidencyjnej Willi "[...]" w Z. do ewidencji wynika, że postępowanie w sprawie włączenia zabytku do gminnej ewidencji zabytków, w przeciwieństwie do postępowania o wpis zabytku do rejestru zabytków, nie było postępowaniem uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ ochrony zabytków nie wydawał żadnego aktu administracyjnego w sprawie włączenia zabytku do gminnej ewidencji zabytków, ani też nie sporządzał również pisemnego uzasadnienia podjętej czynności, które odzwierciedlałoby motywy i przesłanki jej podjęcia. Brak sformalizowania reguł postępowania wiążącego się z włączeniem karty zabytku do ewidencji nie oznacza jednak, że dokonanie tej czynności mogło nastąpić bez analizy przyczyn uzasadniających jej dokonanie, jak też udokumentowania jej chociażby w uproszczonej formie. Jest oczywiste bowiem, że włączenie karty zabytku do wojewódzkiej ewidencji musi wynikać ze stwierdzenia przez organ, że obiekt charakteryzuje się cechami, które uzasadniają objęcie go szczególną formą ochrony ze względu na posiadaną przez niego wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Tylko bowiem obiekt spełniający definicję zabytku mógł zostać ujęty w ewidencji. Ewidencja zabytków, jako zbiór przeznaczony dla zabytków, powinna obejmować tylko takie obiekty, które ze względu na posiadane wartości historyczne, naukowe lub artystyczne zasługują na zachowanie. Posiadanie takich walorów nie może być z góry zakładane, lecz winno być poprzedzone ekspertyzą czy badaniami. Ponieważ wpisy określonych obiektów do ewidencji zabytków prowadzą do ograniczenia uprawnień właścicielskich, nie może być dowolności w ich dokonywaniu. Z uwagi na uproszczony tryb postępowania w przedmiocie włączenia karty ewidencyjnej zabytku do ewidencji, dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym, wszczętym na skutek skargi na czynność wojewódzkiego konserwatora zabytków polegającą na włączeniu zabytku do wojewódzkiej ewidencji zabytków, dopuszczalne było badanie, czy organ administracji miał usprawiedliwione podstawy włączenia zabytku do ewidencji, czy też, że czynność ta nie była niczym uzasadniona (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 8 maja 2018 r., sygn. II OSK 1926/17). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Gminna ewidencja zabytków w Mieście Z. została przyjęta Zarządzeniem Burmistrza Miasta Zakopane nr 23/2011 z dnia 14 lutego 2011 r. w sprawie przyjęcia gminnej ewidencji zabytków Miasta Z. Wówczas Burmistrz Miasta Zakopanego włączył do zbioru kart adresowych m.in. kartę adresową Willi "[...]" przy ul. [...] w Z. (dz. nr ew. [...] obr. [...]) w Z. Włączenie zostało dokonane w oparciu o art. 22 ust. 5 pkt 3 uOchrZabytk. Zgodnie z tym przepisem w gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Bezzasadne są zarzuty dotyczące, tego, że zabytek ten nie jest wpisany do rejestru zabytków ani do Wojewódzkiej ewidencji Zabytków. Podstawą włączenia do ewidencji był art. 22 ust. 5 pkt. 3) uOchrZabytk. Zgodnie z tym przepisem włączone do ewidencji mogą być inne zabytki nieruchome (to znaczy inne niż znajdujące się w rejestrze i ewidencji wojewódzkiej) wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Co więcej wbrew twierdzeniom Skarżącego włączenie nastąpiło w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zauważyć trzeba, że jeszcze na potrzeby Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków woj. Krakowskiego opracowano dwie karty adresowe (tzw. fiszki) dla tej nieruchomości. Pierwsza pochodzi z 1978 r. i została opracowana przez dr B. T., dyplomowaną konserwator zabytków architektury, historyka sztuki, historyka i teoretyk architektury z tytułem doktor nauk humanistycznych, pracownik naukowy Muzeum Zamku w Łańcucie, pracownik Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Rzeszowie oraz Biura Dokumentacji Zabytków w Rzeszowie, autorkę pracy doktorskiej wydanej drukiem w roku 2005 pt. "Styl zakopiański i zakopiańszczyzna", laureatkę Nagrody Województwa Małopolskiego im. Mariana Korneckiego, przyznawanej za osiągnięcia w dziedzinie ochrony i opieki nad zabytkami architektury drewnianej Małopolski Druga karta adresowa (tzw. fiszka) została sporządzona w 1998 r. przez dr. hab Z. M. dyplomowanego konserwatora zabytków architektury, historyka sztuki z tytułem doktor nauk historycznych, historyka i teoretyka architektury z tytułem doktor habilitowany, autora licznych publikacji na temat architektury podhalańskiej, pracownika naukowy Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem), że danemu obiektowi można przypisać cechy uzasadniające objęcie go szczególną formą ochrony ze względu na posiadaną przez niego wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Następnie w związku z aktualizacją Gminnej Ewidencji Zabytków miasta Z. wraz ze zdjęciem została sporządzona w dniu 26.11.2018 r. przez K. I., absolwentkę Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu na kierunku Ochrona Dóbr Kultury na Wydziale Sztuk Pięknych, o specjalności konserwatorstwo, wieloletniego pracownika Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Zielonej Górze - Kierownika Wydziału Zabytków Nieruchomych, autorkę licznych opracowań z dziedziny historii sztuki i architektury. Odnosząc się do samego obiektu, to trzeba wskazać, że Budynek/willa "[...]" zlokalizowana w Z. przy ul. [...], wzniesiony ok. 1905 r. jest przykładem tzw. willi góralskiej w stylu zakopiańskim pierwszym pochodzącym z początku XX w. Jest nieznacznie przekształcony, jednak mimo to nie utracił swej autentyczności. Ustawiony frontem do ulicy, w stronę południowo - zachodnią, podzielony jest na dwa lokale (po lewej stronie [...], po prawej stronie [...]). Willa założona jest na rzucie prostokąta z werandą na osi krótszej (od strony ulicy ulicy) oraz z drugą w narożniku prawym budynku tj., od krótszego boku elewacji południowo - wschodniej. Budynek jest podpiwniczony, parterowy z poddaszem mieszkalnym i strychem oraz z piętrową werandą od frontu. Piwnice wysokie, stanowią cokół budynku. Willa nakryta jest dachem dwuspadowym, półszczytowym z przysztychem, z poszyciem z blachy w arkuszach na rąbek stojący. Pod kalenicą, niewielkie kominy. Dach werandy dostawiony pod kątem prostym do kalenicy budynku o analogicznej formie, jak korpus. Ściany piwnic kamienne, zatarte cienką warstwą tynku, doświetlone oknami. Ściany parteru i poddasza drewniane tynkowane. Ściany szczytowe są drewniane. Powyższe jest wystarczające do uznania, że nieruchomość stanowi obiektem będącym dziełem człowieka i posiadającym wartość historyczną, przez co konstytutywne cechy zabytku należy uznać za spełnione. Bezzasadne przy tym są zarzuty naruszenia § 18 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem Dz. U. z 2021 r. poz. 56 – rozpRejEwidZabyt2011), jakoby nie sporządzono dla tego zabytku karty adresowej zabytku w momencie dokonania zaskarżonej czynności. Jak podano powyżej karta adresowa dla tego zabytku została sporządzona w 1998 roku, a w dacie dokonywania czynności (to jest w dniu 14 lutego 2011 roku) nie obowiązywały przepisy, które obligowały organ do sporządzenia nowej karty adresowej. Co więcej, jak wynika z przytoczonego powyżej § 20 pkt 2 rozpRejEwidZabyt2011 dotychczas wykonane karty ewidencyjne zabytku stają się z dniem wejścia w życie rozporządzenia (to jest z dniem 2 czerwca 2011 r.) kartami ewidencyjnymi zabytku w rozumieniu tego rozporządzenia, natomiast – jak już zaznaczono powyżej – wcześniej obowiązujące rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz.U. z 2004 roku, Nr 124, poz. 1305) nie zawierało wzoru karty ewidencyjnej zabytku. Dodatkowo można jeszcze wskazać, że zarzuty naruszenia rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem Dz. U. z 2021 r. poz. 56 rozpRejEwidZabyt2011), są o tyle bezzasadne, że w dniu włączenia przedmiotowej nieruchomości do ewidencji nie obowiązywało jeszcze to rozporządzenie. W świetle powyższego, nie sposób uznać, że sporny obiekt nie posiadał lub utracił cechy kwalifikujące go do objęcia tym pierwszym, wstępnym stopniem ochrony. Trzeba też podkreślić, że ochrona zabytku poprzez włączenie karty do ewidencji jest ochroną o znacznie niższym reżimie, niż wpis do rejestru zabytków, czy nawet ochrona w planie miejscowym, a taką przecież formą ochrony zabytków jest objęty ten obiekt (por. karta adresowa z 26 listopada 2018 roku). Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów art. 2 oraz art. 64 w zw. z art. 31 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP, poprzez niewyważenie interesu indywidualnego skarżącego z interesem publicznym należy wskazać, że wynikające z powołanych przepisów Konstytucji RP zasady, akcentujące ochronę wartości prywatnej, dopuszczają jednak jednoznacznie ograniczenie własności w interesie publicznym na warunkach przewidzianych przez ustawę. Taką ustawą jest m.in. ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Jak wskazano powyżej włączenie karty do ewidencji nastąpiło zgodnie z przepisami powołanej ustawy i nie dostrzega w tym zakresie Sąd naruszenia powołanych przepisów Konstytucji. Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.